Αυτό είναι το δόγμα Ρασπούτιν που υιοθέτησε ασμένως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και πώς να μην το υιοθετήσει όταν έρχεται από τα βάθη της Ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος. «Καλύτερα 10 αθώοι στη φυλακή, παρά ένας εχθρός του λαού ελεύθερος». Επάνω σε αυτό το επαναστατικό πρόταγμα εκατομμύρια άνθρωποι εξορίστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν στη δεκαετία του 1930 και όχι μόνο.
Το θυμήθηκα καθώς διάβασα την παλιότερη δήλωση του Σταύρου Κοντονή στην οποία μιλούσε για ένα παρα-υπουργείο Δικαιοσύνης που στήθηκε μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ αυτός ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης. Φυσικά τίποτα τέτοιο δε θα μπορούσε να γίνει εν αγνοία του τότε πρωθυπουργού Α. Τσίπρα. Μην κοιτάτε που σήμερα κάποια από τα θύματα της σκευωρίας Νοβάρτις συναγελάζονται με τους διώκτες τους. Η πολιτική τα έχει αυτά και σταματώ εδώ. (Προς το παρόν).
Το ερώτημα είναι ένα: πόσες από τις ευαίσθητες αριστερές ψυχούλες που σήμερα κόπτονται για το τεκμήριο αθωότητας των υπόπτων για την Μαρφίν και τον φόνο της Βάγιας Νέστορα, τότε, στην εποχή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επικαλέστηκαν το ίδιο τεκμήριο και για τους κατηγορούμενους στην υπόθεση Νοβάρτις; Ελάχιστοι. Οι περισσότεροι σφύριζαν αδιάφορα, καθώς έτσι πίστευαν ότι μπορεί να κερδίσουν και πάλι τις εκλογές.
Όταν μια από τις βασικές αρχές του κράτους δικαίου, ένα από τα θεμέλια του νομικού μας πολιτισμού εργαλειοποιείται και τίθεται στην υπηρεσία κομματικών σκοπιμοτήτων, τότε όσοι το επικαλούνται περιστασιακά, απλώς φανερώνουν τον καιροσκοπισμό τους και δηλώνουν την υποκρισία τους. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πλήρωσε αυτές τις αμαρτίες του, όμως οι διανοούμενοι αυτού του χώρου που σιωπούσαν σε όσα γίνονταν μπροστά στα μάτια τους, είναι προκλητικό σήμερα να βγαίνουν μπροστά με σημαία το τεκμήριο της αθωότητας των φερόμενων ως δραστών σε πράξεις τρομοκρατίας.
Με τον τρόπο που στήθηκε η σκευωρία Νοβάρτις, πήγε να στηθεί και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και στις δύο περιπτώσεις τα σκάνδαλα ήταν υπαρκτά, όμως έγινε απόπειρα να στοχοποιηθούν πολιτικά πρόσωπα και όχι οι πραγματικοί παραβάτες. Και στις δύο περιπτώσεις το τεκμήριο της αθωότητας είχε ακυρωθεί και οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος εθεωρούντο εκ προοιμίου ένοχοι, από ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικό, δικαστικό, μιντιακό. Σκοπός ήταν, ιδίως στον ΟΠΕΚΕΠΕ, να αναδιαμορφωθεί ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων, να ανακοπεί η δημοσκοπική άνοδος της Νέας Δημοκρατίας. Και η δουλίτσα πέτυχε.
Το τεκμήριο της ενοχής απέχει από το τεκμήριο της αθωότητας, όσο ο ολοκληρωτισμός από τη δημοκρατία. Όσοι σιωπούσαν για τα πεπραγμένα της περιόδου 2015-2019, συμπεριλαμβάνω σε αυτά και τις υποκλοπές με «προοδευτικό» πρόσημο, σήμερα καλύτερα να μη μιλούν, για να μην προκαλούν. Μπορούν ευθέως να συμπαρασταθούν στους συλληφθέντες, χωρίς να προβάλλουν το τεκμήριο της αθωότητάς τους, όχι διότι δεν το έχουν, αλλά διότι αυτοί είναι εντελώς αναξιόπιστοι να το επικαλούνται.
