Η φημολογούμενη ανταρσία βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας δεν εκδηλώθηκε. Όλα ήταν έτοιμα, αλλά κάτι έγινε την τελευταία στιγμή και άπαντες στήριξαν το αίτημα των 13 συναδέλφων τους. Πάντα στη Νέα Δημοκρατία - κατά τους άσπονδους φίλους της - κάτι συμβαίνει την τελευταία στιγμή και τα σενάριά τους διαψεύδονται και η κυβέρνηση δεν πέφτει.
Προχθές είχαμε και δύο δημοσκοπήσεις - όχι από εκείνες τις κρυφές ή των πρεσβειών - στις οποίες δεν παρατηρήθηκαν ουσιαστικές αλλαγές. Η Νέα Δημοκρατία στην εκτίμηση ψήφου σταθερά κινείται - ανάλογα με το πολιτικό κλίμα - από το 30-33%. Αυτό είναι το εύρος της δημοσκοπικής της δύναμης. Από εκεί και κάτω άστα να πάνε. Και ακόμα περιμένουμε το κόμμα Τσίπρα με ό,τι αυτό σημαίνει για τη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης.
Πάντως ο Τσίπρας την κυβέρνηση δεν θα τη ρίξει, ούτε η Πόπη Παπανδρέου. Η Καρυστιανού προσπάθησε αλλά απέτυχε κι αυτή. Τι απέμεινε; Επειδή τα συμφέροντα που επιζητούν όχι την ήττα της Νέας Δημοκρατίας - αυτή δε φαίνεται στον ορίζοντα - αλλά την πτώση Μητσοτάκη είναι πανίσχυρα, ουδείς γνωρίζει τι άλλους «λαγούς» θα βγάλουν από το καπέλο τους. Αν κρίνω από τις προηγούμενες επιλογές τους και ο επόμενος «λαγός» θα πάει άκλαυτος.
Αυτή η κολόνια « ο Μητσοτάκης πέφτει» κρατάει χρόνια. Θυμάμαι κάποιους εντελώς ανόητους να σχηματίζουν με τα σώματά τους το γνωστό χυδαίο σύνθημα κατά του πρωθυπουργού, μια «διανοούμενη» - επιστημόνισσα να βρίσκει το ίδιο χυδαίο σύνθημα σε ένα κομμάτι παλιό ξύλο και τα σχετικά παραδείγματα να μην έχουν τελειωμό. Αυτά τα γεγονότα όντως επηρέασαν τις εκλογές του 2023, δεν τις αλλοίωσαν, σύμφωνα με την αναθεωρημένη εκδοχή των «πειραγμένων εκλογών» του κ. Κ. Αρβανίτη.
Οι μετριοπαθείς πολίτες, βλέποντας αυτόν τον όχλο που έβριζε, χυδαιολογούσε και απαιτούσε «η δεύτερη φορά Αριστερά να είναι αλλιώς» και «να ελέγχει όλους τους αρμούς της εξουσίας», έδωσαν αυτό το 40,5% στη Νέα Δημοκρατία. Από τότε αυτό το πάθημα δεν τους έγινε μάθημα. Αντί να καθίσουν και να κάνουν δύο προτάσεις της προκοπής, ασχολούνται όλη την ώρα με το πότε θα πέσει ο «Κούλης», εναποθέτοντας τις ελπίδες τους για αυτό όχι στις δικές τους πολιτικές, αλλά σε έξωθεν παρεμβάσεις.
Τελικά η κυβέρνηση όχι μόνον αντέχει, αλλά κάνει λελογισμένη χρήση της καλής εκτέλεσης του προϋπολογισμού. Οι παροχές που εξήγγειλε δεν είναι το αποτέλεσμα της υπερφορολόγησης, όπως ισχυρίζονται κάποιοι ή των «ματωμένων πλεονασμάτων», όπως διατείνεται η Αριστερά, αλλά κυρίως του περιορισμού της φοροδιαφυγής, κάτι που το ζούμε όλοι με την εκτεταμένη χρήση του πλαστικού χρήματος. Όποιοι πιστεύουν πως μπροστά στην κάλπη οι πολίτες δε θα ζυγίσουν από τη μια μεριά την πολιτική και οικονομική σταθερότητα και από την άλλη μια γενικευμένη αβεβαιότητα, για μια ακόμα φορά θα πέσουν από τα σύννεφα.
