Πούτιν -Τζιπίνγκ: Μια όλο και πιο άνιση σχέση

Πούτιν -Τζιπίνγκ: Μια όλο και πιο άνιση σχέση

Το εκκρεμές της Ρωσίας που άλλοτε πήγαινε δυτικά και άλλοτε ανατολικά τώρα βρίσκεται προς τα ανατολικά. Ο Πούτιν που γκρέμισε τις γέφυρες με τη Δύση μετά την εισβολή στην Ουκρανία, επιχειρεί τώρα να ενισχύσει τη στρατηγική συνεργασία με την Κίνα υπερτονίζοντας την παραδοσιακή καλή σχέση των δύο χωρών. Σύμφωνα με αναλυτές όμως στην παγκόσμια πολιτική σκηνή παντοτινές φιλίες δεν υπάρχουν και η σχέση των δύο κρατών δεν διέπεται από ισότητα. 

H Ρωσία είναι αποδυναμωμένη με το Κρεμλίνο να παραδέχεται ότι ο στρατός του έχει υποστεί σημαντικές απώλειες αλλά και ότι οι δυτικές κυρώσεις πάνε πίσω τη βιομηχανία της. Έτσι λοιπόν, στο δίπολο Ρωσία - Κίνα, η αίσθηση είναι ότι η Ρωσία είναι ο υποδεέστερος εταίρος, σύμφωνα με το BBC. 

Ο Πούτιν που ελπίζει να στρέψει τη ρωσική οικονομία προς ανατολάς για να ξεπεράσει τα προβλήματα των δυτικών κυρώσεων και να βρει νέες αγορές για το πετρέλαιο και το αέριο δεν φαίνεται να έχει τα αποτελέσματα στα οποία αποσκοπεί. «Αυτό που πραγματικά χρειάζεται η Ρωσία είναι τελικά στη Δύση: την τεχνολογία της, τις αγορές της», τονίζει στο BBC o Σεργκέι Ραντσένκο, καθηγητή στη Σχολή Προχωρημένων Διεθνών Σπουδών του Johns Hopkins. 

«Η Ρωσία χρειάζεται δυτικές τεχνολογίες για να αναπτύξει off-shore πλατφόρμες πετρελαίου και φυσικού αερίου και υπάρχει μεγάλο ερωτηματικό για το αν η Ρωσία θα μπορέσει να το κάνει αυτό χωρίς δυτική στήριξη», εξηγεί ο Ρατσένκο που συμπληρώνει ότι είναι εξίσου δύσκολο να στρέψει προς Ανατολάς και το δίκτυο της για να μπορέσει να καλύψει ενεργειακά την Ασία. 

Σε ό,τι αφορά δεν την προσπάθεια του Ρώσου προέδρου μέσω της Συνόδου Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) στη Σαρμακάνδη να δείξει ότι έχει ισχυρούς φίλους και ότι η Ρωσία δεν είναι απομονωμένη. «Το ενδιαφέρον είναι ότι η όλη ισορροπία δυνάμεων στη SCO και την Κεντρική Ασία αλλάζει και απομακρύνεται από τη Ρωσία», εκτιμά ο Ρατσένκο που αναφέρει ότι «για πρώτη φορά οι χώρες της περιοχής ακολουθούν τη δική τους πολιτική ατζέντα». Ως ενδεικτική αναφέρει την περίπτωση του Καζακστάν που ήταν πιο δυναμικά στο πλευρό της Ρωσίας αλλά «δεν είναι πια όσο υποστηρικτική θα ήλπιζε ο Πούτιν μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία».