Η σίγουρη αύξηση του εισοδήματος των νοικοκυριών είναι αυτή που προκύπτει λόγω μείωσης της άμεσης φορολογίας. Από αυτόν τον μήνα οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα θα δουν τις πρώτες, μετά από πολλά-πολλά χρόνια, παρόμοιες, αυθεντικές βελτιώσεις. Μικρές αλλά σίγουρες.
Σίγουρες, με την προϋπόθεση ότι δεν θα ξαναπέσει «έξω» το κράτος. Ως προς αυτό, η παρούσα πλειοψηφία μπορεί να το περηφανεύεται. Θα μπορούσε και, κατά την άποψή μου το όφειλε, να έχει ξεκινήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης την αναπροσαρμογή των κλιμακίων φορολόγησης τουλάχιστον από το 2025. Οφείλει, έστω και τώρα, να διασφαλίσει με πάγια νομοθεσία την τιμαριθμοποίηση της κλίμακας φορολογίας, έστω των μισθωτών και των συνταξιούχων.
Μη ξεχνούμε ότι οι μισθωτοί φορολογούνται πλήρως, δηλαδή για κάθε ένα ευρώ, προτού έρθει η ώρα της φορολογικής δήλωσης. Δεν βλέπουν δηλαδή ποτέ το αντίτιμο της εργασίας τους. Δεν ενημερώνονται ποτέ για πόσα πραγματικά χρήματα εργάζονται.
Δεν είναι μόνον ότι η παρακράτηση γίνεται στην «πηγή». Είναι εξίσου απαράδεκτο ότι δεν γνωρίζουν πόσο πραγματικά είναι το «κόστος» για τις επιχειρήσεις, δηλαδή για πόσα χρήματα εργάζονται, αφού δεν γνωρίζουν πόσα πληρώνει η εργοδοτική πλευρά πάνω από το ύψος της ακαθάριστης αμοιβής τους, επί της οποίας παρακρατείται ο φόρος εισοδήματος.
Υπάρχει και χειρότερο: οι μισθωτοί δεν γνωρίζουν, παρά μόνον όσοι είναι πολύ «ψαγμένοι», το κόστος της ασφάλισής τους για υγεία, συνταξιοδότηση, ανεργία. Γιατί ούτε οι λεγόμενες «υποχρεωτικές κρατήσεις» μετρούν τελικά όταν ρωτάς έναν εργαζόμενο «πόσα παίρνει» για τη δουλειά του ή πόσα ζητά όταν πρόκειται να πιάσει μια νέα δουλειά.
Όλα τα παραπάνω συμβάλουν στην ψευδή αντίληψη που έχουν τελικά οι εργαζόμενοι για το πραγματικό κόστος προϊόντων και υπηρεσιών τα οποία χρειάζονται, ως καταναλωτές, για να συντηρήσουν εαυτούς και αλλήλους. Επιπλέον, όπως κάθε οικονομολόγος γνωρίζει η κατάσταση αυτή προσδιορίζει καθοριστικά την αντίληψή τους για τον πληθωρισμό.
Τα έχω γράψει πολλές φορές, τα σημειώνω ξανά για να τα έχετε πρόχειρα.
Ένας μισθωτός του χιλιάρικου, δηλαδή λίγο πάνω από τη ρυθμιζόμενη κατώτατη αμοιβή, θα πάρει στο χέρι, σε ολόκληρο το έτος 14.200 ευρώ. Οι μεικτές αμοιβές του είναι 17.900 ευρώ. Σχεδόν τέσσερα χιλιάρικα λιγότερα. Η επιχείρηση όμως τον πληρώνει 21.900 ευρώ, δηλαδή 7.500 περισσότερα από όσα παίρνει στο χέρι.
Με άλλα λόγια, ενώ για κάθε 100 ευρώ που δημιουργεί με τη δουλειά του, όπως την «τιμολογεί» η οικονομία στην αγορά εργασίας, ο μισθωτός των χιλίων ευρώ έχει στη διάθεσή του, ως καταναλωτής, μόνον 65 ευρώ. Τα υπόλοιπα 35 ευρώ τα «εμπιστεύεται» στο κράτος.
Σημειώστε, για να συμφωνήσουμε πόσο μακρύς είναι ο δρόμος της φορολογικής «δικαιοσύνης», ότι μετά τις θετικές αλλαγές που εισήγαγε ο Προϋπολογισμός για το 2026, ο μισθωτός «του χιλιάρικου» έχει όφελος 8 ευρώ τον μήνα ή 111 τον χρόνο!
Κρατείστε αυτόν τον απλό υπολογισμό όταν θα ξαναβρεθείτε σε κάποια συζήτηση, με παρέα ή τηλεοπτικώς, για την αγοραστική μας δύναμη και τους σχετικούς συλλογισμούς, που κατά κανόνα τη συνοδεύουν.
