Προφανώς. Όχι πάντα εμφανώς. Όταν και όπου χρειαστεί. Δεν είναι, άλλωστε, η Δικαιοσύνη μια εκ των τριών εξουσιών στη Δημοκρατική Τριάδα;
Όλοι οι δικαστικοί είναι πολιτικοποιημένοι. Κάποιοι, κατά καιρούς, μπορεί να το παρακάνουν. Να παίρνουν αέρα πολιτικής τα μυαλά τους. Να πιστεύουν ότι ένα «κράτος δικαστών» θα έκανε την Πατρίδα καλύτερο τόπο. Μερικοί μάλιστα το εξειδικεύουν: θα προτιμούσαν ένα «κράτος εισαγγελέων». Συνηγορεί και η γνώμη του κυρίαρχου πολίτη, όπως εκφράζεται με το κλισέ: «μα, δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να τους στείλει φυλακή;».
Πολλοί μεταξύ των πολιτικοποιημένων δικαστών έχουν αντικαθεστωτική πολιτική τοποθέτηση. Θα μου πείτε ότι υπάρχει και η ελευθερία συνείδησης. Αν ρωτήσετε την «οικογένεια της Ζωής» θα σας το κάνει φραγκοδίφραγκα. Γιατί να μην παλεύουν για τις απόψεις τους και οι δικαστές, μέσα από το μετερίζι της «δ»ικαιοσύνης, με όπλο «ν»όμους; Θεσμικά πράγματα!
Υπάρχουν και κάποιοι πολιτικοποιημένοι δικαστές, η «άλλη μισή καρδιά» των οποίων βρίσκεται κοντά στις αμετάβλητες καταβολές των διαφόρων αποχρώσεων κομμουνιστών. Εξάλλου, στον επί της Γης κομμουνισμό, όταν εφαρμόστηκαν οι σχετικές ευαγγελικές εξαγγελίες, η Εισαγγελία ήταν του Κόμματος και οι δικαστές του Λαού. Εκπροσωπούμενος αυτός το τελευταίος χωρίς περιστροφές από το «ένα είναι το Κόμμα» όσο διαρκεί η δικτατορία του προλεταριάτου (μετά βλέπουμε…)
Γιατί λοιπόν να μην έχουν και οι άλλοι συντηρητικοί πολιτικοί τη δική τους άποψη για όσα κάνουν οι δικαστές και, ακόμη χειρότερα οι εισαγγελείς; Δεν έχουν άποψη οι δικηγόροι, που είναι βεβαίως η δουλειά τους; Μήπως επειδή πληρώνονται από τον πελάτη «τους», θα ήταν καλό να παρεμβαίνουν στα κοινά πράγματα με κάποια αιδώ;.
Αλλά και οι καθηγητές της νομικής γνώσης και ακόμη καλύτερα της συνταγματολογικής ειδικότητος δεν χάνουν ευκαιρίες να κατευθύνουν τα βήματα των δικαστών, όπως με επιτυχία το κάνουν για τους πολιτικούς.
Τώρα: τι σχέση έχουν όλα αυτά με μια απλή ανάκριση, η οποία εξελίσσεται στη βάση τυχαίων, ευτελών και συχνά ευτράπελων συνεννοήσεων μελών του πολιτικού κόσμου με μέλη της κομματικής νομενκλατούρας; Μικρή έως ελάχιστη.
Προφανώς, όταν, κάποτε, οδηγηθεί στην τακτική δίκη όλο αυτό το άναρχο, ακατάστατο και χωρίς νομικό ειρμό προϊόν των (κάποτε παράνομων και τώρα ευλογημένων) τηλεφωνικών επισυνδέσεων κανείς δεν θα θυμάται «πόσο ρωμαλέα στρίμωξε ο Ανδρουλάκης τον Μητσοτάκη στην ιστορική συζήτηση για το κράτος δικαίου».
Γιατί, είναι αλήθεια, ό,τι κι αν πιστεύουν οι εισαγγελείς, όποιο κίνητρο κι αν έχουν, όποιος κι αν βρίσκεται «πίσω τους», τα πράγματα θα ήσαν απλούστερα και πολύ πιο αληθινά εφόσον οι πολιτικοί - με τη βοήθεια ημών των δημοσιογραφούντων- δεν έσπευδαν να το παίζουν εισαγγελείς και δικαστές σε combo συσκευασία.
Αυτή είναι η πραγματική παρέμβαση στη δουλειά της Δικαιοσύνης. Συνεχής. Εντυπωσιοθηρική. Προχειρολόγα και κακοχυμένη. Κάποτε των ανά την επικράτεια καφενέδων και τώρα πια του τοξικού κόσμου των socials.
Επειδή όμως οι λειτουργοί της τρίτης εξουσίας πολύ καλά τα γνωρίζουν όλα αυτά, έχουν το καθήκον -έναντι του οποίου, εκ των πραγμάτων, αδιαφορούν- να ακολουθούν άριστους κανόνες στη χρήση της κρίσιμης και κάποτε βαθύτατα πολιτικής εξουσίας την οποία χωρίς άλλον έλεγχο διαχειρίζονται.
Αν βεβαίως ενεργούν εντός των κανόνων του κράτους δικαίου. Κι αν θέλουν να παραμείνουν ο έσχατος κριτής των πολιτικών στη συνείδηση των πολλών. Αλλιώς έχουμε και τα καφενεία του ίντερνετ να κάνουν τη δουλειά.
