Γράφω σήμερα για το ΠΑΣΟΚ ελλείψει άλλου θέματος. Στο Συνέδριο του το Κίνημα θα επιβεβαιώσει πως 52 χρόνια από την ίδρυσή του επιστρέφει στην παιδική του ηλικία με τις γνωστές παιδικές ασθένειες. Προς αυτό το ταξίδι στο παρελθόν το οδηγούν τα μειράκια της ηγεσίας του και τα ακολουθούν αμήχανοι και οι γέροντες.
Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών το ΠΑΣΟΚ σήμερα βρίσκεται κάπου μεταξύ 1975 και 1976, τότε που βολόδερνε να ξεπεράσει την Ένωση Κέντρου και το σοκ του 13%. Τότε κραύγαζε για την έξοδο από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, σήμερα αμήχανο παρακολουθεί την αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της πατρίδας μας. Και στην περίπτωση των Πάτριοτ της Σαουδικής Αραβίας, θυμήθηκε τον παλιό καλό του εαυτό. Αν τότε η καλπάζουσα πορεία του ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού, αυτό σήμερα είναι προς κατάκτηση. Η Ριζοσπαστική Αριστερά παραπαίει, χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα η δυνατότητα ανάταξής της, καθώς το κόμμα του Α. Τσίπρα δεν φέρει καμιά δυναμική. Υπό αυτές τις συνθήκες μπορεί και να μην ιδρυθεί.
Συνεπώς, από τα αριστερά του το ΠΑΣΟΚ δεν διατρέχει κίνδυνο να δει τις δυνάμεις του να αφαιμάσσονται. Το πρόβλημα ενδεχομένως να προκύψει από την εμφάνιση του κόμματος Καρυστιανού. Μπορεί οι δύο πολιτικοί χώροι να είναι θεωρητικά διακριτοί, όμως: πρώτον, υπάρχει ένα τμήμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ το οποίο καλοβλέπει προς τη «μάνα των Τεμπών» ως τη φέρουσα τη ρομφαία της κάθαρσης. Φυσικά σε αυτό έχει συντελέσει και η συμπόρευση της ηγεσίας του Κινήματος με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στην εκφορά ενός λαϊκιστικού—αντισυστημικού λόγου. Και δεύτερον, το κόμμα Καρυστιανού μπορεί να απευθυνθεί σε ένα κοινό το οποίο, υπό άλλες συνθήκες, μπορεί να στρεφόταν στο ΠΑΣΟΚ, για να ενισχύσει τον μόνον υπαρκτό αντιπολιτευτικό πόλο.
Άρα, σήμερα, εν αντιθέσει με αυτό που φαινόταν να έρχεται πριν από 50 χρόνια, η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι δεδομένη. Είναι εύθραυστη και αυτό είναι λογικό να προκαλεί άγχος όχι μόνον στην ηγετική του ομάδα, αλλά σε όλο το στελεχικό του δυναμικό το οποίο διαγκωνίζεται στο ποιος θα βγάλει τη μεγαλύτερη αντιπολιτευτική κορώνα. Αποτέλεσμα; Μια κατάσταση που κινείται μεταξύ γελοιότητας και γραφικότητας. Διότι παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Ανδρέα αποτελεί μια τραγελαφική περίπτωση.
Είμαι από τους ελάχιστους που θεωρούν καταστροφική την κυβερνητική συνεργασία της Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ. Τους λόγους τους έχω αναλύσει σε άλλα άρθρα. Όσοι αναπολούν τη συγκυβέρνηση Σαμαρά—Βενιζέλου, λησμονούν πως ουσιαστικά αναφέρονται σε μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» που συγκροτήθηκε κάτω από εξαιρετικές συνθήκες. Πάει—τελείωσε αυτό το στόρυ που στο τέλος της ημέρας έφερε τους παράφρονες στην εξουσία.
Το ΠΑΣΟΚ, αφού ενηλικιωθεί πολιτικά, αφού ξεπεράσει τις παιδικές του ασθένειες, τότε θα μπορέσει να αποτελέσει έναν θελκτικό πόλο, έτοιμο να κυβερνήσει. Μέχρι τότε ο δρόμος είναι μακρύς.
