Η αρχαία ελληνική μυθολογία, όπως και κάθε άλλη αρχαία μυθολογία, αποτελείται από ιστορίες που προκαλούν την φαντασία του εκάστοτε ακροατή. Τότε, δημιουργούσαν αυτές τις ιστορίες για να εξηγήσουν, να δώσουν νόημα στον κόσμο και να καλύψουν τυχόν «κενά» γνώσεων για πράγματα που δεν καταλάβαιναν. Έκαναν ό,τι μπορούσαν οι άνθρωποι…
Μία από αυτές τις ιστορίες της δικής μας αρχαίας μυθολογίας, παρουσιάζει μία διαφορετική οπτική του γυναικείου φύλου. Ήταν ίσως μια προσπάθεια των αρχαίων, να σχηματίσουν στο μυαλό τους μια εικόνα που δεν αντιστοιχούσε στα δεδομένα των γυναικών της εποχής τους. Τι έλεγε, λοιπόν, αυτή η ιστορία;
Αρχαίοι συγγραφείς λένε, ότι κάποτε υπήρχε μια γυναικεία φυλή. Όλα τα μέλη της, ήταν κόρες του θεού του πολέμου Άρη και της νύμφης Αρμονίας. Αυτές, ήταν οι Αμαζόνες.
Κάποιοι από αυτούς γράφουν, ότι πριν τον Τρωικό πόλεμο, το βασίλειό τους βρισκόταν κάπου στην Αφρική. Στην Λιβύη ή στην Αιθιοπία, στις ακτές της Ερυθράς θάλασσας. Αλλά όπως υπήρχαν πριν από τον πόλεμο, έτσι και αφανίστηκαν πριν από τον πόλεμο.
Μια άλλη εκδοχή, τις τοποθετεί βόρεια, στην αρχαία Βιθυνία και κοντά στον ποταμό Θερμώδοντα. Ίσως κάπου ανάμεσα από την Κασπία θάλασσα και τον Εύξεινο Πόντο. Πρωτεύουσα του βασιλείου τους, ήταν η Θεμίσκυρα.
Για το πώς σχηματίστηκε μια γυναικεία φυλή σαν αυτή, κάθε συγγραφέας έχει την δική του άποψη. Κάποιοι λένε ότι όταν οι άνδρες τους πήγαν να πολεμήσουν, δεν επέστρεψε κανένας τους ζωντανός και αποφάσισαν να ηγηθούν εκείνες. Άλλοι πάλι λένε, ότι είχαν απηυδήσει τόσο από τις πράξεις και την συμπεριφορά των ανδρών, που αποφάσισαν να τους αφανίσουν και να γίνουν μια αποκλειστικά γυναικεία φυλή.
Η κοινωνία τους ήταν γυναικοκρατούμενη. Μητριαρχική. Κυβερνούσαν πάντα μόνες, έχοντας πάντα μία βασίλισσα. Για τις Αμαζόνες, οι άνδρες λέγεται ότι ήταν μισητοί, υποδεέστεροι. Στην κοινωνία τους, καθιστούνταν από την αρχή αδύναμοι. Είτε τους είχαν για να ασχολούνται με δραστηριότητες που ήταν καθαρά γυναικείες σε άλλες αρχαίες κοινωνίες είτε τους είχαν αποκλείσει τελείως από την κοινωνία τους και τους αντιμετώπιζαν εχθρικά.
Το θέμα, όμως, τώρα είναι άλλο. Αφού οι άνδρες ήταν αποκλεισμένοι, πώς ανανεωνόταν ο πληθυσμός των Αμαζόνων; Στο βασίλειό τους, λίγο παραδίπλα, υπήρχαν οι Γαργαρείς. Οι Γαργαρείς ήταν μια φυλή, η οποία αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από άνδρες. Στην αρχή, οι δύο φυλές μάχονταν μεταξύ τους ανελέητα.
