«Αόρατη» απειλή: Η έλλειψη σε ήλιο δοκιμάζει τις αντοχές του Πεκίνου
Shutterstock
Shutterstock
CNN

«Αόρατη» απειλή: Η έλλειψη σε ήλιο δοκιμάζει τις αντοχές του Πεκίνου

Την ώρα που η παγκόσμια προσοχή είναι στραμμένη στις τιμές του πετρελαίου λόγω της κλιμάκωσης της σύρραξης μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν, η Κίνα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολύ πιο εξειδικευμένη αλλά εξίσου καταστροφική απειλή: τη δραματική έλλειψη ηλίου. 

Παρά την επιτυχημένη προσπάθεια της χώρας για ενεργειακή αυτονομία, το ήλιο αναδεικνύεται στην «αχίλλειο πτέρνα» της κινεζικής βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας.

Το ήλιο αποτελεί κρίσιμο συστατικό για την παραγωγή ημιαγωγών, την ψύξη μαγνητικών τομογράφων (MRI) και την αεροδιαστημική βιομηχανία, αλλά το πρόβλημα είναι ότι η Κίνα εισάγει πάνω από το 83% των αναγκών της. 

Η γεωπολιτική αστάθεια στη Μέση Ανατολή μετέτρεψε τις προειδοποιήσεις των ακαδημαϊκών σε εφιάλτη: το κλείσιμο των εγκαταστάσεων στο Κατάρ —που καλύπτει το 54% των κινεζικών εισαγωγών— και ο ναυτικός αποκλεισμός στα Στενά του Ορμούζ έχουν προκαλέσει «έμφραγμα» στην εφοδιαστική αλυσίδα.

Στο μεταξύ, οι επιπτώσεις είναι ήδη ορατές, καθώς οι τιμές του ηλίου υψηλής καθαρότητας στην Κίνα διπλασιάστηκαν μέσα σε μόλις έναν μήνα, με τους προμηθευτές να σταματούν τις νέες παραγγελίες για να εξυπηρετήσουν οριακά τους υπάρχοντες πελάτες. 

Αναλυτές προειδοποιούν ότι αν η διακοπή συνεχιστεί, το Πεκίνο θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε επιβολή «δελτίου», δίνοντας προτεραιότητα στον ιατρικό τομέα και αφήνοντας εκτεθειμένες τις βιομηχανίες χαμηλότερου κέρδους. 

Σε αντίθεση με το πετρέλαιο, η Κίνα δεν διαθέτει κεντρικά στρατηγικά αποθέματα ηλίου, ενώ η έλλειψη εξειδικευμένων κρυογενών δεξαμενόπλοιων για τη μεταφορά του επιδεινώνει την κρίση, ενώ η στροφή της Κίνας προς τη Ρωσία (που καλύπτει πλέον το 42% των εισαγωγών) δεν επαρκεί για να αναπληρώσει το κενό του Κατάρ. 

Το Πεκίνο καλείται τώρα να επιταχύνει βίαια την εγχώρια παραγωγή, η οποία όμως καλύπτει μόλις το 1/6 της κατανάλωσης και απαιτεί τουλάχιστον δύο χρόνια για να αναπτυχθεί σημαντικά.

Η κρίση αυτή υπογραμμίζει ότι η τεχνολογική υπεροχή της Κίνας παραμένει όμηρος ενός αερίου που δεν μπορεί ούτε να αντικαταστήσει, ούτε —προς το παρόν— να παράγει σε επαρκείς ποσότητες. 

Η ικανότητα της κινεζικής οικονομίας να απορροφήσει αυτό το «σοκ του ηλίου» θα κρίνει την τύχη κλάδων που κυμαίνονται από τα microchips μέχρι την αυτοκινητοβιομηχανία.