Πόσα μυστικά μπορείς να κρύψεις από το ταίρι σου; Σε μια σχέση ζωής υπάρχουν και τα ανείπωτα; Η κοινωνική υποκρισία είναι μήπως ο εχθρός της ειλικρίνειας; Απαντήσεις επιχειρεί να δώσει η μαύρη κωμωδία «Drama», αποκαλύπτοντας, με σαρκαστικό χιούμορ, τις λεπτές, συχνά παράλογες ισορροπίες που διέπουν τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα σε ένα περιβάλλον υπερευαισθησίας και διαρκούς αυτοεπιτήρησης.
Με πρωταγωνιστές τη Ζεντάγια και τον Ρόμπερτ Πάτινσον το «Drama», που θεωρείται η ταινία της σεζόν, σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Μπόργκλι, ακολουθεί τα βήματα ενός ζευγαριού, το οποίο προετοιμάζεται για το γάμο του. Μαθήματα χορού για τη μεγάλη βραδιά, νυφικά και τούλια, στολισμοί, μπομπονιέρες, παράνυμφοι ώσπου φτάνει η δοκιμή του μενού για τη γαμήλια δεξίωση.
Με ένα φιλικό τους ζευγάρι, τους υποδύονται η Αλάνα Χάιμ και ο Μαμούντου Αθίε, δοκιμάζουν κρασιά και πιάτα, ώσπου χαλαρώνουν, έρχονται στο κέφι και αποφασίζουν να παίξουν ένα «επικίνδυνο» παιχνίδι. Να αποκαλύψουν ο ένας στον άλλον το χειρότερο πράγμα που έχουν κάνει στη ζωή τους. Ο ένας έχει κάνει διαδικτυακό μπούλινγκ σε κάποιο συμμαθητή του, η άλλη κάτι σαχλό, ώσπου έρχεται η σειρά της Έμμα (Ζεντάγια) να αποκαλύψει το δικό της μυστικό. Κάτι που έκανε στο Γυμνάσιο. Βόμβα! Η ευχάριστη βραδιά παίρνει άλλη τροπή, γίνεται εφιάλτης. Εδώ, δεν θα κάνουμε σπόιλερ, αν και το μυστικό της Έμμα έχει διαρρεύσει στο διαδίκτυο. Είναι κάτι σοκαριστικό, για το οποίο προετοιμάστηκε, αλλά επειδή κάποιος άλλος της «έκλεψε τη δόξα», ευτυχώς δεν το πραγματοποίησε…Θίγονται, έμμεσα, η οπλοκατοχή στις ΗΠΑ, αλλά και ο ρατσισμός, με ένα τρόπο σαρκαστικό και ιδιαίτερο, όπως και η ανάγκη πολλών ανθρώπων για συμβατικότητες.
Πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους από χειρότερο πράγμα που έχουν κάνει; Ή στην περίπτωση της ταινίας, που έχουν σκεφτεί και προετοιμαστεί να κάνουν;
Αυτή είναι η τέταρτη ταινία του «εκκεντρικού» Νορβηγού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Μπόργκλι, ο οποίος ανατρέπει τις χολιγουντιανές συμβάσεις για να εξερευνήσει το μεταβαλλόμενο πεδίο της καυστικής κωμωδίας. Η τοξικότητα της σύγχρονης εποχής, υποστηρίζει ο αιχμηρός δημιουργός, δεν πηγάζει τόσο από την υπερβολή του λόγου όσο από τον φόβο του. Η πολιτική ορθότητα και η αυτολογοκρισία καλλιεργούν ένα περιβάλλον διαρκούς επιτήρησης, όπου η αγωνία μήπως ειπωθεί κάτι «λάθος» στραγγαλίζει τον αυθορμητισμό και υπονομεύει την ειλικρίνεια.
Η ταινία εξετάζει πώς κρίνουμε τους άλλους με βάση το παρελθόν τους και αν μπορούμε να τους αποδεχτούμε στο παρόν. Εστιάζει σε μια κοινωνία που γίνεται όλο και πιο επικριτική και λιγότερο ανεκτική, ειδικά απέναντι σε «δύσκολες» αλήθειες. Παράλληλα, παρουσιάζει χαρακτήρες που προσπαθούν να φανούν «ηθικά σωστοί», αλλά τελικά αποκαλύπτονται υποκριτικοί και ναρκισσιστές.
Η ανάγκη να είμαστε σωστοί κοινωνικά, μπορεί να οδηγήσει σε επιφανειακή ηθική, δημόσια καταδίκη χωρίς ενσυναίσθηση και σε μια θεατρική διαχείριση της αλήθειας.
Όπως και στις προηγούμενες ταινίες του, Sick of Myself και Dream Scenario, ο Μπόργκλι επινοεί μια εξωφρενική συνθήκη προκειμένου να διερευνήσει τα άγχη της σύγχρονης ζωής. Χωρίς να αποκαλύπτεται η εξομολόγηση της Έμμα, η Ρέιτσελ (Αλάνα Χάιμ) απωθείται αμέσως από όσα ακούει, ενώ ο Μάικ (Μαμούντου Αθίε) προσπαθεί να δείξει μεγαλύτερη κατανόηση. Ο Τσάρλι (Ρόμπερτ Πάτινσον), ένας ευαίσθητος επιμελητής μουσείου, δυσκολεύεται να συμφιλιώσει αυτή τη νέα πληροφορία με την εικόνα που είχε για τη γυναίκα που νόμιζε πως γνώριζε. Όσο την πιέζει για περισσότερες λεπτομέρειες, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η ίδια νιώθει ακόμη έντονη ντροπή για το περιστατικό και θα ευχόταν να μην είχε πει τίποτα. Όμως, από τη στιγμή που η αλήθεια ειπώθηκε, ο Τσάρλι και η Έμμα καλούνται να αποφασίσουν πώς θα προχωρήσουν από εδώ και πέρα…
Τελικά, θα γίνει ο γάμος;
