Δεν αναφέρομαι στους εγχώριους γεωπολιτικούς αναλυτές, των οποίων η πλειοψηφία εκθειάζει τις αρετές του θεοκρατικού καθεστώτος, μέχρι και τους Πέρσες επικαλούνται. Αναφέρομαι σε ό,τι αποκαλείται η ιρανική ηγεσία, καθώς είναι άγνωστο αν υπάρχει ένα ενιαίο κέντρο ή διάφοροι διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης αποφασίζουν κλεισμένοι στα υπόγειά τους, κατά το δοκούν.
Το κακό με αυτούς τους ανθρώπους είναι πως πιστεύουν ότι κερδίζουν τον πόλεμο. Ποια είναι η συνέπεια αυτής της αυταπάτης; Θέλουν να επιβάλουν τους όρους της ειρήνης. Ναι, καλά το διαβάσατε. Με κατεστραμμένα τα πάντα, χωρίς αεροπορία, ναυτικό, αεράμυνα και αποθέματα όπλων, χωρίς λαϊκή υποστήριξη, με επικείμενη την κατάρρευση της οικονομίας τους, βυθισμένοι στον φανατισμό τους, εκτιμούν πως θα σύρουν τις ΗΠΑ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με τη σχέση νικητή προς ηττημένο.
Επειδή εκεί μέσα οι μετριοπαθείς φωνές ουδέποτε ακουγόταν, δεν έχουν αντιληφθεί μερικά βασικά πράγματα:
1.Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ειρήνη χωρίς το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν να βγει από τις σήραγγες και ανέβει στην επιφάνεια. Δηλαδή να αφορά την παραγωγή ενέργειας και όχι πυρηνικών κεφαλών. Αυτό δεν το απαιτεί μόνον το Ισραήλ. Το απαιτούν πρωτίστως τα κράτη του Κόλπου. Ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα θα είναι το αφεντικό της περιοχής, πέραν όλων των άλλων.
2.Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ειρήνη χωρίς να εγκαταλείψει το ιρανικό καθεστώς τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι, τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά. Όσο ο Λίβανος θα αποτελεί μια εν δυνάμει απειλή για το βόρειο Ισραήλ, τόσο ο πόλεμος θα είναι η λύση για αυτό το πρόβλημα. Δεν αναφέρομαι στη Χαμάς, καθώς δεν αποτελεί κίνδυνο για το Ισραήλ. Ήδη η ηγεσία του Λιβάνου επισείει τον κίνδυνο ο νότιος Λίβανος που ελέγχει, παραβιάζοντας τις συμφωνίες η Χεζμπολάχ, να γίνει κάτι σαν τη Γάζα.
3. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ειρήνη χωρίς να λυθεί το πρόβλημα της ναυσιπλοϊας στα Στενά του Ορμούζ. Αυτό το επιζητεί και η Κίνα. Το πώς θα αλλάξει το status των Στενών θα καθοριστεί από το πώς θα προσέλθει στις διαπραγματεύσεις το Ιράν.
Αυτές είναι οι τρεις απαραίτητες προϋποθέσεις, όπως τις καταγράφουν στο Χ (twitter), σχολιαστές-αναλυτές από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Εννοείται πως στην παρούσα φάση η συνθηκολόγηση «άνευ όρων» του Τραμπ δεν υπάρχει στο τραπέζι. Διότι προφανώς για να τα δώσει αυτά το Ιράν, αν βεβαίως τα δώσει, κάτι θα πάρει.
Φυσικά, σε αυτά τα καθεστώτα των φατριών και των πολιτοφυλακών το βασικό πρόβλημα είναι πώς στη συνέχεια εφαρμόζονται τα συμφωνηθέντα. Ποια κέντρα αποφάσεων θα τα αποδεχθούν και ποια θα αντιδράσουν. Και στην προκειμένη περίπτωση καθοριστική θα είναι η στάση της Κίνας. Θα παρέμβει πιέζοντας το Ιράν ή θα μείνει θεατής των εξελίξεων;
Ανεξαρτήτως όλων αυτών, η γενικότερη εικόνα των ΗΠΑ σκιάζεται από τις επιλογές Τραμπ. Τα συνεχή τελεσίγραφα που ποτέ δεν εκπνέουν προκαλούν τη θυμηδία ακόμα και των Φρουρών της Επανάστασης. Κάποια στιγμή αποφασίζεις: τα μαστίγιο ή το καρότο;
