Την Τετάρτη, στις 12 παρά 10 τη νύχτα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου πέρασε το κατώφλι του Αστυνομικού Τμήματος Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση κατά του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. Προφανώς, ο έκπληκτος αστυφύλακας που έκανε βάρδια μέσα στη μαύρη νύχτα, θα νόμισε ότι κάτι πολύ έκτακτο και δραματικό είχε συμβεί λίγο νωρίτερα, για να δει μπροστά στο γραφείο του μια πολιτική αρχηγό να μπουκάρει με τη μήνυση ανά χείρας. Κάποιο βίαιο επεισόδιο ανάμεσα στους δύο, κάποια βαριά λεκτική αντιπαράθεση τους ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων. Απ’ αυτά που στέλνουν τα εκνευρισμένα ή δαρμένα θύματα στα Αστυνομικά Τμήματα μεταμεσονυκτίως, για να υποβάλουν μηνύσεις και να στείλουν στο αυτόφωρο τους αδικητές, τους υβριστές ή τους κακοποιητές τους.
Αμ δε. Πού να φανταζόταν ο αστυνομικούλης, ότι επρόκειτο για μήνυση που αφορούσε μια ομιλία του υπουργού από το βήμα της Βουλής ακριβώς προ 3 μηνών παρακαλώ (!). Στην ομιλία εκείνη, στις 29 Οκτωβρίου του 2025, ο Γεωργιάδης αναφερόμενος στην πολιτική εκμετάλλευση των Τεμπών, είχε χαρακτηρίσει την Κωνσταντοπούλου «απαίσια γυναίκα». Προφανώς αυτό, κατά την γνώμη της αρχηγού της Πλεύσης Ελευθερίας σήκωνε μήνυση και μάλιστα μια μάλλον ανορθόδοξη ώρα. Θα πείτε, «απαγορεύονται οι μηνύσεις 10 λεπτά πριν τα μεσάνυκτα»; Καθόλου. Τα Αστυνομικά Τμήματα είναι ανοικτά όλο τον χρόνο και δέχονται καταγγελίες όλο το εικοσιτετράωρο.
Απλώς αναρωτιέμαι. Τι εξωθεί έναν άνθρωπο να περιμένει 3 ολόκληρους μήνες, κι ύστερα να πάει την 12η νυχτερινή να καταθέσει μήνυση; Άλλη μέρα κι άλλη ώρα δεν βρήκε; Ίσως ο φόρτος εργασίας, θα πείτε. Εκείνη την μέρα και εκείνη την ώρα κατάφερε να ξεκλέψει ένα μισάωρο, τότε πήγε. Μπορεί. Πολιτική αρχηγός είναι, ολόκληρο κόμμα έχει στην πλάτη της, υποχρεώσεις στη Βουλή έχει, σε εξεταστικές πηγαινοέρχεται, σε δικαστήρια μπαινοβγαίνει, σε εκδηλώσεις και σε τηλεοράσεις κάνει ομιλίες, άρα δεν της περισσεύει ο χρόνος όπως σε όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Άλλη πιθανότητα, είναι η αμφιθυμία. Μπορεί να το σκεφτόταν και να το ξανασκεφτόταν, να μην ήταν σίγουρη αν έπρεπε να υποβάλει μήνυση, μπορεί να το αποφάσιζε και να το ξε-αποφάσιζε, να το ζύγιζε και να το ξαναζύγιζε, οπότε πέρασαν οι 90 μέρες δίχως να το καταλάβει. Δεκτή και αυτή η εκδοχή, αν και δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι η κ. Κωνσταντοπούλου κατατρύχεται από τέτοιες αβεβαιότητες και ανούσιες εσωτερικές συγκρούσεις. Μοιάζει για άνθρωπος αποφασιστικός.
