Κάποια στιγμή, για τους δικούς τους διάφορους λόγους, οι αρχαίοι Έλληνες θέλησαν να επεκταθούν. Έτσι, από τον 11ο αιώνα π.Χ., ξεκίνησαν μεγάλες μεταναστεύσεις από σημαντικές πόλεις της εποχής. Αυτό το φαινόμενο, ονομάστηκε «Ελληνικός Αποικισμός».
Με τις αποικίες που ίδρυσαν τότε, οι Έλληνες σκορπίστηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Οι ικανότητές τους στη ναυσιπλοΐα τους βοήθησαν να φτάσουν μέχρι την Μέση Ανατολή και την Ισπανία στην Δύση. Ένας από τους τόπους όπου ιδρύθηκαν πολλές ελληνικές αποικίες, ήταν η Κάτω Ιταλία και η Σικελία.
Συγκεκριμένα η Σικελία, γέμισε από Έλληνες. Όπως και στις αποικίες των άλλων περιοχών της Μεσογείου, μετέφεραν τον πολιτισμό τους. Μέσω των θαλάσσιων ταξιδιών, του εμπορίου και της ανάμειξης με άλλες ντόπιες φυλές, τα γράμματα, οι τέχνες, η θρησκεία και οι παραδόσεις τους ταξίδεψαν επίσης και μεταδόθηκαν (όπως έγινε πολλές φορές και τους αιώνες που ακολούθησαν).
Στην Σικελία, οι αποικίες άκμαζαν. Το νησί, όντας στο κέντρο της Μεσογείου, αποτελούσε σημαντικότατο κόμβο, τόσο εμπορικό όσο και στρατηγικό, αλλά και περιοχή που μπορούσε να αξιοποιηθεί με πολλαπλούς τρόπους. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να επηρεαστούν οι αποικίες από τις μητροπόλεις τους. Έτσι, το νησί εκτός από Έλληνες κατοίκους, απέκτησε και πάρα πολλούς ναούς.
Αφιερωμένοι όλοι τους στους αρχαίους ελληνικούς θεούς, οι αρχαίοι ναοί της Σικελίας προϋπήρχαν των Ρωμαίων. Στέκονταν πολύ πριν την έλευσή τους σε ακροπόλεις και απλωτούς χώρους, αφού το μέγεθός τους ξεπερνούσε τις συνήθεις διαστάσεις. Ο ναός που θα μας απασχολήσει εδώ, είναι ένας από τους τρεις μεγάλους αρχαιοελληνικούς ναούς του Σελινούντα.
Στα δυτικά της Σικελίας, η αποικία του Σελινούντα φιλοξενούσε στην ακρόπολή της τρεις μεγαλοπρεπείς ναούς. Ο ένας από αυτούς, χτίστηκε κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. και ήταν αφιερωμένος στην βασίλισσα των θεών. Την σύζυγο του Δία και προστάτιδα του γάμου. Την θεά Ήρα.
Αποτελεί έναν ιδιαίτερο ναό, χαρακτηριστικά επιμήκη, με διαφορετικές αναλογίες από την πλειοψηφία των ναών και με πρωτοφανή και αξιοθαύμαστη αρμονία αναλογιών. Είναι ένας αυστηρά δωρικός ναός, λιτός, με ψηλούς κίονες που επιστέφονται με τα χαρακτηριστικά κιονόκρανα του ρυθμού τον οποίο αντιπροσωπεύει.
Οι αρχαίοι Έλληνες - Σικελιώτες κατασκευαστές του, ακολούθησαν τα κλασικά πρότυπα της εποχής για την οικοδόμησή του. Μετέφεραν μάρμαρο από την Πάρο και το «έμπλεξαν» με τον τοπικό λίθο του νησιού. Χώρισαν τον ναό σε τρία μέρη, τον πρόναο (πρώτο δωμάτιο μετά την είσοδο στον ναό), τον σηκό (το «σπίτι» του αγάλματος) και τον οπισθόδομο (το πίσω μέρος του ναού). Στον σηκό, υπήρχε και άλλο ένα πιο ιδιωτικό δωμάτιο, το άδυτο. Ιδιωτικό λέγοντας, εννοούμε εδώ ιδιωτικό και για το άγαλμα, καθώς είχε «απομονωθεί» όντας μέσα σε αυτό.
Οι αρχιτέκτονες του ναού δεν φαίνεται να έδωσαν και πολύ σημασία στην εξωτερική ομορφιά του. Ήταν μάλλον πιο απλοί άνθρωποι. Οι μόνες μετόπες που έχουν βρεθεί από την ζωφόρο του ναού, απεικονίζουν κάποιες αρχαίες μυθολογικές σκηνές, που δεν συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Αριστοτεχνικά, οι μετόπες παρουσιάζουν τον λαμπρό γάμο του Δία με την Ήρα, την μάχη του Ηρακλή με μία από τις Αμαζόνες, τον Ακταίονα, τον βοσκό που είδε την θεά Άρτεμη γυμνή ενώ λουζόταν και εκείνη τον καταράστηκε μεταμορφώνοντάς τον σε ελάφι που κατασπάραξαν έπειτα τα ίδια του τα σκυλιά και την μάχη της θεάς Αθηνάς με τον αρχηγό των Γιγάντων, τον Εγκέλαδο, κατά την διάρκεια της Γιγαντομαχίας.
Στους αιώνες που ακολούθησαν, η πόλη του Σελινούντα, αλλά και οι ναοί του, πέρασαν δύσκολα. Πρώτα οι επιθέσεις των Καρχηδονίων, του αρχαίου λαού από την σημερινή Τυνησία, που αποτελούσαν πάντα επιθετικούς εχθρούς της αρχαίας Σικελίας. Μετά, η καταστροφή τους και η επέλαση των Ρωμαίων. Περίοδος κατά την οποία ο Σελινούντας εγκαταλείφθηκε. Ακολούθησαν οι ισχυροί και επαναλαμβανόμενοι σεισμοί του Μεσαίωνα, οι οποίοι κατέστρεψαν ολοσχερώς τους ναούς, καθιστώντας τους απλούς σωρούς από πέτρες.
Κάποια από τα ερείπια του ναού της Ήρας θάφτηκαν στο χώμα ή καλύφθηκαν από την βλάστηση. Τα πάντα ξεχάστηκαν. Όταν ανακαλύφθηκαν αιώνες μετά, ξεκίνησαν κάποια στιγμή οι συστηματικές ανασκαφές. Τα ερείπιά του ήρθαν και πάλι στο φως. Έτσι, ο ναός αναστηλώθηκε και σήμερα δέχεται αμέτρητους επισκέπτες που τον θαυμάζουν για την περασμένη αρχαία αίγλη του και πλάθουν με τη φαντασία τους σκηνές από το παρελθόν. Τους πιστούς κατοίκους του Σελινούντα να εισέρχονται για να προσκυνήσουν την βασίλισσα του Ολύμπου.
Βιβλιογραφία:
