Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί μία από τις πλέον δυσώδεις πλευρές της πελατειακής μας κομματοκρατίας.
Οι περισσότεροι πολιτικοί δρώντες και παρατηρητές της δημόσιας ζωής γνώριζαν περίπου τι συμβαίνει, αλλά δεν τολμούσαν να ακουμπήσουν την «κότα με τα χρυσά αυγά» της πελατειακής κομματοκρατίας: τις ψήφους.
«Μαζί τα φάγαμε», είχε πει ο Θ. Πάγκαλος: εμείς σας μοιράζαμε δανεικά και εσείς μας ψηφίζατε για να το κάνουμε. Κάποιοι στη συνέχεια ορθώς επεσήμαναν πως η διανομή των δανεικών δεν έγινε ισότιμα· άλλοι βολεύτηκαν με ένα μεροκάματο και άλλοι με τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία.
Στη συνέχεια, μετά τη χρεοκοπία, για να σταματήσουν οι πολιτικοί να μοιράζουν διορισμούς, δανεικά και αναπηρικές συντάξεις σε «οξύθωρους τυφλούς», μετά βασάνων και κόπων μειώσαμε τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έφυγε ο ΟΤΕ, έφυγε ο ΟΠΑΠ, ο ΟΛΠ, οι κρατικές τράπεζες, η ΔΕΗ κ.λπ. Στο Δημόσιο υπήρχε ήδη το ΑΣΕΠ, το οποίο ο κήνσορας Καραμανλής με τον Παυλόπουλο είχαν καταστήσει «φυσαρμόνικα» επί θητείας τους, αλλά πλέον λειτουργεί.
Τα περιθώρια για τους Γκρούεζες της πολιτικής να ανταλλάσσουν ψήφους με ρουσφέτια περιορίστηκαν σε οργανισμούς όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, που μοίραζαν επιδοτήσεις.
Όπου μοιράζεται δωρεάν χρήμα, είναι βέβαιο πως συνωθούνται τα «φυντάνια» του παρασιτισμού, τόσο της πολιτικής όσο και της γιαλαντζί επιχειρηματικότητας.
Μοιραία, η βόμβα δεκαετιών πελατειακής ρουσφετολογίας θα έσκαγε. Το φυτίλι άναψε η ευρωπαϊκή εισαγγελία. Καλώς έπραξε, γιατί οι εγχώριοι θεσμοί σπανίως στέκονται στο ύψος των περιστάσεων.
Άλλωστε, πολλοί ευρωπαϊστές γι’ αυτό επιμένουμε στην πρόσδεση της Ελλάδας στην Ευρώπη, δηλαδή στην εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στο πλαίσιο μιας συγκυριαρχίας: για να αποκτήσουμε επιτέλους ένα κράτος δικαίου ανάλογο των δυτικών ανεπτυγμένων κοινωνιών.
Η χειροβομβίδα του ΟΠΕΚΕΠΕ έσκασε στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σίγουρα δημιουργεί αρνητικό αντίκτυπο λίγο πριν από την τελική ευθεία για τις επόμενες εκλογές.
Κάθε κρίση, όμως, αποτελεί και μια ευκαιρία. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί ευκαιρία για ένα καίριο πλήγμα στη μεταπολιτευτική διακομματική κομματοκρατία.
Σωστά ο Μητσοτάκης, όταν ξέσπασε το πρώτο κύμα του σκανδάλου, αφαίρεσε τον οργανισμό από το Υπουργείο Γεωργίας και τον πέρασε στην ΑΑΔΕ. Η ΑΑΔΕ δημιουργήθηκε κατ’ απαίτηση των εταίρων και δανειστών, προκειμένου να απομακρυνθεί ο κρατικός εισπρακτικός μηχανισμός από τα νύχια της πελατειακής κομματοκρατίας.
Με την ΑΑΔΕ η κατάσταση έχει βελτιωθεί αισθητά. Η λύση που δόθηκε φαίνεται η πλέον ενδεδειγμένη, ώστε να μην επαναληφθεί το όργιο σκανδάλων του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Το δεύτερο κύμα του σκανδάλου αποκαλύπτει πλειάδα υπουργών και βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος.
Η ενδεδειγμένη απάντηση είναι οι παραιτήσεις των κυβερνητικών και η άρση της ασυλίας των βουλευτών, προκειμένου η Δικαιοσύνη να διερευνήσει τις υποθέσεις τους. Μέχρι να υπάρξουν τελεσίδικες αποφάσεις, να μην συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια των επόμενων εκλογών. Όταν υπάρξουν οι ένοχοι να διαγραφούν…
Ένα ακόμη ισχυρότερο πλήγμα στην πελατειακή κομματοκρατία και στα πελατειακά δίκτυα θα ήταν η κατάργηση του σταυρού προτίμησης και η εκλογή των βουλευτών με λίστα.
Η απουσία της ανάγκης των βουλευτών να κυνηγούν σταυρούς θα τους καταστήσει λιγότερο ευάλωτους απέναντι στη δίψα μιας μερίδας της κοινωνίας για ρουσφέτι και τούμπαλιν, στον ψηφοθηρικό εκμαυλισμό τους.
