Τρίτο κόμμα η Καρυστιανού; Εντάξει, δεν το λες καλό για την χώρα, αλλά δεν το λες και καταστροφή. Στο 7,9% την μέτρησαν, δεν ξεκίνησε με κάποιο 15-20% ώστε να πούμε ότι έρχεται ως οδοστρωτήρας αγνώστου ταυτότητας, ικανός να κάνει μαντάρα το πολιτικό σκηνικό. Μπαίνει κι αυτή μέσα στο σωρό των κομματιδίων που βολοδέρνουν στην περιοχή κάτω από το 10%, κλέβοντας το ένα τις ψήφους του άλλου. Να, με βάση αυτή την μέτρηση της Interview, η Ζωή καταβαραθρώνεται στο 3,3%, μισή μόλις μονάδα πάνω από την Λατινοπούλου. Αυτό, δύσκολα θα το πει κανείς αρνητικό ή δυσοίωνο για την χώρα, την Δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό.
Αλλά μην προτρέχετε να βγάλετε συμπεράσματα. Είναι νωρίς ακόμα. Περιμένουν κι άλλοι στην ουρά για να μας σώσουν. Υπάρχει ο Αλέξης που όλο προαναγγέλλει, υπάρχει και ο Αντώνης που όλο προετοιμάζει. Θα έρθουν κι αυτοί, πιθανότατα μέσα στον Μάιο. Οπότε πάλι θα ανακατευτεί ο χυλός στα χαμηλά του πολιτικού χάρτη, θα πηγαινοέρχονται τα ψηφαλάκια του χαοτικού αριστεροδεξιού και αντισυστημικού χώρου, σαν τις μπίλιες του μπιλιάρδου που έφαγαν μια γερή στεκιά και αποτρελάθηκαν.
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Οι σταθερές του συστήματος είναι δύο. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Όλοι οι υπόλοιποι –του Τσίπρα περιλαμβανομένου- περιφέρονται σαν τις άδικες κατάρες ψάχνοντας φυσιογνωμία και ρόλο. Διότι αποστολή έχουν. Την επιβίωση τους, την ύπαρξη τους μέσα στη Βουλή για να κάνουν φασαρία. Με την αυριανή διακυβέρνηση του τόπου δεν ασχολούνται, δεν ενδιαφέρονται καν. Σκασίλα τους τι θα γίνει στην οικονομία, στα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα, στους θεσμούς ή στο κράτος δικαίου. Αυτοί θέλουν να υπάρχουν, να μην έχουν την τύχη του Πάνου Καμμένου, που χθες ήταν άρχοντας και σήμερα πάει να μπει σ’ ένα κτίριο και τον σταματά θρασύτατα ο θυρωρός να τον ρωτήσει ποιος είναι και που πάει.
Εντάξει, με ένα καινούριο κόμμα κάθε μήνα, είναι προφανές ότι η πρώτη κάλπη θα είναι απλώς καταγραφική. Ο κάθε πικραμένος θα βγάλει το άχτι του. Ξέρω λαϊκοδεξιούς που λένε ότι θα ψηφίσουν ΚΚΕ, ξέρω αριστερόστροφους που δηλώνουν ότι θα πάνε για μπάνιο ή για ούζα, ξέρω νοικοκυραίους που ταλαντεύονται ανάμεσα στη Ζωή και την Λατινοπούλου (ναι, ναι), ξέρω και πιτσιρικάδες που λένε ότι θα ψηφίσουν ό,τι τους πει ο πατέρας τους, εκτός αν ο πατέρας τους δεν ψηφίσει, οπότε αυτοί θα το ρίξουν στον Βαρουφάκη. Το απόλυτο μπάχαλο. Πλην ψηφοφόρων του Τσίπρα, όλους τους υπόλοιπους τους έχω βρει εκεί έξω και μάλιστα μέσα από τους πιο παρανοϊκούς συνδυασμούς πολιτικών απόψεων και ιδεολογιών.
Το μόνο που δεν απασχολεί όλο αυτό τον αχταρμάδικο χώρο του 60% (για να μην ξεχνάμε το δημοψήφισμα), είναι το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα. Διαμαρτύρονται και οργίζονται για την φτώχεια, την καταδυνάστευση και την σκανδαλοκρατία που θεωρούν ότι τους επιφυλάσσει η σημερινή Νεοδημοκρατική εξουσία, αλλά παραδόξως, όταν φθάνουν στο θέμα της ψήφου τους, το θέμα «ποιος θα με κυβερνήσει» είναι εντελώς εκτός πεδιάς. Δεν υφίσταται. Μυστήρια πράματα.
Η πρώτη κάλπη θα είναι μια καταγραφή οργής, αδιεξόδου και ασυναρτησίας. Καλά κάνει ο Μητσοτάκης και επιμένει ότι το παιχνίδι θα παιχτεί σ’ αυτήν, δεν μπορεί να πει τίποτα άλλο, αλλά ο πραγματικός αγώνας θα αρχίσει με την συνειδητοποίηση του αδιεξόδου που θα προβάλλει από τις πρώτες εκλογές. Εκείνο το μοιραίο βράδυ, θα αναδειχθούν τα πραγματικά διλήμματα, εκείνο το βράδυ θα φανεί αν ο Έλληνας του 2026 (ή του 2027) θα επιλέξει πορεία προς τα εμπρός ή κατρακύλα προς νέα χρεωκοπία. Όλα τα υπόλοιπα είναι περί διαγραμμάτου. (Προσωπικά, πολύ φοβάμαι ότι θα πάμε ντουγρού προς το δεύτερο).
