Θυμάμαι λίγες μέρες πριν τις εκλογές του 2023, όταν όλες οι δημοσκοπήσεις έδιναν μια μικρή διαφορά 5-7 μονάδων ανάμεσα σε ΝΔ και Σύριζα, είχα ρωτήσει την Ντόρα Μπακογιάννη για τις προβλέψεις της. Παλιά καραβάνα της πολιτικής η Ντόρα, μου είχε πει. «Δεν ξέρω τι βλέπουν οι δημοσκόποι, εγώ που πάω στον κόσμο, τον Σύριζα δεν τον βρίσκω πουθενά, είναι σαν να μην υπάρχει». Η κάλπη δικαίωσε πανηγυρικά την εμπειρική της παρατήρηση. Η διαφορά έκατσε στις 20 μονάδες, ο Σύριζα έπαθε πανωλεθρία, διότι πράγματι δεν υπήρχε καν. Όπερ, καλά τα επιστημονικά εργαλεία, αλλά έχει αξία και αυτό που βλέπει το δικό μας μάτι στον περίγυρο μας και στην κοινωνία με την οποία συναναστρεφόμαστε. Ειδικά αν το μάτι αυτό είναι στοιχειωδώς έμπειρο.
Πάμε τώρα στα σημερινά. Βλέπω τις δημοσκοπήσεις. Η Interview, η πρώτη εταιρεία που συμπεριέλαβε αυτά τα δύο (υπό διαμόρφωση) κόμματα ως υπαρκτά, έδωσε 14,5% στην Καρυστιανού και 10% στον Τσίπρα. Θα έρθουν και άλλες έρευνες, που θα βάλουν κανονικά τους δύο αυτούς σχηματισμούς στην καθαρή «πρόθεση ψήφου», ειδικά αφότου αναγγείλουν και τυπικά την ίδρυση τους. Τότε θα δούμε αν πράγματι τα ποσοστά τους είναι εκεί που τα δίνει η Interview ή διαφοροποιημένα. Σ’ αυτή την μεταβατική φάση το λοιπόν, επιστρατεύω και την δική μου εμπειρική παρατήρηση, προϊόν όχι διαίσθησης αλλά δημοσιογραφικής εμπειρίας 40 ετών.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η Καρυστιανού μπορεί να ξεκινήσει πιο πάνω από το 14,5%, αν και κάθε μέρα που περνά την βλέπω να αυτοκαταστρέφεται. Καταναλώνει το κεφάλαιο της με ιλιγγιώδη ρυθμό. Όχι, τόσο το πολιτικό όσο το ηθικό, που ήταν και το μεγάλο της ατού. Παρά ταύτα, διατηρεί υψηλή αποδοχή σε μια μεγάλη και πλατιά περιοχή του εκλογικού κοινού που αποτελείται από τους αντισυστημικούς, τους βαθιά θρησκευάμενους και προληπτικούς, τους γενικώς και αορίστως οργισμένους και τους κάθε λογής ψεκ, από αντιεμβολιαστές μέχρι οπαδούς της επίπεδης γης. Κοντολογίς, η Καρυστιανού έχει (ακόμα) κοινό. Υπάρχει μια απροσδιόριστη και χαοτική μάζα, ένα είδος παραφουσκωμένου και μισο-τσαντισμένου λαϊκού χυλού, που δυνητικά (και επί του παρόντος) συντάσσεται μαζί της.
Αυτός που δεν βλέπω σε τι κοινό απευθύνεται είναι ο Αλέξης. Όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από τον επικοινωνιακό ορυμαγδό της «Ιθάκης», ο άλλοτε κραταιός Τσίπρας ξεφουσκώνει σαν λάστιχο που πάτησε πρόκα. Τον Μητσοτάκη δεν τον χτύπησε, το ΠΑΣΟΚ δεν το επηρέασε, τους κεντρώους δεν τους έπεισε, τους βαριά συστημικούς τους απωθεί, τους αντισυστημικούς δεν τους πλησίασε καν, τους αναποφάσιστους δεν φαίνεται να τους δελεάζει. Τελικά, μόνο ένα μέρος του παλιού, του Συριζαϊκού κοινού, φαίνεται να συγκινεί, κι αυτό με τα χίλια ζόρια. Το 10% που του δίνει η Interview, εμένα μου φαίνεται πολύ, σύμφωνα μ’ αυτά που βλέπω γύρω μου. Υποστηρικτές της Καρυστιανού συναντώ, του Τσίπρα ούτε έναν -έτσι για δείγμα βρε αδερφέ.
Η Καρυστιανού κινδυνεύει πια ολοφάνερα να βυθιστεί στην κινούμενη άμμο ενός θεότυφλου πολιτικού ναρκισσισμού της, που μπροστά του ο ναρκισσισμός του Βαρουφάκη θα αποδειχθεί παιδική χαρά. Εδώ έφθασε στο σημείο, να την εκδιώξουν από τον σύλλογο των Τεμπών επειδή έφτιαξε κόμμα, κι αυτή πήγε να αντιστρέψει πλήρως την εικόνα υποστηρίζοντας ότι παραιτήθηκε διότι οι άλλοι γονείς των νεκρών παιδιών της έβαζαν τρικλοποδιές, διότι δεν τους άντεχε άλλο και διότι είναι κλέφτες. Τρελά πράγματα. Η ηθική της κλεψύδρα αδειάζει σαν βαρέλι που έφυγαν οι πύροι του.
Ο Τσίπρας αντιθέτως, έτσι που το πάει, κινδυνεύει από γελοιοποίηση. Διότι είναι φαιδρό να προσπαθεί να μας πείσει ότι διεμβολίζει το ΠΑΣΟΚ και τον κεντρώο χώρο, επειδή –λέει- στην εκδήλωση του στην Θεσσαλονίκη θα παραστεί η ανιψιά του συγχωρεμένου του Ροβέρτου Σπυρόπουλου. Άντε με το καλό και στην κόρη της δευτεροξαδέρφης του Κατσιφάρα. Ο κάποτε καταλύτης των πανευρωπαϊκών εξελίξεων, ο άλλοτε συνομιλητής του Τραμπ και της Μέρκελ, σήμερα θριαμβολογεί που τον προλογίζει ο Σαουλίδης. Αστεία πράγματα.
Τέλος πάντων, κοντός ψαλμός αλληλούια. Και για την μία και για τον άλλον…