Κάποια στιγμή όμως, μάλλον τους ήρθε η «επιφοίτηση». Μόνες γυναίκες αυτές, μόνοι άνδρες αυτοί, μία ήταν η λύση για να σταματήσουν οι διενέξεις μεταξύ τους. Για να σταματήσουν οι μάχες και να λυθεί το πρόβλημα συνέχισης των δύο φυλών, οι Αμαζόνες και οι Γαργαρείς έκαναν μία συμφωνία.
Κάθε άνοιξη, για δύο μήνες, γυναίκες και άνδρες από τις δύο φυλές ανέβαιναν κάθε βράδυ στο βουνό που χώριζε τις επικράτειές τους. Εκεί, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, ενώνονταν μεταξύ τους. Χωρίς να ξέρουν ποτέ με ποια ή με ποιον γινόταν η ένωση, κανείς δεν θα ήξερε ποιανού ήταν το κάθε παιδί που γεννιόταν μετά από εννιά μήνες. Αν έβγαινε κορίτσι, το κρατούσαν οι Αμαζόνες. Αν έβγαινε αγόρι, το έστελναν στους Γαργαρείς. Κι έτσι λύθηκε το ζήτημα της αναπαραγωγής και για τις δύο φυλές.
Οι μικρές Αμαζόνες, τραβούσαν ζόρι στην αρχή. Ο δεξιός μαστός τους κοβόταν, για να μπορούν να χειρίζονται το ακόντιο και το τόξο με ευκολία. Γυμνάζονταν τακτικά, για να είναι δυνατές και εκπαιδευμένες, πανέτοιμες για οποιαδήποτε μάχη και εχθρό. Μάθαιναν να είναι θαρραλέες και να έχουν ανδρεία.
Γενικά, ασχολούνταν και με την γεωργία, την κτηνοτροφία, την εκτροφή αλόγων και το κυνήγι. Καίρια σημασία στην διατροφή τους είχε το κρέας. Τα ρούχα τους ήταν φτιαγμένα από δέρματα ζώων. Κάποιοι συγγραφείς λένε επίσης ότι ήταν ντυμένες σαν Έλληνες οπλίτες (στρατιώτες πεζικού του αρχαίου στρατού) και είχαν όπλα σαν αυτά των Θρακών και των Περσών.
Οι Αμαζόνες είναι γνωστές από τις συγκρούσεις τους με κάποιους από τους γνωστότερους μυθικούς ήρωες. Ο Ηρακλής πολέμησε τις Αμαζόνες, όταν η βασίλισσά τους Ιππολύτη αρνήθηκε να του δώσει την χρυσή ζώνη της. Αν δεν την έπαιρνε, ο ήρωας δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει τον 9ο άθλο του.
Ο Θησέας, είτε λόγω του Ηρακλή είτε μόνος του, είναι υπεύθυνος για την αρπαγή της ίδιας της Ιππολύτης ή της κόρης της της Αντιόπης. Σε όποια περίπτωση, ο ήρωας λέγεται ότι άρπαξε την Αμαζόνα βασίλισσα, την έφερε στην Αθήνα και την παντρεύτηκε. Οι υπόλοιπες Αμαζόνες αρνήθηκαν να δεχτούν τέτοια προσβολή και επιτέθηκαν στην Αθήνα, αλλά ηττήθηκαν.
Τελευταία γνωστή ιστορία, είναι αυτή μιας Αμαζόνας και του φημισμένου Αχιλλέα. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, οι Αμαζόνες συμμάχησαν κάποια στιγμή με τους Τρώες. Η αρχηγός τους, η Πενθεσίλεια, ήταν ανίκητη στην μάχη. Μέχρι που ήρθε σε σύγκρουση με τον Αχιλλέα.
Ο Αχιλλέας κατάφερε να την πληγώσει θανάσιμα. Την κρατούσε στα χέρια του, όταν το κράνος της γλίστρησε και έπεσε στο έδαφος, αποκαλύπτοντας το πρόσωπό της. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά τους, ερωτεύτηκαν κεραυνοβόλα. Αμέσως μετά, η Πενθεσίλεια άφησε την τελευταία της πνοή και ξεψύχησε στα χέρια του κεντρικού ήρωα της Ιλιάδας.
Βιβλιογραφία:
