Καταλαβαίνω μια πρώτη ηχηρή παρέμβαση, να καταλάβω και μια δεύτερη, βαριά - βαριά και μια τρίτη. Από κάποιο σημείο και μετά αυτές οι παρεμβάσεις μπαίνουν στη σίγαση. Τις ακούνε μόνον οι πέριξ. Αυτό είναι ένα γενικό σχόλιο χωρίς καμιά συγκεκριμένη αναφορά. Γενικό σχόλιο είναι και το παρακάτω: πώς μπορεί κάποιος να καυτηριάζει τις διαγραφές πεπειραμένων στελεχών όταν και ο ίδιος έχει διαγράψει τον συνδιεκδικητή της αρχηγίας της παράταξής του ο οποίος μάλιστα ήταν πολύ πιο έμπειρος από αυτόν; Το ότι περάσαν 28 χρόνια από τότε, αυτό δε σημαίνει πως το ξεχάσαμε, πάντα γενικά μιλώντας.
Το να μιλάς γενικώς και αορίστως ή με γρίφους είναι μεγάλο πράγμα. Και ακόμα πιο μεγάλο είναι πίσω από την επίλυση κάθε μεγάλου προβλήματος που επισημαίνεις, να βρίσκεσαι εσύ. Να μην το λες ευθέως ούτε καν απορρήτως, αλλά αυτό να διατρέχει όλο το σώμα της γνωμάτευσής σου, που ουσιαστικά αποτελεί μια selfi. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η τέχνη ενός Μεγάλου.
Aπό τα γενικά και απρόσωπα που είναι για τους ημίθεους, ας περάσουμε σεμνά και ταπεινά στα καθημερινά και στα πεζά, όπως είναι η Αναθεώρηση του Συντάγματος. Έγραφα χθες εδώ στο Liberal πως θα αποτελέσει ένα όπλο στον προεκλογικό αγώνα, που θα επιχειρήσουν να το χρησιμοποιήσουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
Είναι αυτονόητο πως οι απαιτούμενες πλειοψηφίες δεν πρόκειται να επιτευχθούν τουλάχιστον στην πρώτη ψηφοφορία, εκεί όπου η κυβέρνηση έχει δεδομένο το 151. Στη συνέχεια, θα παλέψει για το 180 της επόμενης βουλής, με στρατηγική το «έχει ο Θεός». Οι δεύτερες εκλογές «καίνε» το χαρτί της Αναθεώρησης - σύμφωνα με μια ερμηνεία - και αυτό το δίλημμα δε θα το αντιμετωπίσει μόνον η αντιπολίτευση - κυρίως το ΠΑΣΟΚ - αλλά και η κυβέρνηση. Να υποθέσω πως ανάλογα με το πόσο κοντά θα είναι στην αυτοδυναμία, θα ζυγίσει και τις προτεραιότητές της.
Είναι προφανές πως μεταξύ δεύτερων εκλογών με προοπτική την αυτοδυναμία και Αναθεώρησης, θα επιλέξει η κυβέρνηση τις δεύτερες εκλογές. Βέβαια, είναι πρόωρο να κάνουμε από σήμερα τέτοια σενάρια, όμως από τη στιγμή που το θέμα άνοιξε, δεν μπορεί να μην σχολιάζουμε όλα τα ενδεχόμενα.
Η βασική ένσταση επ΄αυτού του σχολιασμού είναι η εξής: Το μόνο κόμμα που μπορεί να συμπράξει στην Αναθεώρηση του Συντάγματος είναι το ΠΑΣΟΚ και σε αυτήν την εκτίμηση δε νομίζω πως υπάρχει αντίρρηση. Όμως προοπτικά είναι άγνωστη η τύχη του. Θα είναι δεύτερο κόμμα ή μήπως θα κατρακυλήσει στην τέταρτη θέση;
Και τι πολιτική εμβέλεια θα έχει ο λόγος του και η συμβολή του στην Αναθεώρηση όταν αυτή η πτώση θα αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις; Και τι θα γίνει με το άρθρο 86, το σχετικό με την ποινική δίωξη των μελών της κυβέρνησης; Θα το αφήσουν σημαία στα χέρια της κυρίας Καρυστιανού; Επί του συγκεκριμένου άρθρου ο Ν. Ανδρουλάκης κουβαλά το προπατορικό αμάρτημα.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση έχει μια ανεπανάληπτη ευκαιρία. Χωρίς εκπτώσεις, να καταθέσει τις δικές της θέσεις για την Αναθεώρηση που θα είναι 100% σύμφωνες με τα ιδεολογικά της προτάγματα. Οι συναινέσεις αφορούν, ούτως ή άλλως, το επόμενο στάδιο που είναι αβέβαιο και θολό.
