Έχουν έρθει τα πάνω, κάτω. Η Ευρώπη έχει παραδώσει τα κλειδιά της λογικής, μαζί και της επιβίωσής της. Μετά από 3000 χρόνια ευρωπαϊκού πολιτισμού, μετά από Μεσαίωνες και Αναγεννήσεις, φτάσαμε στο να είναι ζητούμενο σήμερα το πιο βασικό, το πιο αυτονόητο δικαίωμα, που μέχρι πριν τρεις δεκαετίες, μας εξασφάλιζε ο πολιτισμός μας: ένας Ευρωπαίος πολίτης να επιστρέψει το βράδυ στο σπίτι του, με το κεφάλι στους ώμους του. Να μην βρεθεί σφαγμένος σαν αρνί στη μέση του δρόμου, ανατιναγμένος στο μετρό ή διαμελισμένος στην αγορά κάτω από τις ρόδες ενός «πιστού» που αποφάσισε να κάνει τζιχάντ με το αυτοκίνητό του.
Όταν όμως τολμήσεις να ξεστομίσεις αυτόν τον τρόμο, όταν η αγωνία για τη ζωή σου και τη ζωή των παιδιών σου σε βγάζει στον δρόμο, το σάπιο σύστημα της πολιτικής ορθότητας έχει έτοιμη την ταμπέλα: «ακροδεξιός».
Η περίπτωση του 18χρονου φοιτητή Χένρι Νόβακ στο Σαουθάμπτον είναι η κορυφαία εκδήλωση της διαστροφής του συστήματος. Ένα παιδί ψυχορραγούσε αιμόφυρτο, και οι αστυνομικοί, τυφλωμένοι από χρόνια πλύσης εγκεφάλου που αντιμετωπίζει την καταγγελία περί «ρατσισμού» ως χειρότερη από τον ίδιο τον θάνατο, του περνούν χειροπέδες. Αγνοούν τις δραματικές εκκλήσεις του «έχω μαχαιρωθεί, δεν μπορώ να αναπνεύσω», επειδή ο σφαγέας έσπευσε να δηλώσει «θύμα ρατσισμού». Και βέβαια, όλη η προοδευτικουριά που έκανε σημαία το “I can’t breathe” του παραβατικού στη Μινεσότα που σιγοντάριζε το όργιο καταστροφών και δολοφονιών που ακολούθησαν και γονάτιζε ζητώντας συγγνώμη, τώρα δεν έβγαλε «κιχ».
Πρόκειται για την απόλυτη προδοσία του κράτους απέναντι στον πολίτη: η πολιτική ορθότητα μπήκε πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Το κράτος άφησε ένα θύμα δολοφονικής επίθεσης να πεθάνει με τα χέρια δεμένα, επειδή έτρεμε μήπως κατηγορηθεί για ισλαμοφοβία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάντια.
Η Ευρώπη, και ειδικότερα το Ηνωμένο Βασίλειο (που μετατρέπεται αλματωδώς σε Ηνωμένο Χαλιφάτο) έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στον ισλαμικό φανατισμό. Ξεχάσαμε το μακελειό της 7ης Ιουλίου 2005 στο μετρό του Λονδίνου με τους 52 νεκρούς και τους 784 τραυματίες; (Έναν χρόνο πριν, παρόμοια επίθεση στη Μαδρίτη είχε 193 νεκρούς και 2050 τραυματίες.) Ξεχάσαμε τον στρατιώτη που τον αποκεφάλισαν στο Λονδίνο μέρα μεσημέρι, στη μέση του δρόμου το 2013;
Ξεχάσαμε τα κομματιασμένα κοριτσάκια στη συναυλία στο Μάντσεστερ το 2017, τις σφαγές στη Γέφυρα του Λονδίνου και στο Γουέστμινστερ; Ο κίνδυνος δεν είναι θεωρητικός. Είναι μια ματσέτα ή ένα κουζινομάχαιρο που παραμονεύει στην επόμενη γωνία, ένα τρελό αυτοκίνητο που σε σκοπεύει, ένα σακίδιο γεμάτο εκρηκτικά που κουβαλάει ο διπλανός σου στο μετρό.
