Η πρόταση Μητσοτάκη περί ασυμβίβαστου υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος έχει μια απολύτως λογική βάση. Την ίδια ώρα έχει και αρκετά τεχνικά προβλήματα, τα οποία, φανταζόμαστε ότι θα λυθούν μέσα από τον δημιουργικό διάλογο στη Βουλή. Τι όχι; Δεν θα γίνει έτσι; Δεν ενδιαφέρονται, δηλαδή, οι άλλοι πολιτικοί για την καλύτερη λειτουργία του πολιτεύματος; Μόνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενδιαφέρεται; Δεν είναι έτσι. Και αυτό θα αποδειχτεί περίτρανα στο Κοινοβούλιο. Εκεί που λύνονται όλα τα θεσμικά θέματα. Εσείς τι νομίζετε, δηλαδή. Ότι λύνονται στα clubs και στα γραφεία των ιδιοκτητών των τηλεοπτικών καναλιών;
Κάποιοι θέλουν η χώρα να αποκτήσει πραγματικό πρόβλημα κυβερνησιμότητας. Να μείνει ακυβέρνητη, όπως ένα καράβι μένει ακυβέρνητο καταμεσής στο πέλαγος και η καταιγίδα το πετάει σαν καρυδότσουφλο μία στα δεξιά και μία στα αριστερά βράχια. Γιατί το κάνουν; Μπορεί να αισθάνονται σαν τον Νέρωνα, να θέλουν να δουν πώς είναι να «καίγεται» μία πόλη. Άλλοι επειδή πιστεύουν ότι μέσα στην κρίση θα βρουν ευκαιρίες. Και άλλοι επειδή η Ελλάδα με την εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη είναι ένα πραγματικό αγκάθι στο μάτι τους. Όπως και να έχει το πράγμα, η ουσία παραμένει: Η χώρα βάλλεται πανταχόθεν…
Έχει αντιστάσεις το πολιτικό σύστημα; Ή αλλιώς, υπάρχει πολιτικό σύστημα ή από τη μία είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και από την άλλη κάτι ομιχλώδες και αδιευκρίνιστο; Δεν φταίει ο Μητσοτάκης αν το ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, έχει κολλήσει σε ένα βαλτώδες τοπίο και δεν μπορεί να ξεκολλήσει δημοσκοπικά. Για κάποιο λόγο συμβαίνει. Συμβαίνει διότι το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει και ο ελληνικός λαός δεν το ξεκολλάει. Όσο όμως δεν υπάρχει από την άλλη πλευρά ένα σοβαρό αντίβαρο απέναντι στην κυβέρνηση, τόσο ενισχύεται η αναρχία στο πολιτικό σκηνικό. Είναι αυτό που πάντοτε λέγαμε ότι η έλλειψη αντιπολίτευσης κάνει κακό στη ΝΔ, επειδή δεν έχει κάποιον απέναντί της να συνομιλήσει. Κάνει στο τέλος κακό και στη χώρα.
Ο κ. Μητσοτάκης πρόσφερε μια καλή ιδέα στον διάλογο, αλλά πολύ φοβόμαστε ότι δεν θα υπάρξει διάλογος. Επειδή δεν υπάρχουν συνομιλητές. Επειδή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που μπορεί να παράγει πολιτική. Μόνο άναρθρες κραυγές στην λογική «φύγε εσύ να έρθω εγώ».
Η χώρα έχει εισέλθει εδώ και πολύ καιρό σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, μέσα σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον που τα εθνικά μας συμφέροντα απειλούνται διαρκώς. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι εδώ. Δεν πρόκειται για μια μελλοντική κατάσταση που θα έρθει ή δεν θα έρθει. Είναι μια κατάσταση ήδη παρούσα, η οποία πιστοποιεί ότι βρισκόμαστε ακόμη σε περιδίνηση στο χάος της κρίσης. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να είμαστε χαρούμενοι που ακόμη το καράβι έχει καπετάνιο, δεν είναι ακυβέρνητο. Για πόσο ακόμη;
Θανάσης Μαυρίδης
