11ος χρόνος
ημέρα 3816η
ημέρα 3816η
Δευτέρα ,
13 Απριλίου 2026
13 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Όταν μια ρηχή αναρτησούλα τα κάνει μαντάρα
Οι νόμοι της πολιτικής επικοινωνίας είναι χαοτικοί κι ας λένε κάποιοι ότι τους παίζουν στα δάκτυλα. Μια απλή ανάρτηση ή μια χαζή απρόσεκτη δήλωση, απ’ αυτές που γίνονται κατά εκατοντάδες και περνούν απαρατήρητες, μπορεί στα καλά του καθουμένου να τα κάνει όλα άνω-κάτω. Ακουμπά προφανώς μια αθέατη χορδή της κοινωνίας που δεν υποπτευόμαστε, και ξαφνικά μετατρέπεται σε ταύρο εντός υαλοπωλείου. Τον καιρό των διαδηλώσεων για τα Τέμπη αυτό έγινε με μια ξεκούδουνη δήλωση του Άδωνι για τη Ζωή, τώρα το ξαναβλέπω με τη ζαβή δήλωση του Δουδωνή για τις παροχές της κυβέρνησης.
Τυμβωρύχοι των Τεμπών
Πιστεύω πως στην οικονομία, αρχικά, είναι η ανάγκη και η ζήτηση που δημιουργούν και προκαλούν την προσφορά. Η προσφορά έπεται και τρέχει να καλύψει τη ζήτηση. Από μια άλλη σκοπιά πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι με χαμηλές ηθικές αναστολές, που, όπως λέει ο λαός, θα «πουλούσαν και τη μάνα τους» για χρήματα και εξουσία. Στην αγορά είναι οι κυνηγοί της «αρπαχτής». Είναι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται με μια μακροπρόθεσμα οφέλη αλλά για βραχυπρόθεσμα. Στην ιστορία του τραγικού δυστυχήματος είδαμε την ευκολία με την οποία τερατώδη ψέματα έγιναν αποδεκτά σαν αυταπόδεικτες αλήθειες.
Σας έλεγαν ότι ο Τραμπ θα έριχνε τον Μητσοτάκη…
Σε μια εποχή που η επαφή και μόνο με το περιβάλλον του Τραμπ μοιάζει για πολλούς υποψήφιους «σωτήρες» με το κυνήγι του ιερού δισκοπότηρου, ο Κυριάκος Πιερρακάκης συναντήθηκε με τον υπουργό Οικονομίας των ΗΠΑ. Τυχαίο; Καθόλου! Οι Αμερικανοί δεν … έριξαν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως ήλπιζαν ορισμένοι. Αντιθέτως, δείχνουν διάθεση συνεργασίας με την ελληνική κυβέρνηση και ως τέτοιο δείγμα θα πρέπει να δούμε τη συνάντηση του κ. Πιερρακάκη με τον Σκοτ Μπέσεντ. Όσοι επένδυσαν στους χρησμούς των καφέ του Κολωνακίου, ψώνισαν και πάλι από το πανέρι…
Η «ανάσταση» των Σοβιέτ
Κανείς δεν αμφισβητεί την τεράστια συμβολή των λαών που συγκροτούσαν, τότε, την ΕΣΣΔ την οποία θα γιορτάσει ο Πούτιν. Κανείς δεν παραγνωρίζει την ιστορική στάση της ηγεσίας εκείνης της κρατικής καταναγκαστικής ομοσπονδίας. Εξίσου προφανές είναι ότι χωρίς τη Δύση, εκείνη η Ανατολή δύσκολα θα έμπαινε πρώτη, έστω κατά κάποιες ώρες, στο χιτλερικό Βερολίνο. Κανείς δεν θέλει να θυμάται τίποτε από τον αναθεωρητισμό συνόρων κι ελευθεριών εκείνης της εποχής. Όμως, η Ρωσία του Πούτιν τρομάζει. Ο κρυπτοδικτάτορας που έχει θρονιαστεί στο παλάτι μοιάζει πλέον να μπορεί να πάρει όσα απαίτησε όταν κήρυξε τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Εκδήλωση για τα Τέμπη: Εισβολή τραμπούκων στον Ιανό
Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να ασχοληθώ με την εισβολή των τραμπούκων στην εκδήλωση για τα Τέμπη στον ΙΑΝΟ. Καμία δεκαριά αφιονισμένοι ερυθροτραμοπούκοι μπούκαραν στην αίθουσα με σκοπό να ματαιώσουν τις ομιλίες των κυρίων Γαλλή, Καραμπελιά και Στούπα. Γιατί; Διότι διαφωνούσαν με αυτά που θα ακούγονταν. Αυτό φυσικά είναι ο ορισμός του ολοκληρωτισμού που κουβαλούν όλα τα κόμματα της Αριστεράς. Από τις συνελεύσεις των εργατικών σωματείων ως τις συνελεύσεις των φοιτητικών αμφιθεάτρων, η ίδια πρακτική. Να μην ακουστεί η άλλη άποψη. Μεγάλες ευθύνες για αυτή την κατάντια έχει και η Νέα Δημοκρατία.
