Eίχα έναν γνωστό, ο οποίος κάθε φορά που μάθαινε ότι κάποιος VIP έκανε ένα μεγάλο κάλεσμα, διαρρήγνυε τα ιμάτιά του πως δεν πρόκειται να πάει και ζητούσε από τη σύζυγό του να τον βάλει να πάρει όρκο για αυτό. Όταν έφευγε από την παρέα ο γνωστός μας, το πρώτο σχόλιο ήταν «προς τι όλη αυτή η φασαρία αφού δεν πρόκειται ποτέ να προσκληθεί. Δε γνωρίζονται καν. Τους χωρίζει μια κοινωνική άβυσσος».
Αυτή την περίπτωση μου θυμίζει ο Χάρης Δούκας με την εμμονή του να θέσει σε ψηφοφορία στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ την πρότασή του να μη συνεργαστεί το κόμμα του με τη Νέα Δημοκρατία μετεκλογικά. Λες και η Νέα Δημοκρατία προτίθεται να κάνει πρόταση συνεργασίας στο ΠΑΣΟΚ. Ως γνωστόν ο στόχος της είναι η αυτοδυναμία και με βάση τα νέα δημοσκοπικά δεδομένα αυτό είναι κάτι το εφικτό, ενδεχομένως και χωρίς την ανάγκη δεύτερης προσφυγής στις κάλπες.
Άλλωστε, οι σχέσεις μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Ανδρουλάκη από την αρχή ήταν κακές -και αυτό ελάχιστη σχέση έχει με τις υποκλοπές. Ίσως το πρόβλημα αυτό να μην έχει μόνον πολιτικές ρίζες. Συνεπώς, εκ των πραγμάτων, δεν τίθεται θέμα συνεργασίας των δύο κομμάτων. Οπότε καλή η προσπάθεια του Δημάρχου Αθηναίων να ενισχύσει την υπάρχουσα πολιτική πλατφόρμα του, αλλά πολεμά τους ανεμόμυλους σαν τον Δον Κιχώτη.
Και τι θα κάνει η Νέα Δημοκρατία αν δεν πετύχει την αυτοδυναμία στις εκλογές; Προφανώς θα πάει σε δεύτερες για να ασκήσει πίεση στους όμορους πολιτικούς χώρους, ένας εκ των οποίων είναι αυτός του ΠΑΣΟΚ. Απλά πράγματα. Είναι αυτονόητο πως ένα τέτοιο δεσμευτικό ψήφισμα θα ενισχύσει τους φόβους για κυβερνητική αστάθεια, κάτι φυσικά που ευνοεί τη Νέα Δημοκρατία. Ένα μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ είναι μετριοπαθές και απεχθάνεται τέτοιου είδους περιπέτειες.
Επί της πολιτικής ουσίας τώρα: μια συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ θα ήταν καταστροφική και για τα δύο κόμματα, αλλά κυρίως για τον τόπο. Ας σκεφτούμε σήμερα να συγκυβερνούσαν. Υπήρχε περίπτωση να συμφωνήσουν σε στρατηγικής σημασίας αποφάσεις; Το ΠΑΣΟΚ με μια πλειοψηφική αντιδεξιά τάση πώς θα συναινούσε σε ζητήματα όπως το μεταναστευτικό ή σε ζητήματα ανάπτυξης και οικονομικής πολιτικής;
Αλλά πέραν αυτών, το μεγάλο πρόβλημα στο ενδεχόμενο αυτής της συνεργασίας είναι πως θα άφηναν τον χώρο της αντιπολίτευσης αποκλειστικά σε χέρια φανατικών, αντισυστημικών και ημιπαραφρόνων. Να φανταστεί ο αναγνώστης να κυβερνούν η Νέα Δημοκρατία με το ΠΑΣΟΚ και να τους αντιπολιτεύονται όλοι οι άλλοι, μαζί και με το μισό ΠΑΣΟΚ. Τράτζικ!
Αν θέλετε την εκτίμησή μου, ο Ν. Ανδρουλάκης δε θα βάλει σε ψηφοφορία στο Συνέδριο την συγκεκριμένη πρόταση Δούκα. Έχει την εμπειρία, με διάφορα διαδικαστικά τεχνάσματα, να την εξουδετερώσει, καθώς γνωρίζει πως μια τέτοια δέσμευση θα περιορίσει δραματικά τις όποιες μετεκλογικές κινήσεις του. Θα καταστεί θεατής των εξελίξεων και αυτό είναι λογικό να μην το θέλει.
