Συγγνώμη, αν μπούμε σε μια έκθεση αυτοκινήτων, αρκεί να ξέρουμε πόσο κάνει ένα καινούριο αμάξι για να το καβαλήσομε και να φύγουμε ή πρέπει να έχουμε και τα λεφτά να το πληρώσουμε; Διότι εδώ έχουμε μπερδέψει τα αυγά με τα πασχάλια, για να μην γράψω τίποτα χειρότερο για βούρτσες και παρεξηγηθώ. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, φτάνει να κρεμάνε ταμπελάκι τιμής σ’ ένα μέτρο που προτείνουν ή πρέπει να πουν καθαρά και που θα βρουν το χρήμα να το πληρώσουν;
Η αλήθεια είναι ότι κάποτε τα κόμματα απλώς υπόσχονταν. Αυξήσεις μισθών, συντάξεων, παροχών και επιδομάτων, φοροελαφρύνσεις, χάρισμα χρεών, επιδοτήσεις αυτοκινήτων τρακτέρ ή φορτηγών, δωρεάν ή πάμφθηνες κρατικές υπηρεσίες, διάνοιξη δρόμων, σήκωμα γεφυριών και πάει λέγοντας. Εντάξει, παλιότερα η έννοια του «κοστολογώ» δεν υπήρχε καν. Η χρεωκοπία μας την δίδαξε, όπως μας δίδαξε και την έννοια του λεφτόδεντρου. Πλην πάλι, η συλλογική μας διδαχή έμεινε εντέχνως ημιτελής.
Τώρα ναι, τα κόμματα «κοστολογούν». Η ΠΑΣΟΚική δωρεάν μετακίνηση των νέων μέχρι 25 ετών, κοστίζει 35 εκατομμύρια ευρώ. Η ΕΛΑΣίτικη δωρεάν μετακίνηση όλου του πληθυσμού Αθήνας και Θεσσαλονίκης (πλην τουριστών, εδώ γελάμε) κοστίζει 250 εκατομμύρια. Ο ΠΑΣΟΚικός 13ος μισθός των δημοσίων υπαλλήλων, 750 εκατομμύρια. Όμως, πέραν του γεγονότος ότι η ειλικρίνεια τέτοιων «κοστολογήσεων» αμφισβητείται σφόδρα (Γιάννης κερνά, Γιάννης κοστολογεί), υπάρχει ένα ακόμα σοβαρότερο θέμα.
Το «κοστολογώ» δεν είναι συνώνυμο του «χρηματοδοτώ». Τα 35, τα 250 ή τα 750 εκατομμύρια ενός μέτρου, από κάπου πρέπει να βρεθούν. Είτε θα τα κόψουν από μια δράση στην οποία δίνονται σήμερα, είτε θα προσθέσουν στον προϋπολογισμό κάποιο νέο έσοδο, φόρο δηλαδή. Ανεμοχρηματοδότηση (κατά το ανεμογκάστρι) δεν υπάρχει και να με συμπαθάτε. Οπότε αυτό το αφελές που ακούμε «μα το μέτρο μας είναι κοστολογημένο», δεν σημαίνει τίποτα. Κι εγώ μπορώ να κοστολογήσω πόσο κοστίζει ένα δεκαπενθήμερο διακοπών μου στην Χαβάη, αλλά αν έχω άδειο πορτοφόλι, στην Δρακόνα Κισσάμου Χανίων θα περάσω το καλοκαίρι. Μην τρελαθούμε.
Το λεφτόδεντρο δεν αρκεί να αποκτήσει λογιστή, πρέπει να έχει και ταμείο. Οπότε να αφήσουν τα γενικόλογα «θα φορολογήσουμε τον μεγάλο πλούτο», «θα γίνει καλύτερη διαχείριση των χρημάτων του κράτους», «θα χρηματοδοτηθούν από την ανάπτυξη που θα δημιουργήσει η πολιτική μας», που ψευτοαπαντούν αν ζοριστούν. Συγκεκριμένα να μας πουν πού θα βρουν το «κοστολογημένο» χρήμα που μοιράζουν, αλλά κυρίως ποιοι θα επηρεαστούν απ’ αυτή την προσθαφαίρεση.
(Όταν ήμουν παιδάκι, εκεί στα προάστια των Χανίων, θυμάμαι έναν φαφλατά γείτονα που επαίρονταν ότι με το γάλα που έβγαζε η κατσίκα του, ελεούσε τρεις πολύτεκνες οικογένειες που δεν μπορούσαν ν’ αγοράσουν γάλα για τα τέκνα τους. Κι ύστερα τον τσακώσανε στο μπακάλικο να ‘χει σουφρώσει μια μυτζήθρα -γιατί πεινούσε- και καταξεφτιλίστηκε. Αυτό το παράδειγμα μου δίδαξε πολύ περισσότερα για την οικονομική πολιτική, απ’ όσα έμαθα τέσσερα χρόνια στην ΑΣΟΕΕ.)
Όσο για τους κυβερνητικούς, ας αφήσουν τα κουλτουριάρικα περί «παροχολογικού ή φορολογικού λαϊκισμού της αντιπολίτευσης», γιατί ο απλός κόσμος αυτά δε τα καταλαβαίνει. «Πες μου από πού θα κόψεις ή τι νέο φόρο θα βάλεις» να τους ρωτάνε. Ευθέως.
Υ.Γ. Για την Τσιπρική υπόσχεση ένταξης των εκπαιδευτικών σε ειδικό μισθολόγιο και την αύξηση κατά 500 ευρώ του μισθού του νοσηλευτικού προσωπικού, ακόμα αναμένουμε την «κοστολόγηση». Ενδεικτικά αναφέρω ότι η οριζόντια αύξηση 40 ευρώ σε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους που έγινε το 2026, γράφτηκε στον προϋπολογισμό στα 358 εκατομμύρια ετησίως. Το δε άθροισμα εκπαιδευτικού και νοσηλευτικού προσωπικού της χώρας είναι 190-200.000 άτομα. Με τα 500άρικα να μην είναι πετσετάκια…