Μύθοι και αλήθειες για το «θαύμα» του Μητσοτάκη
Μια από τις ερωτήσεις που δέχομαι συχνά, είναι αν όντως η ελληνική οικονομία πάει τόσο καλά όσο το παρουσιάζει η κυβέρνηση και αμφισβητεί η αντιπολίτευση. Στα 40 χρόνια δημοσιογραφίας στο οικονομικό ρεπορτάζ, σε σπάνιες περιόδους είχα την ευκαιρία να παρακολουθώ το ΑΕΠ και τα εισοδήματα να αυξάνονται και το χρέος να μειώνεται. Η Ελλάδα μετά το 2020 πάει πολύ καλύτερα από τον μέσο όρο των τελευταίων 50 ετών. Η μοναδική περίοδος που η οικονομία της χώρας πήγαινε καλύτερα ήταν στις δεκαετίες του ’50 και του ’60.
Άνοδος των Ενοικίων: Όχι Κρίση, αλλά Μήνυμα
Η δημόσια συζήτηση για τα αυξανόμενα ενοίκια στην Ελλάδα, έχει λάβει σχεδόν αποκαλυπτικό χαρακτήρα. Οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης μιλούν για «κρίση», για «εκμετάλλευση», για «ανάγκη παρέμβασης». Όμως αυτό που ελάχιστοι τολμούν να πουν είναι το προφανές: Οι αυξήσεις στα ενοίκια δεν είναι ένδειξη αποτυχίας της αγοράς. Είναι ένδειξη ότι η αγορά λειτουργεί. Και, όπως κάθε ανοιχτό σύστημα, στέλνει σήματα. Όταν οι τιμές ανεβαίνουν, η αγορά δεν «αδικεί» κανέναν. Αντιθέτως.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας των αδελφών Χαντ
Όταν η αδελφή του Νέλσον Χαντ, του πλουσιότερου ανθρώπου τη δεκαετία του 70, τον ρώτησε γιατί έχασε όλη του την περιουσία στην υπόθεση της μεγάλης χειραγώγησης του ασημιού, καθώς δεν είχε απολύτως καμία ανάγκη να ρισκάρει, εκείνος της απάντησε: «Βαριόμουν, δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω». Να είναι άραγε η μόνη περίπτωση που κάποιος μπήκε στο ναρκοπέδιο μόνο και μόνο για να αυξήσει την αδρεναλίνη του; Οι αδελφοί Χαντ ήταν οικονομικά πανίσχυροι, αλλά αυτό δε στάθηκε ικανό να τους βοηθήσει να κερδίσουν τη μάχη με την εξουσία.
