Όπως κεντιέται μια δαντελένια, βραδινή τουαλέτα, έτσι συνδέθηκαν με αόρατες βελονιές οι ζωές και η μοίρα τεσσάρων γυναικών. Το γαλλικό «Couture» δεν είναι μια ταινία για τον λαμπερό κόσμο της μόδας. Είναι η γυναικεία οπτική σε έναν αστερισμό, του οποίου οι θεάσεις διαμορφώνονται στην πλειονότητα τους από άνδρες. Πρωταγωνιστεί η εξωπραγματικά όμορφη Αντζελίνα Τζολί, μεταφέροντας και το προσωπικό της βίωμα, παίζοντας τα γαλλικά στα δάκτυλα, καθώς η μητέρα της ήταν Γαλλίδα.
Η Αλίς Βινοκούρ, η οποία σκηνοθέτησε την ταινία «Couture» (βελονιές, ραφές) μελέτησε, επί ενάμιση χρόνο, τις αθέατες γυναίκες που δουλεύουν σιωπηλά για να βγει μια συλλογή υψηλής ραπτικής, να γίνει ένα ντεφιλέ, να ραφτεί ένα αστραφτερό φόρεμα. Αμέτρητος κόπος, μόχθος, αφοσίωση, ματαιώσεις, βιοπάλη, άγχος για το εφήμερο, αυτό που μπορεί να καταστραφεί από μια δυνατή νεροποντή.
Για την ταινία και τη Τζολί, η οποία υποδύεται την σκηνοθέτρια low budget ταινιών τρόμου- που γυρίζει ένα φιλμ για την εβδομάδα μόδας του Παρισιού- o οίκος Chanel άνοιξε το ατελιέ του.
Chez Chanel, ράβει και κεντά την τουαλέτα που θα ανοίξει το ντεφιλέ, μια νεαρή μοδίστρα (Γκαράνς Μαριγέ). Και όταν κάτι πάει στραβά, διορθώνει και ράβει ξανά, τόσο που η νύχτα συναντά τη μέρα, ξανά και ξανά. Η Αντζελίνα Τζολί είναι συγκλονιστική ως η σκηνοθέτρια Μαξίν.
Διαζευγμένη, με μια κόρη, με την οποία έχει δύσκολη επικοινωνία, επειδή είναι μακριά, επειδή δουλεύει, επειδή, επειδή... Και με μια διάγνωση που ανατρέπει τα πάντα. Η μακιγιέζ (Έλα Ραμπφ), που τρέχει από δουλειά σε δουλειά και αυτό που λαχταρά πραγματικά είναι να γίνει συγγραφέας. Το μοντέλο από το Νότιο Σουδάν (Ανιέρ Ανέι),μια πραγματική γαζέλα, που θέλει να αλλάξει το παρόν και το μέλλον της. Εκτός από τι τέσσερις αυτές γυναίκες υπάρχουν κι άλλες, όπως το fit model από τη Ζαπορίζια της Ουκρανίας.
Παίζει και ο Λουί Γκαρέλ, τον οποίο η βασική ηρωίδα προσκαλεί να κάνουν σεξ στο ξενοδοχείο της για να ξορκίσει τον θάνατο. Στην πρώτη τους συνάντηση η διάθεση της αλλάζει. Του ζητά συγγνώμη. «Μα δεν περίμενα τίποτα» λέει εκείνος.
Κάτω από την επιφάνεια, πίσω από τις όμορφες εικόνες η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Ποια είναι η αληθινή ζωή αυτών των γυναικών; Αυτό το φιλμ είναι στιγμές ζωής, είναι σαν ντοκιμαντέρ. Σκηνές από τη ζωή της σκηνοθέτριας, της μακιγιέζ, της μοδίστρας, του μοντέλου που θα ανοίξει την επίδειξη. Των υπόλοιπων νεαρών μοντέλων που μοιράζονται δέκα-δέκα ένα διαμέρισμα, και ναι βγάζουν χρήματα.
Η Αλίς Βινοκούρ, μη γνωρίζοντας τον κόσμο της μόδας, μελέτησε και συζήτησε με τις αθέατες γυναίκες που δουλεύουν στα παρασκήνια, πολλές φορές σιωπηλά. Μελέτησε τις αληθινές ζωές, τις απρόβλεπτες ζωές.
Στη μέση μιας απαιτητικής ημέρας, με το τελικό γύρισμα, η Μαξίν αναγκάζεται να πάει - διαφορετικά θα πρέπει να περιμένει έξι μήνες- σε γιατρό που της συστήνουν στο Παρίσι.
