Ο Νάιτζελ Φάρατζ ανεβάζει τους τόνους απέναντι στο βρετανικό πολιτικό κατεστημένο, παρουσιάζοντας το Reform UK ως τον φορέα μιας συνολικής ανατροπής του «παλιού κόσμου» στη Βρετανία. Σύμφωνα με το Reuters, ο ηγέτης του κόμματος εκτιμά ότι η ίδια λαϊκιστική δυναμική που συνέβαλε καθοριστικά στην επικράτηση του Brexit μπορεί πλέον να λειτουργήσει ως όχημα εξουσίας με ορίζοντα τις επόμενες εθνικές εκλογές.
Ο Φάρατζ δηλώνει ότι «ο κόσμος αλλάζει» και επιχειρεί να δώσει πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο στο πολιτικό σχέδιο του Reform. Στην υπό διαμόρφωση ατζέντα του κόμματος περιλαμβάνονται μαζικές απελάσεις, απομάκρυνση από διεθνείς συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περικοπές στην αναπτυξιακή βοήθεια, κατάργηση πολιτικών διαφορετικότητας και εγκατάλειψη των στόχων για το net zero, μαζί με ενίσχυση της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου και δραστική μείωση του κρατικού μηχανισμού.
Το Reuters σημειώνει ότι το Reform UK εμφανίζεται ισχυρό στις δημοσκοπήσεις, με προβάδισμα έναντι των κυβερνώντων Εργατικών του Κιρ Στάρμερ, κάτι που τροφοδοτεί την πεποίθηση του Φάρατζ ότι το κόμμα του μπορεί να διεκδικήσει σοβαρά την εξουσία έως το 2029. Ο ίδιος παρουσιάζει τη δική του πολιτική άνοδο ως μέρος ενός ευρύτερου διεθνούς κύματος, φέρνοντας ως παραδείγματα τον Ντόναλντ Τραμπ, τον Βίκτορ Όρμπαν και τον Χαβιέρ Μιλέι.
Παρά την ορατή πολιτική του δυναμική, ο Φάρατζ παραμένει μια βαθιά διχαστική προσωπικότητα στη βρετανική δημόσια ζωή. Το κόμμα του διαθέτει μόλις οκτώ βουλευτές σε ένα κοινοβούλιο 650 εδρών, ενώ η περιορισμένη κυβερνητική εμπειρία των στελεχών του δυσκολεύει την προσπάθεια να πείσει ότι είναι έτοιμο να κυβερνήσει. Την ίδια στιγμή, η σκληρή ρητορική για τη μετανάστευση, αλλά και υποθέσεις που έχουν πλήξει πρόσωπα του κομματικού μηχανισμού, ενισχύουν τις επιφυλάξεις ενός τμήματος των ψηφοφόρων.
Ενδεικτική είναι και η εκτίμηση του καθηγητή πολιτικής Τιμ Μπέιλ, τον οποίο επικαλείται το Reuters, ότι η μεγαλύτερη δύναμη του Reform είναι ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη αδυναμία του: ο ίδιος ο Νάιτζελ Φάρατζ. Από τη μία πλευρά συσπειρώνει παθιασμένα τους υποστηρικτές του, από την άλλη όμως προκαλεί έντονη απόρριψη σε ένα ευρύτερο κοινό που δύσκολα τον εμπιστεύεται ως αυριανό πρωθυπουργό.
Το ρεπορτάζ εστιάζει και στην ιδεολογική φυσιογνωμία του κόμματος. Συνεργάτες του Φάρατζ μιλούν ανοιχτά για το τέλος της παλαιάς φιλελεύθερης τάξης πραγμάτων και για ανάγκη επανακαθορισμού του πολιτικού προορισμού της χώρας. Ο νέος επικεφαλής πολιτικής του Reform, Τζέιμς Ορ, φέρεται να περιγράφει τον Φάρατζ όχι ως ιδεολόγο, αλλά ως πολιτικό με ένστικτο και εξαιρετική ικανότητα σύνδεσης με το εκλογικό σώμα.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στις σχέσεις του Φάρατζ με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι γνωρίζει προσωπικά πολλά μέλη της κυβέρνησης Τραμπ και ότι συμμερίζεται βασικές αμερικανικές θέσεις σε ζητήματα όπως η ασφάλεια, η στάση απέναντι στο Ιράν, η απειλή της Κίνας, ο έλεγχος των συνόρων και η ενεργειακή αυτάρκεια. Απορρίπτει πάντως τον ισχυρισμό ότι απλώς αντιγράφει το MAGA, αντιτείνοντας ότι σε ορισμένες πτυχές η αμερικανική πολιτική μέθοδος δανείστηκε στοιχεία από τη δική του εκστρατεία πριν από το δημοψήφισμα για το Brexit.
Το Reuters αναφέρει ακόμη ότι στελέχη του Reform διατηρούν έντονη κινητικότητα στην Ουάσιγκτον, επιδιώκοντας χρηματοδότηση και επιχειρηματική υποστήριξη. Σύμφωνα με στοιχεία της Εκλογικής Επιτροπής που παραθέτει το πρακτορείο, το κόμμα συγκέντρωσε 18 εκατ. λίρες σε δωρεές μέσα στο 2025, ξεπερνώντας αισθητά τους Εργατικούς, ενώ τουλάχιστον τα δύο τρίτα αυτών των χρημάτων προήλθαν από δωρητές που διαμένουν εκτός Βρετανίας.
Η συνολική εικόνα που προκύπτει είναι ότι ο Φάρατζ προσπαθεί να μετατρέψει το Reform από κόμμα διαμαρτυρίας σε κόμμα εξουσίας. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο αν μπορεί να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά των παραδοσιακών κομμάτων, αλλά και αν μπορεί να πείσει μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων ότι διαθέτει όχι μόνο ορμή και σύνθημα, αλλά και ρεαλιστικό σχέδιο διακυβέρνησης για τη Βρετανία της επόμενης δεκαετίας.