Το φάντασμα των πλεονασμάτων
Απίθανη αλλά και τραγελαφική η τρέλα που πουλάει η αντιπολίτευση με το «υπερπλεόνασμα». Παρελαύνουν οι πανελίστες της με το εξής ανόητο: «γιατί μοιράζετε μόνον 1 δισ. αφού περίσσεψαν 11 δισ.;». Πρόκειται για ανακρίβεια, την επαναλαμβάνουν για να κάνουν καριέρα εναλλακτικών. Στοιχειώδης ανάγνωση του σχετικού πίνακα της ΕΛΣΤΑΤ για το έτος 2024 λέει τα ακόλουθα: Η κεντρική κυβέρνηση εμφάνισε πλεόνασμα 2 δισ. Τα τρία προηγούμενα χρόνια είχε ελλείμματα, ύψους 25,4 δισ.εκ. αν τα αθροίσουμε. Δεν απασχολεί τις αντιπολιτεύσεις πώς καλύφθηκαν τα ελλείμματα;
Η Μπελαρά, η 13η σύνταξη και τα ματωμένα πλεονάσματα
Είναι γνωστόν πως η Αριστερά ανέκαθεν ήταν κατά των εξοπλισμών. Επί μεγάλης Σοβιετίας διότι έτσι εξυπηρετούσε τα συμφέροντά της μητέρας-πατρίδας, στη συνέχεια είτε από κεκτημένη ταχύτητα είτε από καθαρή ανοησία. Η άμεση μετάφραση της δαπάνης ενός π.χ. F-35, σε ένα νοσοκομείο που δε θα ανεγερθεί, ανήκει στα στερεότυπα της Αριστεράς, όπως και «οι συνθήκες εργασιακής γαλέρας». Μα γιατί δεν ανανεώνουν το ρεπερτόριό τους; γιατί είναι κολλημένοι σε αυτά τα κλισέ που, δε συγκινούν κανένα πέραν από τον μικρόκοσμό τους;
Οι δυο νόμοι του «δώσε-δώσε»
Αφού λοιπόν πασχαλιάτικα τακτοποιήσαμε τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα, πάμε τώρα για την κρίσιμη μεσαία τάξη. Αυτό έχω καταλάβει από την κρατούσα ειδησεογραφία και πολιτική φιλολογία. Γενικώς πορευόμαστε στον αστερισμό του «δώσε». Τον Γενάρη δίνουμε στους ένστολους, τον Απρίλη στους φτωχούς, τον Σεπτέμβρη τον κρατάμε για τους μεσαίους, ο επόμενος Γενάρης παραμένει επί του παρόντος κενός, αλλά μην ανησυχείτε, όλο και κάποιοι θα βρεθούν να εισπράξουν. Θα μου πείτε, «γιατί όχι;». Τι σε χαλάει εσένα αυτή η γαλαντόμα πολιτική;
Οι ΗΠΑ της παρακμής, απειλούν να μας συμπαρασύρουν...
Καταφέρει δεν καταφέρει ο πρόεδρος Τραμπ να ολοκληρώσει την τετραετία ο κόσμος που μεγαλώσαμε και ξέραμε δεν υπάρχει πλέον. Οι μεγάλοι χαμένοι αυτής της υπόθεσης είναι οι νικητές του τελευταίου μεγάλου πολέμου. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία...Οι ΗΠΑ προκειμένου να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη κρίση χρέους αποσύρουν τη στρατιωτική τους παρουσία από πολλά σημεία της υδρογείου, μεταξύ άλλων και της Ευρώπης. Το κύριο έπαθλο των νικητών του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η Ευρώπη την οποία οι νικητές, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, μοίρασαν μεταξύ τους. H ΕΣΣΔ έχασε την Ανατολική Ευρώπη τη δεκαετία του ’90 μετά την οικονομική κατάρρευση.
DMA: Η Ευρώπη τιμωρεί την επιτυχία των αμερικανικών εταιρειών
Η πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να επιβάλει πρόστιμα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στην Apple και τη Meta για παραβιάσεις του Digital Markets Act (DMA) αποκαλύπτει την υποκριτική στάση των Βρυξελλών, που μετατρέπουν δήθεν «δίκαιες» ρυθμίσεις σε μέτρα προστατευτισμού κατά επιτυχημένων αμερικανικών επιχειρήσεων. Η Επιτροπή επέβαλε πρόστιμο 500 εκατ. ευρώ στην Apple, υποστηρίζοντας ότι η εταιρεία δεν επιτρέπει στους developers να ενημερώνουν τους χρήστες για φθηνότερες επιλογές εκτός του App Store.
