Αρκούσε και μόνο η ιδιότητα του πατέρα για να εμποδίσει τον δήμαρχο Άργους - Μυκηνών να σκεφτεί και να γράψει όσα ανείπωτα υποστήριξε σχετικά με τον θάνατο του 20χρονου νέου κατά τη διάρκεια της αστυνομικής καταδίωξης στην πόλη του.
Η προσπάθειά του να αναζητήσει ελαφρυντικά για τους δύο «οικογενειάρχες» αστυνομικούς, μεταθέτοντας μέρος της ευθύνης στη μητέρα του νεκρού παιδιού, είναι σοκαριστικά απάνθρωπη. Και η δημόσια αποδοκιμασία των θέσεών του, όπως διατυπώθηκαν στη μακροσκελή δήλωσή του, δεν μπορεί παρά να είναι καθολική και απόλυτη.
«Όταν γνωρίζεις ότι ένας νέος άνθρωπος αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, πώς τον αφήνεις να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης;» αναρωτήθηκε ο Γιάννης Μαλτέζος, την ώρα που η οικογένεια του παιδιού θρηνεί και η κυβέρνηση, με τη σαφή δήλωση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ότι «η αστυνομία έχει καθήκον να συλλαμβάνει παραβάτες και εγκληματίες, όχι να σκοτώνει παιδιά», δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών ως προς τη θεσμική στάση της Πολιτείας.
Η ελληνική κοινωνία έχει διανύσει μεγάλη απόσταση από εποχές κατά τις οποίες οι οικογένειες παιδιών με αναπηρίες ή αναπτυξιακές διαταραχές αντιμετωπίζονταν περίπου ως αποκλειστικοί διαχειριστές ενός «προβλήματος» που όφειλαν να κρατούν μακριά από τα βλέμματα των άλλων. Έξω από την κοινωνία. Μακριά από τους «κανονικούς», τους υγιείς, τους τυχερούς.
Πώς ένας τυχερός πατέρας δυο παιδιών επέλεξε να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση;
Πώς ένας Δήμαρχος, που έχει την ευθύνη κοινωνικών δομών οι οποίες υπάρχουν ακριβώς για να παρέχουν φροντίδα, στήριξη και προστασία στους πιο ευάλωτους συμπολίτες του, επέλεξε να στρέψει το βλέμμα της ευθύνης προς τη μητέρα ενός παιδιού με αυτισμό;
Πώς, επίσης, ένα πολιτικό στέλεχος της Ν.Δ αγνοεί ή υπονομεύει με τόση απερισκεψία τη μακρά και συστηματική προσπάθεια που έχει καταβάλει τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση για την ουσιαστική ενσωμάτωση, τη συμπερίληψη και τον σεβασμό των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία;
Από την Εθνική Στρατηγική για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία μέχρι τον προσωπικό βοηθό, την προσβασιμότητα στις δημόσιες υπηρεσίες, την ειδική εκπαίδευση και τις πολιτικές αυτόνομης διαβίωσης, η χώρα επιχειρεί να αφήσει πίσω της αντιλήψεις που αντιμετώπιζαν την αναπηρία ως κοινωνικό βάρος και όχι ως ζήτημα δικαιωμάτων και ισότιμης συμμετοχής.
Το «αμείλικτο ερώτημα» που επέλεξε να θέσει ο δήμαρχος στη μητέρα του παιδιού -τι έκανε δηλαδή για να προστατεύσει την κοινωνία από το παιδί της- βρίσκεται πέρα από κάθε όριο πολιτικής και ανθρώπινης ευαισθησίας.
Σε κανένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του, οι άνθρωποι με αναπηρία δεν αντιμετωπίζονται ως πολίτες υπό επιτήρηση ούτε ως πρόσωπα που πρέπει να αποκλείονται από την κοινωνική ζωή προς όφελος των υπολοίπων. Αντιμετωπίζονται ως πολίτες με δικαιώματα, ελευθερίες και αξιοπρέπεια, αλλά και με την υποχρέωση της Πολιτείας να διασφαλίζει τις κατάλληλες συνθήκες προστασίας, υποστήριξης και ασφάλειας.
Εκτός αν στην πόλη που άρχει ο κ. Μαλτέζος πιστεύουν ακόμη ότι τα παιδιά με αυτισμό και τα άτομα με αναπηρίες πρέπει να ζουν σε κάποιο Κωσταλέξι με γονείς δεσμοφύλακες.
Πέρα από όλα τα παραπάνω, ο δήμαρχος Άργους επέλεξε να σχολιάσει και τη δικαστική κρίση, εκφράζοντας την «απόλυτη και ειλικρινή» στήριξή του στους δύο αστυνομικούς, χωρίς να γνωρίζει -τουλάχιστον δημόσια- το σύνολο της δικογραφίας, τα αποδεικτικά στοιχεία και το υλικό της έρευνας που οδήγησε ανακριτή και εισαγγελέα στην απόφαση της προφυλάκισης. Ευχόμενος, μάλιστα, να επικρατήσει «η νομική ορθότητα και η ψυχραιμία, μακριά από κραυγές και σκοπιμότητες».
Ακριβώς δηλαδή όσα ο ίδιος επέλεξε να παραβιάσει με τη δημόσια παρέμβασή του.
