Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει δύο φορές την μέρα, ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν την Άνοιξη του 2027, αλλά η προσπάθειά του δεν φαίνεται να εισακούγεται. Που να ήταν και κανένας πρωθυπουργός που είχε αλλάξει ξαφνικά τον εκλογικό Νόμο ή να είχε κάνει αιφνιδιαστικά εκλογές το 2023. Μιλάει δεν μιλάει τα σενάρια καλά κρατούν και η μαντεψιά του χρόνου των εκλογών έχει αναχθεί σε εθνικό σπορ.
Οκ, πρέπει να ζήσουν και οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί σύμβουλοι, οι δημοσκόποι, αλλά κάπου έχει ξεφύγει το πράγμα και είναι σίγουρο ότι αυτή η συζήτηση κουράζει τους πολίτες. Δεν πιστεύω ότι κανείς ξυπνάει ή κοιμάται με το ερώτημα πότε ακριβώς θα γίνουν εκλογές, πολύ περισσότερο αφού μπαίνουμε στον όγδοο χρόνο.
Δεν φταίνε όμως μόνο οι σχολιαστές. Δεν φταίνε καν μόνο τα κόμματα της Αντιπολίτευσης που ζητάνε να είχε φύγει χθες ο Κ. Μητσοτάκης. Είναι λίγο κωμικοτραγικό όλο αυτό, ειδικά όταν αυτό λέγεται από επικεφαλής κομμάτων που βρίσκονται στο 1,5% , όπως στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ.
Αλλά αφορά και σε όλους όσους ζητάνε εκλογές, τονίζοντας ότι αν κάνει π.χ εκλογές τον Οκτώβριο, θα πρόκειται για δείγμα πολιτικού και θεσμικού τυχοδιωκτισμού. Βγάλτε άκρη τι ζητάνε. Φταίνε προφανώς και κυβερνητικοί που μπορεί να διαδίδουν τέτοια σενάρια.
Έτσι, έχουμε μπει σε μια ίσως πολύ μακρόχρονη προεκλογική περίοδο με όλους να τρέχουν και εμείς να παίρνουμε μια γεύση της ποιότητας της συζήτησης που θα γίνεται. Ας πάρουμε την παροχολογία. Άλλος προτείνει τσάμπα εισιτήρια για όλα τα ΜΜΜ και άλλος μόνο για τους μέχρι 24 ετών και τελικά τα ακούει περισσότερο ο δεύτερος.
Άλλος βρήκε την μαγική συνταγή της εύρεσης 1.500 ΑΦΜ που τσακίζοντας στη φορολογία τους κατόχους τους (την παραπάνω φορολογία για την ακρίβεια), θα λυθούν όλα τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.
Για να δούμε τι άλλο θα δούμε και θα ακούσουμε. Καμία πρόταση για την ανάπτυξη της χώρας, για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της καινοτομίας, για την αντιμετώπιση της ακρίβειας και πως μπορεί να στηριχτούν τα εισοδήματα. Καμία πρόταση επί της ουσίας. Το άρωμα παραπέμπει στην προεκλογική περίοδο του 2023, όπου περιγραφόταν μια Ελλάδα που όλοι έχουν γονατίσει από την φτώχεια και όσοι σώζονται πεθαίνουν έξω από το ΕΣΥ. Πιστεύουν στα αλήθεια ότι επαναλαμβάνοντας την ίδια τακτική, θα έχουν καλύτερα αποτελέσματα; Οι κάλπες θα δείξουν, αλλά αυτή η τακτική τους μάλλον βοηθάει τον Κ. Μητσοτάκη να καθορίζει την ατζέντα και να εμφανίζεται ότι είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του, αυτός προωθεί μέτρα.
Σαν να μην έφτανε η παροχολογία έχουμε μπει σε φάση και μοναδικής στα ελληνικά χρονικά, απερίγραπτης μεταγραφολογίας που απαξιώνει το πολιτικό σύστημα, κόμματα και ανθρώπους που θέλουν να μας εκπροσωπήσουν. Το πρόβλημα είναι τόσο έντονο πια, που πολλοί αναρωτιούνται αν ψηφίσουν κάποιον για Βουλευτή με ένα κόμμα, αν τον βρουν στον ίδιο χώρο σε λίγα χρόνια.
Έχουμε καμία σαρανταριά ανεξάρτητους Βουλευτές που περιμένουν προσκλητήριο, σειρά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που μπορεί να πάνε το ΕΛ.Α.Σ , ονόματα που γράφονται σε παραπολιτικά και πολλές μετακινήσεις που ετοιμάζονται σίγουρα στο παρασκήνιο. Δεν το λες και ότι το καλύτερο στην Πολιτική και στην αίσθηση εμπιστοσύνης σε πρόσωπα και επιλογές. Είναι ωραίο που πολιτικός αρχηγός κατάγγελνε μέχρι πριν λίγο καιρό τον Κ. Μητσοτάκη για « μεταγγραφές αεροδρομίου» και τώρα τρέχει να μαζέψει ανθρώπους από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα Κασσελάκη , μέχρι και γνωστούς δεξιούς, μα πραγματικά δεξιούς.
Υπάρχει όμως και μία άλλη πρωτοτυπία αυτή τη στιγμή. Αν αφαιρέσουμε τη ΝΔ που είναι Κυβέρνηση και σε κάθε περίπτωση μιλάει για τον στόχο της αυτοδυναμίας, που όσο δύσκολο και αν είναι, είναι εύλογη μια τέτοια προοπτική, υπάρχουν άλλα τέσσερα κόμματα που μιλάνε για πρωτιά ή και για αυτοδυναμία.
Ο Α. Τσίπρας με το που είδε 14,5%- 15,5% στις δημοσκοπήσεις, έσπευσε να μιλήσει για πρωτιά. Ο Ν. Ανδρουλάκης αν και βρίσκεται στο 10,5%-11,5% επιμένει ότι θα είναι πρώτο κόμμα και καθοριστικός παράγοντας στον σχηματισμό Κυβέρνησης ενώ έχει αποκλείσει την ΝΔ και δεν μιλάει με ποιες δυνάμεις θα την σχηματίσει.
Ο Κ. Βελόπουλος μιλάει για πρωτιά επίσης και η Μ. Καρυστιανού προβάλει πια και αυτή αισίως τον στόχο της αυτοδυναμίας. Συμπέρασμα; Μιλάμε για το απόλυτο παζλ της πολιτικής τρέλας. Ειδικά οι πολίτες που θα ήθελαν μια αλλαγή αλλά δεν τους αρέσει να ζουν με ονειρώξεις, μάλλον αρχίζουν να νιώθουν άβολα. Άραγε ποιον βοηθάει αυτή η εικόνα;
Σε κάθε περίπτωση στην πορεία προς τις εκλογές αναδεικνύονται ήδη παθογένειες και νοσηρές καταστάσεις. Ας μην είναι κανείς σίγουρος ότι δεν θα δούμε μια αποχή που θα σπάσει κόκκαλα. Και το λογικό θα είναι αυτή να προέλθει από ψηφοφόρους κομμάτων που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στη συζήτηση για το πώς αυτή η χώρα θα κυβερνηθεί. Γιατί αν δεν κάνω λάθος, εκλογές κάνουμε για να βγάλουμε Κυβέρνηση.
*Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).