Τρίτη εκδοχή, η αρχηγός να είναι απλώς νυχτερινός τύπος. Ως γνωστόν, ο πληθυσμός χωρίζεται σε κουκουβάγιες και κοκόρια. Οι κουκουβάγιες είναι άνθρωποι κάπως ράθυμοι την ημέρα αλλά πολύ ενεργοί την νύχτα, ενώ τα κοκόρια είναι ζωντανά και παραγωγικά στο φως της μέρας, με την δραστηριότητα τους να καταπέφτει μόλις νυχτώσει. Αν αυτή είναι η αιτία της μεσονύχτιας μήνυσης, πρόκειται απλώς για φυσική ροπή στην οποία δεν μας πέφτει λόγος. Σ’ αυτή την περίπτωση βέβαια, μένει ανεξήγητο το τρίμηνο της αναμονής, αλλά δεν εξηγούνται και όλα σε τούτη την πλάση.
Έτερη πιθανότητα είναι, όλο αυτό να έγινε με βάση έναν στυγνό επικοινωνιακό υπολογισμό της αρχηγού. Μια μήνυση της Ζωής Κωνσταντοπούλου κατά του Άδωνι Γεωργιάδη, είναι κάτι τόσο συνηθισμένο όσο να παραγγέλνουμε φρέντο εσπρέσο κι ένα κουλούρι, όταν μπαίνουμε στο καφέ της γειτονιάς μας. Καμία πρωτοτυπία. Ποιος θα δώσει σημασία σε κάτι τόσο κοινότοπο και καθημερινό; Ενώ μια μήνυση μέσα στα άγρια μεσάνυχτα και μετά από τρεις ολόκληρους μήνες, για μια αμφιλεγόμενη μάλιστα light προσβολή, όπως και να το κάνουμε αποκτά αυτομάτως άλλη βαρύτητα. Εδώ, το μήνυμα δεν είναι η μήνυση αλλά η στιγμή της μήνυσης, θα έλεγε κάποιος εμβριθής επικοινωνιολόγος. Βεβαίως, προσωπικά απορρίπτω αυτή την εκδοχή, καθότι η Ζωή δεν μας έχει δείξει ως τώρα άλλα δείγματα παρόμοιων αισχρά καλοζυγισμένων κινήσεων.
Πέμπτη πιθανότητα, είναι να πήγε στο παρά δέκα των τριών μηνών από το «αδίκημα», ώστε να μην έχει την δυνατότητα ο αντίδικος να υποβάλει κι αυτός μήνυση εναντίον της για όσα διημείφθησαν στο ίδιο συμβάν. Αλλά κι αυτή την εκδοχή απορρίπτω ως συκοφαντική για την Ζωή, η οποία έχει πλειστάκις αποδείξει την γενναιότητα της απέναντι σε διώξεις και κατατρεγμούς. Έχει κανέναν λόγο να καταφύγει σε τόσο ποταπά τερτίπια ώστε να μην φάει μήνυση από τον Άδωνι; Όσοι την ξέρουν, με βεβαιώνουν ότι τα δικαστήρια την τρέφουν.
Άλλη εκδοχή πλην των παραπάνω, δεν μπορώ να φανταστώ. Ούτε νιώθω ικανός να διαλέξω την πιθανότερη ανάμεσα στις ανωτέρω αναφερθείσες. Διαλέξτε εσείς, στα πλαίσια της διαδραστικότητας ανάμεσα στον αρθρογράφο (εμένα) και τον αναγνώστη (εσάς). Και παρακαλώ να κόψετε τις ανίερες συγκρίσεις ανάμεσα στους αταβιστικούς φόβους των παλιών ανθρώπων που ζούσαν στα χωριά μας και στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε εμείς που διαμένουμε στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.
Πράγματι, στα χωριά μας, όσους έβγαιναν εν εξάλλω μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα για να κάνουν διάφορα, από το να πετραδίζουν το φεγγάρι μέχρι να ουρλιάζουν κατάρες, οι άνθρωποι τους φοβούνταν, τους ξόρκιζαν και τους κρατούσαν μακριά απ’ τα σπίτια τους σφαλίζοντας τις εξώθυρες τους. Αλλά τα Εξάρχεια του 2026 δεν είναι φοβικό χωριουδάκι του ’30. Οπότε είμαστε εντάξει…
