Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, η άνοδος στα ποσοστά της ΝΔ ήταν απολύτως αναμενόμενη. Και η τάση αυτή, καταγράφεται σε όλες ανεξαιρέτως τις τελευταίες μετρήσεις.
Τίποτα παρ' όλα αυτά δεν κρίθηκε και στον ένα χρόνο μέχρι τις εκλογές πολλά μπορεί να συμβούν.
Ποιός αλήθεια μπορούσε να προδικάσει αυτά που συνέβησαν στην πρώτη θητεία Μητσοτάκη με την πανδημία, την κρίση στον Έβρο, την κρίση με το Όρουτς Ρέις, το θέμα των υποκλοπών, την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση, την κρίση στην εφοδιαστική αλυσίδα, τις μεγάλες φωτιές που κατέκαψαν Έβρο, Ρόδο και Εύβοια, τα Τέμπη;
Και ποιος μπορούσε να προδικάσει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Daniel με τον Elias που κατέστρεψαν τις υποδομές στη μισή σχεδόν Θεσσαλία, τον πόλεμο στη Γάζα και τώρα τον πόλεμο στο Ιράν και στις χώρες του Κόλπου, που συνέβησαν όλα στη δεύτερη θητεία;
Αλλά αυτό ακριβώς είναι η πολιτική. «Events my dear boy, events», όπως θα το έθετε και ο Χάρολντ ΜακΜίλλαν όταν ρωτήθηκε κάποτε από έναν νέο δημοσιογράφο σχετικά με το τι θεωρούσε ως τη μεγαλύτερη πρόκληση για την κυβέρνησή του .
Να θυμίσω επίσης οτι και ο Κώστας Καραμανλής, ήταν πρώτος σε όλες τις δημοσκοπήσεις τη διετία 1998-2000, αλλά στο τέλος έχασε τις εκλογές του 2000, έστω και οριακά. Οι ομοιότητες βεβαίως της εποχής εκείνης με το σήμερα, σταματούν εδώ. Γιατί ούτε ο Κώστας Καραμανλής ήταν Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά ούτε φυσικά και ο Ανδρουλάκης θα γίνει ποτέ Κώστας Σημίτης. Και ούτε φυσικά η αντιπολίτευση της εποχής εκείνης, είχε καμιά σχέση με το χάλι της σημερινής.
Σε κάθε, όμως, περίπτωση, ένας χρόνος μέχρι τις εκλογές, είναι αιωνιότητα.
Καλή η παράσταση νίκης, εξαιρετική και η καταλληλότητα Μητσοτάκη για την πρωθυπουργία, αξιοσημείωτη η μεγάλη διαφορά της ΝΔ από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ αλλά όλα αυτά από μόνα τους δεν δίνουν αυτοδυναμία.
Και ο Μητσοτάκης πρέπει να παλέψει με τους δαίμονες του βαθέος κράτους και τις χρόνιες παθογένειες της χώρας που δεν είναι και λίγες. Η δουλειά που έχει γίνει στην επταετία, είναι κατά γενική ομολογία σημαντική παρά τα όποια λάθη και τις όποιες αστοχίες.
Η ακρίβεια παρ´όλα αυτά επιμένει και πολλοί ακόμα συμπολίτες μας τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Η στεγαστική κρίση είναι εδώ και η απόκτηση σπιτιού για τα νέα ζευγάρια είναι άπιαστο όνειρο.
Το Brent φλερτάρει επικίνδυνα με τα 110 δολάρια το βαρέλι και ο πόλεμος που ξεκίνησε πριν από λίγες εβδομάδες, δεν έχει προς το παρόν σαφή ημερομηνία λήξεως. Και αν διαρκέσει κι άλλο, το σενάριο θα είναι εφιαλτικό με συνέπειες στους πιο ευάλωτους.
Ναι μεν, το ΠΑΣΟΚ δεν πείθει και η υπόλοιπη αντιπολίτευση είναι για τα μπάζα, αλλά αυτό δεν είναι ακριβώς και ο,τι καλύτερο για μιά δημοκρατία.
Όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, «η Δημοκρατία στηρίζεται σε δυο πόδια. Την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση». Και μιά κακή αντιπολίτευση, εκτός από τη δημοκρατία, κάνει κακό και στην κυβέρνηση.
Προς το παρόν, τα ως τώρα δεδομένα, δείχνουν ότι πάμε για τρίτη θητεία Μητσοτάκη. Αλλά αν αυτό επιβεβαιωθεί, σε καμιά περίπτωση δεν θα σημαίνει και λευκή επιταγή. Γιατί αν η περίοδος χάριτος στην πρώτη θητεία ήταν άπλετη και στη δεύτερη θητεία περιορισμένη, στην τρίτη απλά δεν θα υπάρχει.
Από την άλλη, συμπληρώνοντας ήδη οκταετία του χρόνου ως πρωθυπουργός, ο Μητσοτάκης δεν θα' χει πλέον να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν. Και μιά τρίτη συνεχόμενη θητεία θα είναι ρεκόρ και γεγονός πρωτόγνωρο στην πολιτική ιστορία της χώρας. Και τότε θα είναι πραγματικά η μεγάλη ευκαιρία για να κάνει ο ίδιος όσες μεταρρυθμίσεις απομένουν και που δεν μπόρεσε η δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει στις δυο πρώτες θητείες. Ίσως και με την προσθήκη τότε κάποιων τεχνοκρατών που θα αδιαφορούν για το λεγόμενο πολιτικό κόστος.
Αλλά μεταξύ δεύτερης και τρίτης θητείας, μεσολαβεί ένα γεγονός που είναι γνωστό ως εκλογές.
Και όπως έλεγε σοφά και ο Χαρίλαος Φλωράκης, “η κάλπη είναι γκαστρωμένη”.
Γι’αυτό απαιτείται λιγότερη ευφορία στα δημοσκοπικά ευρήματα, περισσότερη σοβαρότητα και περισσότερη προσήλωση στους στόχους.
Ούτε ο Άδωνις χρειάζεται να τσακώνεται κάθε μέρα με τον Πολάκη και την Κωνσταντοπουλου, ούτε μερικοί άλλοι της πλειοψηφίας, να βγαίνουν κάθε μέρα στα κανάλια με λυμένο το ζωνάρι τους για καυγά. Ο κόσμος θέλει λύσεις στα προβλήματά του και όχι ανούσιους καυγάδες άνευ νοήματος.
Δουλειά λοιπόν και στο τέλος ας γίνει ταμείο.
Και τότε ας μιλήσουν οι πολίτες.
