Η πτήση από Χανιά για Αθήνα ήταν προγραμματισμένη για τις 16.15. Όταν έφθασα στο αεροδρόμιο, στο ταμπλό υπήρχε ήδη η ένδειξη delayed. Παραμείναμε όλοι στην αίθουσα αναχωρήσεων μέχρι τις 18.00, μέσα σε συνθήκες σχεδόν ασφυξίας. Ξέρετε δα τι σημαίνει κρητικό αεροδρόμιο σε περίοδο τουριστικής αιχμής. Χιλιάδες τουρίστες με πτήσεις τσάρτερ που πάντως έφευγαν κανονικά, ενώ το δικό μας αεροπλάνο καθόταν μπροστά στα μάτια μας εκατό μέτρα έξω από την τζαμαρία και μας περίμενε.
Ανά 20 λεπτά, τα μεγάφωνα μας έλεγαν ότι η καθυστέρηση οφείλεται σε «αυξημένη εναέρια κυκλοφορία στο Ελ. Βενιζέλος». Στις 18.00 δέησαν να ας περάσουν τον τελευταίο έλεγχο και να μας βάλουν στο αεροπλάνο. Επιτέλους κάτσαμε σε καρέκλα, διότι την σχεδόν δίωρη αναμονή στην αίθουσα την βγάλαμε όρθιοι. Πλην μόλις ολοκληρώθηκε η επιβίβαση, ο πιλότος μας ενημέρωσε ότι δεν μπορούσαμε να αναχωρήσουμε. Θα περιμέναμε μέσα στο αεροπλάνο για άλλα 20 λεπτά πριν απογειωθούμε.
Πολλοί συνεπιβάτες αναρωτήθηκαν γιατί μας έβαλαν μέσα. Προφανώς δεν ήξεραν ότι καθυστέρηση άνω των δύο ωρών δίνει το δικαίωμα στον επιβάτη να ζητήσει αποζημίωση, ενώ αν έχεις μπει στο αεροπλάνο έστω και την τελευταία στιγμή πριν το δώρο, θεωρείται ότι ξεκίνησες το ταξίδι.
Ευγενικός ο πιλότος μας ζήτησε συγνώμη για την καθυστέρηση και μας ευχαρίστησε για την κατανόηση μας (thank’s a lot for your understanding), αλλά τόνισε με έμφαση ότι η εταιρεία δεν είχε καμία ευθύνη. Κάποιος ξαφνικός έλεγχος της ΥΠΑ σε έναν σταθμό ρύθμισης της εναέριας κυκλοφορίας του Ελ. Βενιζέλος, τον έβγαλε εκτός λειτουργίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ντόμινο καθυστερήσεων σε όλες τις πτήσεις από και προς Αθήνα. Κάπως έτσι μας τα εξήγησε, συμπαθάτε με αν δεν συγκράτησα με ακρίβεια την τεχνική ορολογία.
Απογειωθήκαμε επιτέλους στις 19.10, με τον πιλότο να μας ενημερώνει καταχαρούμενος ότι η πτήση θα κρατήσει μόλις 35 λεπτά. Φθάνοντας όμως πάνω από την Αττική, λιγότερο χαρούμενος αυτή την φορά, μας ξαναενημέρωσε ότι «λόγω του προβλήματος που μας περιέγραψε προηγουμένως» ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε «μερικούς κύκλους» πριν προσγειωθούμε. Αισίως πατήσαμε έδαφος στις 20.10. Κοντολογίς, για να πάω από το σπίτι μου στο χωριό μέχρι το σπίτι μου στην Αθήνα, χρειάστηκα 7,5 ώρες. Έκλεισα την μια πόρτα στις 14.30 και άνοιξα την άλλη στις 22.00. Ούτε στην Αμερική να πήγαινα.
Θα πείτε, «ε καλά, συμβαίνουν αυτά στις πτήσεις και στα αεροδρόμια». Σύμφωνοι, απλώς είμαι ψυλλιασμένος μετά από κείνο το black out που έγινε τον Γενάρη, με αποτέλεσμα να κλείσει για σχεδόν ένα 24ωρο ο ελληνικός εναέριος χώρος. Το θυμάστε. Ελπίζω να μην ξαναγίνει κάτι παρόμοιο Αύγουστο μήνα διότι θα ξευτιλιστούμε διεθνώς. Έκαναν τότε τίποτα ουσιαστικό ή ψευτομπάλωσαν τα μηχανήματα, ελπίζοντας να μην ξανάρθει κακιά στιγμή; Διότι το χθεσινό που έζησα, δεν μου αφήνει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Έχουμε ένα καλοκαίρι μπροστά μας με εκατομμύρια τουρίστες και χιλιάδες πτήσεις.
Και τέλος πάντων, καλή η αλλαγή του άρθρου 86 στην Συνταγματική αναθεώρηση, καλή η ψυχή της δεξιάς παράταξης που πρέπει να σωθεί από τους ύπουλους Ποταμίσιους, χρήσιμη και η αγωνία για το τι θα αποκάμουν ο Φάμελος με τον Πολάκη εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, πριν απ’ αυτά όμως δεν κοιτάει το πολιτικό προσωπικό να φέρει κανένα καινούριο σύστημα για την εναέρια κυκλοφορία μας; Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στον αέρα κάθε μέρα, μη συμβεί τίποτα που θα ανατινάξει πάλι την χώρα...
Κι αν είναι να χρειάζομαι 7.30 ώρες για να φθάσω από τα Χανιά στην Αθήνα (έχοντας πληρώσει 250 ευρώ στο πήγαινε-έλα), να τα βράσω όλα αυτά τα μεταρρυθμιστικά ή τα κοινωνικο-δικαιωματικά που ακούω ένθεν κακείθεν από κόμματα και αρχηγούς. Από αερολογίες χορτάσαμε.
