Το φάντασμα Τσίπρα πλανιέται πάνω από τη Χαριλάου Τρικούπη, σπέρνοντας ανησυχία. Στο ΠΑΣΟΚ έχουν πεισθεί άπαντες ότι η νίκη επί της ΝΔ «έστω και με μία ψήφο παραπάνω» είναι όνειρο απατηλό.
Αν το επαναλαμβάνουν είναι γιατί ο αρχηγός δεν διαθέτει την πολιτική ευελιξία να αναπροσαρμόσει την στρατηγική του θέτοντας στόχους ρεαλιστικούς και επωφελείς για τον ίδιο και το κόμμα του. Προς το παρόν προβάλει μια θολή πρόθεση διακυβέρνησης που θα έχει ως κορμό το ΠΑΣΟΚ.
Αυτή η διακυβέρνηση θα συντίθεται από τις «προοδευτικές» δυνάμεις, ή όπως δήλωσε σε άλλη περίπτωση από την «προοδευτική Αριστερά». Και αυτό υπό την προϋπόθεση συγκλίσεων σε θέματα Υγείας, Παιδείας, κ.λπ.
Φυσικά ως έχουν οι «προοδευτικές δυνάμεις», είναι αρκετά ισχνές και δεν διαθέτουν το απαιτούμενο ποσοστό ψήφων, ούτε καν για σχηματισμό κυβέρνησης ηττημένων. Αλλά αυτό μικρή σημασία είχε ως τώρα. Η επίκληση της «κυβέρνησης των προοδευτικών δυνάμεων» λειτουργούσε ως ενισχυτική ένεση αισιοδοξίας.
Ώσπου έκανε εμφανή την πρόθεσή του ο Αλέξης Τσίπρας να δημιουργήσει κόμμα, που θα ενισχυθεί από το υπόλοιπο του «πολυτραυματία» ΣΥΡΙΖΑ και κάποιο απροσδιόριστο άθροισμα «προοδευτικών πολιτών». Αυτών που βρίσκονται ανέστιοι στις παρυφές των κομμάτων της αριστερής αντιπολίτευσης, και στον αδιευκρίνιστο χώρο των απογοητευμένων από τα κόμματα.
Και επειδή ο Τσίπρας, όσα και να του καταμαρτυρούνται/με, για τον λαϊκισμό και την αχρεία κυβερνητική του θητεία, παραμένει ηγετική προσωπικότητα (αυτό ή το’ χεις ή δεν το’ χεις), στο ΠΑΣΟΚ προβληματίζονται για το ενδεχόμενο να τους υπερκεράσει εκλογικά και να κατακτήσει τη δεύτερη θέση.
Ούτως ή άλλως και με τη δεύτερη θέση, η αρχηγική θέση του Ανδρουλάκη όπως φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις, είναι παρακινδυνευμένη. Θα τεθεί θέμα από τους υποψήφιους αντίζηλους της αρχηγίας και το ΠΑΣΟΚ θα οδηγηθεί σε εκλογή αρχηγού.
Ωστόσο, η απώλεια της δεύτερης θέσης και η ενδεχόμενη κατάληψή της από τον Τσίπρα, θα έχει βαρύτερες επιπτώσεις. Θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και θα του προβάλει προβληματισμούς επί υπαρξιακών του θεμάτων.
Η πίεση από την ανασφάλεια που νιώθει το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρουλάκης, υπό την σκιά Τσίπρα, εκφράζονται στην αυξημένης έντασης ρητορική που χρησιμοποιεί τελευταίως, και η οποία ενίοτε ξεπερνάει την αντίστοιχη του Φάμελλου.
Το πρόβλημα που δεν έχει απαντηθεί, και που ίσως δεν θα απαντηθεί παρά μόνο τη βραδιά των εκλογών, είναι εάν η ρητορική εριστικότητα είναι η κατάλληλη μέθοδος επικοινωνίας προς ευρύτερο, μη κομματικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν έλκεται από εκφράσεις τοξικότητας.
Ο Ανδρουλάκης επιδίδεται σε κινήσεις με στόχο να φιλοτεχνήσει εαυτόν ως την ηγετική μορφή της αντιπολίτευσης. Σε αυτό στοχεύει και η επικείμενη κατάθεση πρότασης για συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής με θέμα τις υποκλοπές, και με αφορμή την μη ανάσυρση από το αρχείο της υπόθεσης υποκλοπών. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έκρινε ότι δεν προέκυψαν νέα ουσιώδη στοιχεία που να δικαιολογούν νέα έρευνα.
Δεδομένου ότι η κατάθεση πρότασης εξεταστικής χρειάζεται το 1/5 του συνόλου των βουλευτών, δηλαδή 60 υπογραφές τις οποίες το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει, θα απευθυνθεί στα υπόλοιπα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης, τα οποία τάσσονται θετικά υπέρ της πρωτοβουλίας - όχι ότι θα μπορούσαν να κάνουν και διαφορετικά. Έτσι θα εκπέμψει την εικόνα της ηγετικής δύναμης του χώρου.
Η συζήτηση για την εξεταστική, ή και η συγκρότησή της, δεν είναι σίγουρο όμως ότι θα του αθροίσει πολιτικό κέρδος. Ήδη μπρος τον καταιγιστικό και καταδικαστικό λαϊκισμό της αντιπολιτευτικής άποψης ότι ο εισαγγελέας εξυπηρέτησε την κυβέρνηση, υψώνονται και οι αντίθετες φωνές.
Αυτές που διαπιστώνουν ότι όταν μια απόφαση εξυπηρετεί τα κομματικά συμφέροντα και τις πολιτικές επιδιώξεις της αντιπολίτευσης, η Δικαιοσύνη εκθειάζεται ως ανεξάρτητη, και οι δικαστές ως ενσάρκωση των Πολυζωίδηδων και των Τερτέτσηδων.
Όταν δεν εξυπηρετεί τα κομματικά τους συμφέροντα, η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη μεταμορφώνεται σε θεραπαινίδα της κυβέρνησης και οι δικαστές ως εντολοδόχοι της.
