Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο ανιψιός του Κυριάκου Μητσοτάκη, συστήθηκε στο ευρύ κοινό ως ο «αντί αυτού». Ένας πραγματικά ικανός άνθρωπος που απέκτησε υπερβολικά μεγάλη εξουσία. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης έχει τη δική του άποψη για το τι είναι η κεντροδεξιά και ποιες είναι οι αξιακές αναφορές των ανθρώπων της. Τις εξέφρασε συνεντευξιαζόμενος με τον Θανάση Λάλα. Αλίμονο αν αυτές είναι οι θέσεις της κεντροδεξιάς. Ο Γρηγόρης δεν μιλούσε σε μια κρασοκατάνυξη, όπου «επιτρέπεται» και μια λέξη παραπάνω.
Ότι ο Γρηγόρης είναι ικανός είναι αυταπόδεικτο. Επικεφαλής του «Γρηγοριανού Τάγματος» απέκτησε γρήγορα πολλούς φίλους και οπαδούς εντός του κομματικού μηχανισμού της ΝΔ. Εκμεταλλεύτηκε και πολύ καλά έκανε την εικόνα εγκατάλειψης που υπήρχε σε ένα κόμμα που τις περισσότερες φορές οι οργανώσεις του έμοιαζαν με εγκαταλειμμένες παράγκες με ενοίκους που είχαν ξεχάσει για ποιόν ακριβώς λόγο εξακολουθούσαν και στεγαζόντουσαν σε αυτά τα χαλάσματα. Ο Γρηγόρης δούλεψε πολύ πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους, μπογιάτισε τους τοίχους στα χαλάσματα, έφτιαξε μηχανισμό. Αυτό σε συνδυασμό με τον ξεχωριστό ρόλο του στο Επιτελικό Κράτος δημιούργησαν έναν πανίσχυρο άνθρωπο.
Με μία διαφορά σε σχέση με άλλους εξίσου ισχυρούς ανθρώπους. Ο Γρηγόρης δεν ήταν αυτόφωτος. Ήταν ο ανιψιός του πρωθυπουργού. Καλώς ή κακώς δεν ήταν ο πρωθυπουργός. Είχε έναν ρόλο που είχε όρια. Αν επιχειρούσε να τα ξεπεράσει θα υπήρχε έκθεση. Η έκθεση τελικά υπήρξε με την υπόθεση των υποκλοπών. Αν αυτός ξεπέρασε ή όχι τα όρια δεν το γνωρίζουμε. Ξέρουμε μόνο ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Αν υπάρχουν, πάντως, όρια, που πιστεύουμε ότι υπάρχουν, αυτά ξεπεράστηκαν σίγουρα με τη συνέντευξη!
Ο ίδιος μπορεί να μελετάει την δράση της Μαφίας, να διαβάζει για τον Μακιαβέλι, να έχει ως δικηγόρος πελάτες ποινικούς και άλλους, να θεωρεί ότι ο υπάλληλος πρέπει να «τρώει την σφαίρα» για το αφεντικό. Μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει. Κρίνεται γι αυτό που λέει δημόσια. Αλλά δεν είναι αυτό η κεντροδεξιά. Δεν πρόκειται κάποιος στην κεντροδεξιά να φάει τη σφαίρα για τον οποιονδήποτε αρχηγό. Είναι ένας χώρος που σέβεται τα ατομικά δικαιώματα και την ίδια ώρα αναδεικνύει τις ατομικές ευθύνες του καθενός. Αυτή είναι και η ουσιαστική διαφορά της Δεξιάς από την Αριστερά. Η Αριστερά μπορεί να κάνει εγκλήματα στο όνομα της επανάστασης. Στον αξιακό κώδικα της κεντροδεξιάς δεν υπάρχει αυτό. Της ακροδεξιάς ναι. Της Κεντροδεξιάς όχι.
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης έκανε λάθος. Και μεγάλη ζημιά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο όνομα του οποίου, όπως μας λέει, έφαγε τη σφαίρα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι το «αφεντικό». Όλη αυτή η εικόνα αδικεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και τον ίδιο τον Γρηγόρη. Ένας μορφωμένος και ικανός άνθρωπος δίδει μια φαντασιακή εικόνα που προκαλεί και προβληματίζει. Είναι κρίμα. Ή όπως λέγεται, αμαρτία είναι να μην αξιοποιεί κάποιος τα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός. Γι αυτό και ο Γρηγόρης αμάρτησε. Μπορούσε και περισσότερα και καλύτερα.
Θανάσης Μαυρίδης
[email protected]
