Η Τουρκία απειλεί την Κυπριακή Δημοκρατία μετά τη στρατιωτική συμφωνία (S.O.F.A) που υπέγραψε με τη Γαλλία. Αντίκειται, όπως ισχυρίζεται, στην ιδρυτική Διακήρυξη του 1960. Συγχρόνως, οι συνεχείς φραστικές επιθέσεις τόσο του ίδιου του Τ. Ερντογάν, όσο και συνεργατών του, κατά του Ισραήλ δυναμιτίζουν και άλλο το ήδη τεταμένο κλίμα που υπάρχει μεταξύ των δύο κρατών. Αν λάβουμε υπ' όψη και τον πόλεμο στο Λίβανο και στο Κόλπο, η συνολική εικόνα στην ευρύτερη περιοχή μας είναι ιδιαίτερα ανησυχητική.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, χωρίς καμιά επιφύλαξη, θα εντάξουμε και το επικείμενο νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στην τουρκική εθνοσυνέλευση με το οποίο θα λαμβάνει θεσμική μορφή η «Γαλάζια Πατρίδα», μια επινόηση του στρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας από το 2006. Φυσικά, χωρίς να καταστεί γνωστό το περιεχόμενό του είναι άνευ νοήματος οι αντιδράσεις, πολύ δε περισσότερο οι πολεμικές ιαχές. Τα σοβαρά κράτη δεν αντιδρούν σε φήμες.
Πάντως, στο όλο κλίμα, ακόμη και η φημολογία παράγει τη δική της πραγματικότητα, καθώς στην εποχή του Διαδικτύου οι φήμες δύνανται να παραγάγουν γεγονότα. Επειδή η Ελλάδα ουσιαστικά έχει εισέλθει σε μια προεκλογική περίοδο είναι προφανές πως τα εθνικά θέματα και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα αποτελέσουν μέρος της ατζέντας των κομμάτων.
Έτσι, είναι μοιραίο να τεθεί το ερώτημα ποιος από τους πολιτικούς αρχηγούς και τις πολιτικές προσωπικότητες μπορεί να χειριστεί καλύτερα αυτά τα ζητήματα. Και τα πρόσωπα τα οποία θα συγκριθούν είναι δεδομένα. Μαγικές εικόνες δεν υπάρχουν. Ο πρωθυπουργός έθεσε με σαφήνεια το δίλημμα. Από τη μια μεριά αυτός και από την άλλη ή ο Τσίπρας, ή ο Ανδρουλάκης, ή η Καρυστιανού και ο Βελόπουλος. Και όποιος έχει να προσθέσει και κάποιο άλλο όνομα προς σύγκριση, ας το αναφέρει, αναλαμβάνοντας και το ρίσκο της αυτογελοιοποίησης.
Πολύ παραστατικά ο Μητσοτάκης επανέλαβε μια παλιότερη φράση «ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο αν κτυπήσει στις 3 το πρωί» που την είπε η Χίλαρι Κλίντον το 2008. Μια φράση η οποία υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι ποιο πρόσωπο θα κληθεί να διαχειριστεί μια κρίση. Και την απόφαση αυτή την παίρνουν πάντα οι πολίτες. Σήμερα, με όλα τα δεδομένα που προαναφέρθηκαν, είναι απολύτως ορατό το ενδεχόμενο μιας κρίσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Ο Μητσοτάκης έχει να επιδείξει ένα σημαντικό έργο στο εξοπλιστικό πρόγραμμα των Ενόπλων Δυνάμεων, στην ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας, στις διεθνείς συμμαχίες και συνεργασίες. Απέναντι του έχει μόνον λόγια, τζάμπα μάγκες και επαγγελματίες τουρκοφάγους. Και δεν αναφέρομαι στους στρατάρχες του πληκτρολογίου και στους πουτινολάτρες «αναλυτές». Αναφέρομαι αποκλειστικά στους πολιτικούς του αντιπάλους, με τα ονοματεπώνυμά τους.
Άρα, ενώ τα σύννεφα πυκνώνουν πάνω από το Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο, για την πατρίδα μας το προέχον είναι: κυβερνητική και πολιτική σταθερότητα, και ένα πρόσωπο στο τιμόνι της χώρας που μπορεί κάθε φορά να βλέπει τη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Διότι θα το πω για πολλοστή φορά, η βασική διακύβευση των εκλογών είναι ο γεωστρατηγικός προσανατολισμός της Ελλάδας.