Εκεί συναντά έναν Γάλλο γιατρό (εξαιρετικός ο Βενσάν Λιντόν), ο οποίος της ανακοινώνει ότι έχει καρκίνο, κάτι που την συγκλονίζει εμφανώς.
Της προτείνει να κάνει επιπλέον εξετάσεις και μια μαγνητική τομογραφία, και της λέει ότι θα χρειαστεί χειρουργείο, το οποίο, μπορεί να πραγματοποιήσει μέσα στην εβδομάδα. Από εκεί και πέρα, η διάγνωση ακολουθεί μια ολοένα και πιο επιβαρυντική πορεία. Σε μια σκηνή, ο γιατρός καπνίζει βλέποντας, από το παράθυρο, την ασθενή να φεύγει.
Ο Πιτ Χάμοντ , του Hollywood Deadline, βρήκε το «Couture μια καθηλωτική μελέτη πάνω στην ανθρώπινη φύση και την ευαλωτότητα εκείνων που οι υπόλοιποι από εμάς, ίσως, απλώς τους βλέπουμε να κάνουν τη δουλειά τους. Η σκηνοθέτις Αλις Βινοκούρ ανέκαθεν εστίαζε στο σώμα μέσα από τις ταινίες της, ήδη από το «Augustine» (2012) έως το πιο πρόσφατο πριν από αυτό, το συγκλονιστικό «Revoir Paris» (2022), που καταπιανόταν με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι και τα επακόλουθά τους.
Ήταν μια εξαιρετικά καλοδουλεμένη και καθηλωτική ταινία, η οποία, όπως και αυτή εδώ, πραγματεύεται το τραύμα και την ανάγκη υπέρβασής του. Αυτό ακριβώς έχουν κάνει -ή προσπαθούν να κάνουν- αυτές οι τρεις γυναίκες, η καθεμία με τον τρόπο της, αλλά ιδιαίτερα η Μαξίν. Όταν έχεις μια ηθοποιό του διαμετρήματος της Αντζελίνα Τζολί είναι φυσικό να δίνεται εκεί η έμφαση και αυτό είναι που χαρίζει στο «Couture» την ξεχωριστή του δύναμη».
Είναι αδύνατο να αγνοήσει κανείς την προσωπική ιστορία της Τζολί βλέποντας αυτή την ταινία. Η μητέρα της, που ήταν Γαλλίδα, πέθανε γύρω στα πενήντα από καρκίνο του μαστού, όπως και η γιαγιά της. Γνωρίζοντας ότι ίσως την περιμένει η ίδια μοίρα, υποβλήθηκε σε προληπτική διπλή μαστεκτομή. Όλο αυτό το βιωματικό φορτίο το φέρνει στον ρόλο, καθιστώντας τον ίσως τον πιο προσωπικό που έχει ερμηνεύσει.
Πρόκειται για μια σιωπηλά συγκινητική ερμηνεία, συχνά χωρίς πολλούς διαλόγους, που αποδίδεται με λεπτότητα μέσα από το πρόσωπο και το βλέμμα της (κάτι που είδαμε και στην Κάλλας). Οι φόβοι της διαφαίνονται, για παράδειγμα, σε μια τηλεφωνική συνομιλία, όταν η κόρη της την καλεί αποπροσανατολισμένη και ανήμπορη να βρει τον δρόμο της. Η Μαξίν την καθοδηγεί ήρεμα, ενώ το υποκείμενο νόημα, πέρα από τα λόγια, αποκαλύπτει μια μητέρα που γνωρίζει ότι ίσως να μη βρεθεί ξανά εκεί για να βοηθήσει το παιδί της.
Το ίδιο αποτυπώνεται και στις εξαιρετικά ερμηνευμένες και σκηνοθετημένες ερωτικές σκηνές ανάμεσα στην Τζολί και τον Γκαρέλ.
«Πιστεύεις ότι είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι μας συμβαίνει;» τον ρωτά.
Στο σινεμά, που είδα την ταινία, κάποιοι περίμεναν να δουν κάτι εύπεπτο για τον κόσμο της μόδας και αποχώρησαν κρατώντας τα ποπ κορν τους. Το «Couture» είναι καθηλωτικό και συγκινητικό, είναι μια «σκληρή» ταινία, με αληθινές, ανθρώπινες ιστορίες για δάκρυα και χαρτομάντιλα.
Δείτε εδώ