Μισούμε τα κίτρινα εκτρώματα, λατρεύουμε τις έξυπνες λύσεις
Ως εραστής των κατοικιών σοβιετικού τύπου, κάποτε θαύμαζα τα εργατικά γκέτο, τις «εργατικές πολυκατοικίες». Ήταν ξεκάθαρες και οι γραμμές: Η ελίτ στις αριστοκρατικές συνοικίες και ο «λαός» στις μεγάλες κίτρινες πολυκατοικίες. Εντάξει! Αυτή είναι μια καθαρή δυσφήμιση του κράτους πρόνοιας. Ας πιάσουμε το θέμα από «φιλελεύθερη πλευρά». Δεν θέλετε, κύριοι της κυβέρνησης, τα κίτρινα εκτρώματα. Τι θα λέγατε για σύγχρονα «πράσινα» συγκροτήματα κατοικιών που θα αναβαθμίσουν τη ζωή στην πόλη; Να αξιοποιήσουμε και τη μεγάλη ακίνητη περιουσία του δημοσίου και να λύσετε το πρόβλημα της στέγης χιλιάδων νέων ζευγαριών. Win -Win που λένε και οι γείτονες.
Δεν είσαι ό,τι δηλώνεις
Κάθε χρόνο, με την ευκαιρία της δημοσίευσης των στοιχείων που προκύπτουν για τα (προ διετίας) κατά δήλωσιν φορολογητέα εισοδήματα προκύπτει η ίδια απορία: είναι σίγουρο ότι είμαστε ό,τι δηλώνουμε; Στην εφορία, τουλάχιστον. Πάρτε για παράδειγμα το πλήθος εκείνων που δηλώνουν πως δεν έχουν κανένα εισόδημα: ήσαν 831.053 το 2022, δηλαδή το 12,4% του συνόλου των υπόχρεων. Πλήθος μεγαλύτερο κατά 200+ χιλιάδες ανθρώπους συγκριτικά προς το έτος 2018, τελευταίο της οκταετίας της μακράς κρίσης. Στην κορυφή, όσοι δηλώνουν άνω των 900.000 ετησίως ήσαν 393 το ’18 και έφτασαν τους 1.499 το 2022. Το άλλο είναι ο συνολικός φόρος επί του συνόλου των εισοδημάτων, από κάθε δραστηριότητα.
Να ξεχάσουμε τις εκλογές
Απλή λογική χρειάζεται για να αποκλειστεί το σενάριο των πρόωρων εκλογών. Ξεκινώ από τα πολύ απλά. Ένας πρωθυπουργός που έχει μια κυβερνητική πλειοψηφία 156 εδρών και δεν αμφισβητείται εσωκομματικά από κανέναν, δεν έχει λόγο να προσφύγει σε πρόωρες κάλπες. Πολύ δε περισσότερο όταν τα δημοσκοπικά ευρήματα δείχνουν πως αυτή την κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα μπορούσε να την πετύχει μετά από μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση και αυτό υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Συνεπώς, άνευ λόγου και αιτίας, ουδείς σώφρων ηγέτης αναλαμβάνει τέτοιο ρίσκο. Κυβερνά με τους 156 μέχρι τον Μάιο 2027.
Άνηθο έφερες;
Έχω έναν γνωστό που διηγείται την ακόλουθη προσωπική ιστοριούλα. «Πήγα σούπερ μάρκετ, φούρνο, μανάβη, χασάπη, πλήρωσα δεν ξέρω πόσα, φορτώθηκα δέκα ξέχειλες τσάντες στα δυο μου χέρια και ανέβηκα ασθμαίνοντας τη σκάλα του σπιτιού μου διότι μένω σε όροφο και δεν υπάρχει ασανσέρ. Κι όταν κατάφερα να φτάσω στην πόρτα κάθιδρος, για να μην αφήσω χάμω τις τσάντες κι ύστερα τις ξαναμαζεύω, σκύβω και χτυπάω το κουδούνι με τη μύτη μου. Οπότε ανοίγει η άλλη, με βλέπει σε τι κατάσταση ήμουν κι αντί να πάρει μερικές τσάντες να με ξαλαφρώσει, με ρωτά. Άνηθο έφερες;». Όποτε την έλεγε την ιστοριούλα του γελούσαμε.
Οικονομικά και προσωπική χρηματοοικονομική: Τα απαραίτητα μαθήματα για το ελληνικό σχολείο
Οι σημερινοί μαθητές σε όλο τον κόσμο μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όλο και πιο πολύπλοκων οικονομικών αποφάσεων. Από την καθημερινή διαχείριση χρημάτων και την επιλογή πανεπιστημιακών σπουδών, μέχρι την αξιολόγηση επενδύσεων και ασφαλιστικών προϊόντων, η κατανόηση της οικονομίας και της προσωπικής χρηματοοικονομικής είναι πλέον ζωτικής σημασίας.
Τα επιδόματα, η μάχη του Κωστή, η επόμενη μάχη του Κυριάκου και μια πρόταση από την Νορβηγία
Μια νίκη πετύχαμε όλα αυτά τα χρόνια σε βάρος της φοροδιαφυγής και αλλάζει η ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Σκεφτείτε να προχωρήσουν και όλα τα άλλα! Σύμφωνοι! Τα επιδόματα δεν είναι η λύση στη φτώχεια. Όσοι όμως ασκούν εύκολη κριτική, ας σκεφτούν πώς θα αντιδρούσαν αν τους έλειπαν αυτά τα ευρώ που υποσχέθηκε ο Μητσοτάκης. Καλή η θεωρία, αλλά ανυπόφορη η στιγμή που φτάνει το τέλος του μήνα και δεν υπάρχει ψωμί στο τραπέζι. Να ζητήσουμε από την κυβέρνηση περισσότερες μεταρρυθμίσεις. Και κάτι πιο εύκολο! Ένα fund α λα Νορβηγία.
Καστελλόριζο blues
Mε φόντο την εσχατιά του πανέμορφου Καστελλόριζου πριν 15 χρόνια, μέρα προς μέρα, o Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε την επερχόμενη καταστροφή. Εξελέγη πρωθυπουργός σε δύσκολη στιγμή, είναι αλήθεια, το Φθινόπωρο 2009. Υπήρχε όμως χρόνος, ελάχιστος είναι επίσης αλήθεια, για να γλιτώσουμε τη μεγάλη πτώση και, κυρίως, την ανοικτή πτώχευση. Όμως τότε, κατά την εκλογή του, δεν έσπευσε αλλά καθυστέρησε να πάρει μέτρα. Καθυστέρηση καταστροφική. Ήξερε ή δεν ήξερε, τότε, δηλαδή εγκαίρως, η κυβέρνηση Παπανδρέου το επείγον της καταστάσεως; Ήξερε! Αλλά: (α) υποτίμησε τα στοιχεία του ελληνικού προβλήματος και τα πρόδηλα σημάδια της διεθνούς κρίσης...
Είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού
Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει αυτό το γεγονός, αλλά η ζωή δείχνει πως ο Μητσοτάκης κυριαρχεί και ηγεμονεύει στην πολιτική ζωή του τόπου. Και αυτή η κατάσταση θα συνεχίζεται, όσο η εθνική οικονομία θα πηγαίνει καλά. Όσο η κυβέρνηση θα μπορεί να ασκεί την πολιτική της με βάση τα πρωτογενή πλεονάσματα. Γιατί κακά τα ψέματα, οι εκλογές κρίνονται στην οικονομία. Και στην περίπτωσή μας αυτά τα πλεονάσματα δεν δημιουργήθηκαν από την υπερφορολόγηση...
Θα πάει, λέτε, σε εκλογές;
Ακούω και διαβάζω ότι όλες αυτές οι ξαφνικές εξαγγελίες παροχών, είναι προάγγελος πρόωρων εκλογών. Τις οποίες ο Μητσοτάκης σκοπεύει να κάνει μέσα στο 2025, κατά που λένε οι «υποψιασμένοι» αναλυτές. Προσωπικά δεν το πιστεύω, διότι δεν βλέπω εμφανή λόγο να μπούμε ξαφνικά σε μια τέτοια αναστάτωση. Διότι, ας μην βαυκαλιζόμαστε, η απόφαση «πάμε σε εκλογές» σημαίνει πρακτικά «πάμε σε τριπλές κάλπες». Ούτε καν διπλές. Η πρώτη θα είναι κάλπη διαμαρτυρίας, η δεύτερη διερεύνησης, αντοχής και έξυπνης στρατηγικής, με την τρίτη...
