Στις εκλογές του Ιουνίου του 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε 17,83% (930.000 ψήφους) και βίωνε μια μοναδική σε μέγεθος ήττα, αφού η ΝΔ έπαιρνε 40,56% προηγούμενη έτσι κατά 22,73% του δεύτερου ΣΥΡΙΖΑ που έχανε 13,7% δηλαδή 851.044 ψήφους σε σχέση με το 2019 και ενώ βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Κανένας από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έδωσε από τότε εξηγήσεις για αυτή την βαριά στρατηγική ήττα που έδειχνε τέλος εποχής. Πρόεδρος ήταν ακόμα ο Α. Τσίπρας που ούτε ο ίδιος έδωσε κάποια ολοκληρωμένη εξήγηση.
Απλά παραιτήθηκε για να ανοίξει τον δρόμο σε άλλους και ότι κατάλαβε ο καθένας κατάλαβε. Άφησε απλά να αιωρείται ότι κάποιοι τον εμπόδισαν να προχωρήσει τις αλλαγές που ήθελε. Έτσι το κόμμα που ανήλθε στην εξουσία εκφράζοντας τον δίχως όρια λαϊκισμό, την εχθροπάθεια της εποχής των Μνημονίων, που συγκυβέρνησε με την ακροδεξιά χωρίς κανένας πολύ αριστερός να πει οτιδήποτε, που οδήγησε την χώρα στο χείλος του γκρεμού με ότι έγινε το πρώτο επτάμηνο του 2015 (δήθεν υπερήφανη διαπραγμάτευση, κλείσιμο Τραπεζών, αντισυνταγματικό και διχαστικό δημοψήφισμα με την ηχηρή σιωπή αποδοχής από τον τότε Πρόεδρο της ΝΔ) έμπαινε σε μια νέα φάση.
Είχε προηγηθεί η διακυβέρνησή του επηρεασμένη από την αντίληψη του ελέγχου των αρμών της εξουσίας, της ενοχοποίησης πολιτικών αντιπάλων, του ελέγχου με κάθε τρόπο των ΜΜΕ και της λατρείας της φορολογίας για την οποία κάτι θα θυμούνται οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.
Είχε προηγηθεί και η αντιπολίτευση που άσκησε ηττημένος αλλά με το αξιοπρεπές 31,53% το 2019, αντιπολίτευση που στηριζόταν στην άρνηση της πραγματικότητας, στην ισοπέδωση, στην αδυναμία να χαράξει μια νέα πορεία. Ο ΣΥΡΙΖΑ με ευθύνη του Α. Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας του έδειχναν μοναδική αδυναμία να αλλάξουν. Έτσι, όλα έδειχναν πως ότι επεληθευόταν το τραγούδι « ότι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο».
Αυτό το κόμμα που οι πολίτες το αναδείκνυαν έστω με 17,83% Αξιωματική Αντιπολίτευση με 47 Βουλευτές, σήμερα βρίσκεται δημοσκοπικά στο 1%- 1,5% και έχει δεν έχει 7-8 Βουλευτές. Η αποχώρηση του Α. Τσίπρα ακολουθήθηκε με αλλεπάλληλες περιπέτειες. Εκλογή ενός αγνώστου, του Σ. Κασσελάκη στην θέση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ νικώντας το απόλυτο φαβορί, την Ε. Αχτσιόγλου. Διάσπαση με την δημιουργία της Νέας Αριστεράς, εκδίωξη του Σ. Κασσελάκη με αποκρουστικά αντιδημοκρατική διαδικασία στο περίφημο μπουζουξίδικο, αδυναμία συνεννόησης και πάλι του ΣΥΡΙΖΑ που υποτίθεται ότι ξαναεπίστρεφε στην πολιτική και την αριστερά με την Νέα Αριστερά, αποχώρηση Α. Τσίπρα, αποχωρήσεις από την Νέα Αριστερά, ίδρυση της ΕΛΑΣ και τώρα ασταμάτητη αιμορραγία στον ΣΥΡΙΖΑ με τον ένα να σκοντάφτει πάνω στον άλλο τρέχοντας να φύγουν.
Ποια είναι η ειρωνεία ; Η καλύτερη στιγμή για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτή την τρομερή τριετία όταν Πρόεδρος ήταν ο Σ. Κασσελάκης και έπαιρνε στις Ευρωεκλογές 15% αναδεικνύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο κόμμα, αν και « δεν είχαν σκοτωθεί να τον στηρίξουν οι μηχανισμοί». Επιστρέφοντας στις περίφημες « ιδέες της Αριστεράς» γράφτηκαν και οι τελευταίες γραμμές του δράματος. Μάλλον δε θα μάθουμε πολλά για το τι πραγματικά συνέβη σ' αυτά τα χρόνια, αφού θα ανοίξουν στόματα πλην αυτών που αναζητούν το μέλλον στην ΕΛΑΣ αν τους πάρει βέβαια ο Α. Τσίπρας. Πολλοί κατηγορούν ήδη ευθέως ότι πίσω από όσα συνέβησαν κρύβεται ο Α. Τσίπρας και μάλλον τα νεύρα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ γράφει το οριστικό ουσιαστικό τέλος του.
Κάποιος θα βγει Πρόεδρος, κάτι θα κάνει, αμφίβολο αν θα μπει πάντως στη Βουλή, αμφίβολο αν μπορεί να συνεννοηθεί με άλλες δυνάμεις. Ο Α. Τσίπρας θα δεχθεί κάποια επίπτωση αφού όλοι αυτοί που μένουν ή φεύγουν ήταν «παιδιά του», Υπουργοί του, στελέχη του και παρά τα όποια προβλήματα μπορεί να αντιμετώπιζε, ήταν παντοδύναμος. Άσε που λίγοι από τους Βουλευτές που φεύγουν, παραδίδουν την έδρα τους όπως έχει ζητήσει για να δει ποιους θα πάρει.
Ωστόσο, το σοβαρό πολιτικό πρόβλημα αυτή την εποχή είναι η εικόνα μηδενικής δέσμευσης από την λαϊκή βούληση που ανέδειξε βουλευτές. Πρόκειται για θανατηφόρο πλήγμα στην ηθική υπεροχή της Αριστεράς όταν πάνω απ όλα μπαίνει η έδρα και η δυνατότητα επανεκλογής και όταν κάποιοι θα κλείσουν την κοινοβουλευτική περίοδο έχοντας αλλάξει δύο ή και τρία κόμματα. Πρόκειται για πλήγμα στην αξιοπιστία της Πολιτικής και των πολιτικών και άσχημο υπόδειγμα που δημιουργεί εν δυνάμει προβλήματα για το μέλλον. Μήπως θα έπρεπε στην αναθεώρηση του Συντάγματος να υπάρξει ρύθμιση που να καθιστά υποχρεωτική την παράδοση έδρας όταν κάποιος αλλάζει κόμμα; Μήπως θα ήταν μια ελάχιστη άμυνα της Δημοκρατίας και της Πολιτικής για να μην ξαναζήσουμε παρόμοιες καταστάσεις αναξιοπρέπειας, απολιτικότητας και πρόταξης του ατομικού συμφέροντος;
*Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).
