Μη νομίσετε ότι γνωρίζω κάτι περισσότερο από όσα γνωρίζουμε όλοι εμείς που παρακολουθούμε, με απορία συχνά, τις εξελίξεις στο νέο μέτωπο. Απλώς φουντώνει η αγωνία στην προσπάθεια να καταλάβουμε τι μπορεί να μας περιμένει την επόμενη μέρα.
Προφανώς δεν είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω -θα ήταν ύποπτο, αν μπορούσα- πως όσα κάνει ο Τραμπ ωφελούν τον άλλο πρόεδρο, τον Πούτιν. Είναι όμως εξίσου «ύποπτο» το πόσο ευχαριστημένο δηλώνει το ρωσικό καθεστώς. Η αφαίρεση μέσων και όπλων από τα χέρια των υπερασπιστών της Ουκρανίας, με την επιδεικτική απομάκρυνση των ΗΠΑ, είναι προφανώς «ύποπτη».
Στην Ελλάδα, βεβαίως, οι ρωσόφιλοι δεν κρατιούνται. Το παράδοξο, αλλά τόσο αποκαλυπτικό, είναι οι συγκεντρώσεις, δήθεν αντιπολεμικές, που οργανώνει επισήμως το ΚΚΕ και άλλα «αριστερά» γκρουπούσκουλα για να υπερασπιστούν οι followers το ιρανικό καθεστώς και άλλες ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις. Στις οποίες συγκεντρώσεις δεν περνά ποτέ και τίποτε για τον πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία.
Άρα, το πρώτο συμπέρασμα είναι πως αφού ο πρόεδρος Τραμπ δεν τελείωσε σε λίγες μέρες αυτόν τον πόλεμο και αφού δήλωσε ότι δεν θα τον είχε αφήσει να ξεκινήσει, επιτρέπει στον Πούτιν να ξεκληρίζει καθημερινά την φίλτατη χώρα των Ουκρανών.
Είναι όμως αλήθεια ότι ο Τραμπ υποστηρίζει τον αγώνα των Ισραηλινών να κόψουν τα πολλά κεφάλια της ιρανικής τρομοκρατίας και ως προς αυτό δεν έχω κανένα «παράπονο». Μήπως όμως η συνεργασία αυτή δεν είναι όσο θα περίμενε κανείς αποτελεσματική στο πεδίο;
Πέρυσι τον Ιούνιο υποτίθεται ότι οι συνεργαζόμενοι ακύρωσαν με βομβαρδισμούς που κράτησαν 12 μέρες, τις δυνατότητες παραγωγής πυρηνικού όπλου. Η διαβεβαίωση από όλες τις τότε εμπλεκόμενες πλευρές ήταν πρακτικώς απόλυτη.
Ήδη τότε, η ιρανική οικονομία κατέρρεε. Κυρίως λόγω του πολυετούς αποκλεισμού της από το ανοικτό διεθνές εμπόριο, αλλά και γιατί το καθεστώς είναι ανίκανο και διεφθαρμένο. Προφανώς, το Ιράν δεν ήταν, τότε, σε θέση να διαταράξει τη διεθνή οικονομία, με κλείσιμο, για παράδειγμα των Στενών του Ορμούζ σε βάρος των παραγωγών του Κόλπου, όπως το έχει τώρα καταφέρει.
Οι χώρες του Κόλπου αυτές είναι εξαιρετικά «εκνευρισμένες» με τις αμερικάνικες πολεμικές επιχειρήσεις, που μοιάζουν μάλιστα ανεπαρκώς προετοιμασμένες στην λογική ενός σύντομου πολέμου. Κρίμα, γιατί οι χώρες αυτές, που έχουν σήμερα την εντελώς ανάποδη στάση από εκείνην που τήρησαν στην παρομοίως μεγάλη κρίση του 1973, δεν βρίσκονται στο απυρόβλητο. Οι ζημιές που υφίστανται θα πάρουν πολλούς - πολλούς μήνες να αποκατασταθούν. Επιπλέον, ο Τραμπ δεν συμπεριφέρεται κοσμίως, ακόμη και στους Σαουδάραβες άρχοντες, οι οποίοι, ευτυχώς, προσέτρεξαν στον Ζελένσκυ για να διασφαλίσουν την αεράμυνα τους.
Θα τους χρειαστεί όμως όλους αυτούς πολλαπλώς αν οι ακραίοι του Ιράν παραμείνουν. Γιατί, η άλλη αποτυχία Τραμπ είναι ότι εγκατέστησε, δια των δολοφονικών ενεργειών, τους πιο ακραίους στα πηδάλια της πολεμικής μηχανής του Ιράν, η οποία προφανώς ενισχύεται συστηματικά από τον Πούτιν, ίσως και, δια της πλαγίας, από το Πεκίνο. Η διανομή κρίσιμων πληροφοριών για τις πολεμικές θέσεις και διαδρομές των αμερικανικών όπλων από «ιδιωτικές» κινεζικές εταιρείες φορτίζει ακόμη περισσότερο τις υποψίες μας ότι ο πόλεμος αυτός προσλαμβάνει, σταδιακά, παγκόσμιες διαστάσεις.
Ο τελευταίος «εχθρός», πολύ σημαντικός για να περάσει απαρατήρητος, που δημιούργησε η πολιτική Τραμπ, είναι τα ευρωπαϊκά κράτη. Όχι μόνον η Γαλλία, ο πρόεδρος της οποίας εμφανίστηκε από τον πρόεδρο Τραμπ, να «τις τρώει από την κυρά του». Αλλά και η Γερμανία, που έχει μείνει ανυπεράσπιστη έναντι του Πούτιν, με την εν τοις πράγμασι κατάργηση του ΝΑΤΟ. Προφανώς, η Ισπανία, ακόμη και η Ιταλία, αλλά ακόμη πιο τραγικά τα κράτη της Βαλτικής και της Σκανδιναβίας.
Μένει το ερώτημα που μας νοιάζει και μας παρανοιάζει: πού βρίσκεται η Ελλάδα μέσα σε όλα αυτά. Ορθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε, σε πρώτο χρόνο, να συμμετάσχει δυναμικά στην άμυνα της ευρύτερης περιοχής μας, όταν ξεκίνησαν οι πολεμικές απαντήσεις του ακραίου ισλαμικού καθεστώτος. Εξίσου ορθώς, ακολούθησε λίγο αργότερα μια διπλωματική πολιτική προσεκτικών αποστάσεων.
Τι θα συμβεί όμως, αν το μήνυμα Τραμπ, με τις μη ψύχραιμες βωμολοχίες («Open the Fuckin’ Strait, you crazy bastards or you’ll be living in Hell-JUST WATCH») όπως ακριβώς το εξέπεμψε χθες το απόγευμα, στην πέμπτη κατά σειρά προειδοποίηση, προκειμένου να ανοίξουν μόνοι τους οι Φρουροί τα Στενά, δεν εισακουστεί, που είναι το πιθανότερο;
Έχει αρχίσει να κυριαρχεί ο πανικός των επικείμενων εκλογών, που επικάθεται στον πανικό των πάντοτε σε πανικό αγορών, που σημαίνει ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει. Μάλλον ούτε ο ίδιος ο Τραμπ δεν γνωρίζει για ποιον πολεμά.
Οι κίνδυνοι μόλις έγιναν ακόμη χειρότεροι από το σημείο που τους αφήσαμε για να ασχοληθούμε με τα ρουσφέτια του ΟΠΕΚΕΠΕ.