Η κρίση είναι ευκαιρία, Κυριάκο…
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
«Η θανατολαγνεία της αριστεράς»
Καλημέρα
Ο κομμουνισμός είναι πολυεργαλείο, συσκευασία 3 σε 1. Και οικονομική θεωρία και πολιτική θεωρία (ένα κόμμα στη Βουλή και οι ψηφοφόροι θα ψηφίζουν τους αντιπροσώπους του, ρωτήστε το ΚΚΕ επ αυτού) και θρησκεία.
Κάποια θεμελιώδη χαρακτηριστικά των θρησκειών, κυρίως των Αβρααμικών θρησκειών, είναι η νομοτέλεια και η τελεολογία. Νομοτέλεια σημαίνει ότι κάτι θα συμβεί στα σίγουρα χωρίς καμία πιθανότητα αναίρεσης, π.χ. κρίση των νεκρών, Αποκάλυψη κ.λπ. Τελεολογία σημαίνει ότι κάτι έχει σκοπό, απώτερο στόχο και άρα υπάρχει και σχεδιαστής. Νομοτέλεια και τελεολογία συνδέονται μεταξύ τους, π.χ. η Αποκάλυψη είναι και νομοτελειακή και τελεολογική.
Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά (νομοτέλεια, τελεολογία) τα διαθέτει ο κομμουνισμός εξ' ορισμού. Σύμφωνα με τη θεωρία του ιστορικού υλισμού των Μαρξ, Ένγκελς είναι νομοτελειακό ότι ο καπιταλισμός θα αποτύχει και θα δώσει τη θέση του στον σοσιαλισμό, οποίος θα αντικατασταθεί από τον κομμουνισμό. Αυτό είναι αναπόφευκτο, θα συμβεί δηλαδή κάπου στο μέλλον, «ο κόσμος να χαλάσει», που σημαίνει ότι εντέλει θα θριαμβεύσει ο κομμουνισμός και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων. Ο σκοπός των κοινωνιών είναι να γίνουν κομμουνιστικές, νομοτελειακά, αιτιοκρατικά και ντετερμινιστικά. Τι δεν καταλαβαίνετε;
Δείτε εδώ
Δείτε εδώ
Δείτε εδώ
Δεν είναι τυχαίο ότι ο κομμουνισμός αποτελεί προτιμώμενη επιλογή κοινωνικής συνοχής και διακυβέρνησης για απέραντες εκτάσεις που κατοικούνται από ετερόκλητα έθνη και λαούς (βλέπε Κίνα, Ρωσία). Ελκύει, διότι ενσωματώνει στην ιδεόσφαιρά του και το πολιτικοοικονομικό κομμάτι και το θρησκευτικό, σε σημείο που εντέλει να μην έχει ανάγκη τη συνύπαρξη με άλλες πολιτικοοικονομικές θεωρίες και θρησκείες (χωρίς το τελευταίο να είναι και απόλυτο).
Υπενθυμίζω ότι και ο Χριστιανισμός είναι πολυεργαλείο (όμως καθαρά ως θρησκεία, όχι ως πολιτικοοικονομική θεωρία) γι αυτό και δεν συνυπάρχει εύκολα με άλλες θρησκείες, αφού ως θρησκευτικό πολυεργαλείο προσφέρει στον πιστό όλα όσα θα μπορούσε να προσφέρει μία θρησκεία (μεταφυσική, θεολογία, νόμους, σκοπό, κρίση, τελετουργικό, κοινωνικές εκδηλώσεις).
Διευκρίνιση πρώτη: Αυτό το χαρακτηριστικό του Χριστιανισμού δεν είναι διόλου τυχαίο και έχει να κάνει με το ότι κυοφορήθηκε στον αρχαίο πολυθεϊστικό κόσμο, βλέπε Αλεξάνδρεια (Βιβλιοθήκη, λόγιοι, μετάφραση των Ο, χωνευτήρι λαών και ιδεολογιών), ενισχυμένος παράλληλα τα μάλα από τον μέσο πλατωνισμό και νεοπλατωνισμό.
Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία. Διευκρίνηση δεύτερη: δεν αποκλείεται στο μέλλον να γίνουν προσπάθειες να ενσωματωθούν στον Χριστιανισμό θεμελιώδη πολιτικοικονομικά χαρακτηριστικά. Τουλάχιστον στην εποχή μας είναι μία κοσμική θρησκεία και δεν είναι «κράτος εν κράτει» όπως π.χ. το Ισλάμ σε κάποιες εκδόσεις του.
Ενδεχομένως μια συλλογική επιστροφή στη μεταφυσική και θεολογική σκέψη (αντί της επιστημονικής και τεχνολογικής) στο απρόβλεπτο μέλλον, να αλλάξει τα δεδομένα και να καταστήσει αναγκαία την μετουσίωση του Χριστιανισμού σε πολιτικο-οικονομικο-θρησκευτική ιδεολογία.
Με βάση τα παραπάνω δεν θα πρέπει να μας παραξενεύουν οι κομμουνιστικές εκδηλώσεις θανατολαγνείας και μαρτυρολαγνείας. Για εμάς μπορεί να φαίνονται γραφικές ή αναίτιες, αλλά για τον πυρήνα της κομμουνιστικής ιδεολογίας είναι αναγκαίες και αυτονόητες.
ΥΓ: Η εισαγωγή της σατυρικής ταινίας Postal (2007)
Καλή συνέχεια.
Μ.Μ.