Και απέναντι σε αυτό το λουτρό αίματος, τι κάνουν τα ασπόνδυλα, ψοφοδεή ανθρωπάρια που ονομάζονται κατ’ ευφημισμόν ηγέτες της Ευρώπης; Ο κυρ-Στάρμερ κάνει πλάτες στους φανατίλες. Βάζει στη φυλακή πολίτες για «ισλαμοφοβικά» σχόλια στα sm. Στέλνει την αστυνομία που αυτοί οι πολίτες πληρώνουν για να τους προστατεύει, να τους αρπάζουν μέσα από τα σπίτια τους στις 3 το πρωί, επειδή έγραψαν κάτι ειρωνικό για τον «Προφήτη». Ακόμα και μετά τη σφαγή του Χένρι Νόβακ, αρνείται να απαγορεύσει την οπλοφορία στον δημόσιο χώρο, με τη γελοία δικαιολογία ότι τα μαχαίρια που κουβαλάν οι Σιχ είναι «τελετουργικά»!
Έχουμε τρελαθεί εντελώς; Να φτιάξουμε τότε κι εμείς μια θρησκεία που να έχει στην τελετουργία της οπλοπολυβόλα και χειροβομβίδες και να ροβολάμε στις ρούγες με την κάννη να στραφταλίζει στον ήλιο όπως η λάμα των «κιρπάν». Ακόμα κι αν δεχθούμε (που σηκώνει μεγάλη κουβέντα) ότι το «θρησκεύειν» στην Ευρώπη του 21ου αιώνα μπορεί να περιλαμβάνει τελετουργικά μαχαίρια, τελείται κάποια τελετουργία εν μέση οδώ; Με ποια λογική ο «θρησκευόμενος» κουβαλάει, περπατώντας δίπλα σου, ως αξεσουάρ της ενδυμασίας του, μια λάμα 20 εκατοστών, όπως έχεις εσύ το μπρελόκ των κλειδιών;
Οι συστημικοί δημοσιογράφοι και τα μεγάλα ΜΜΕ, με ιδεολογικές αγκυλώσεις και αλισβερίσι με ύποπτα κέντρα εξουσίας, επιτίθενται με μανία σε όποιον αντιδρά. Αντί να στρέψουν τα βέλη τους στους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της βίας, ενοχοποιούν τα θύματα. Όταν ο κόσμος ξεσηκώνεται από αγανάκτηση, δεν το κάνει από μίσος, αλλά από ένστικτο επιβίωσης. Ζητάει πίσω τη χώρα του, τη γειτονιά του, την ασφάλεια που κάποτε η Ευρώπη παρείχε απλόχερα.
Αν αυτό θεωρείται ακραίο, έχουμε χάσει την ηθική μας πυξίδα. Η ανοχή στην εισαγόμενη τρομοκρατία δεν είναι προοδευτικότητα, είναι αυτοκτονία. Όλο αυτό θα καταλήξει σε έναν πανευρωπαϊκό «πόλεμο της διπλανής πόρτας», σαν τη σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου. Όταν το πλήθος ξεσηκωθεί, δεν θα ψάξει να βρει ποιοι είναι μετριοπαθείς και ποιοι αγριοπαθείς. Οι μάχες θα γίνονται στους διαδρόμους των πολυκατοικιών. Δεν θέλουμε να το ζήσουμε. Κι επειδή το μόνο που μπορούμε να κάνουμε πριν φτάσουμε εκεί, είναι να βροντοφωνάξουμε «ως εδώ», χίλιες φορές να χαρακτηρισθούμε ακροδεξιοί, παρά να βρεθούμε σφαγμένοι.
