Η «πολιτική χωρίς αρχές» είναι μία από τις «εφτά κοινωνικές αμαρτίες» που οριοθέτησε ο Μαχάτμα Γκάντι.
Είναι αυτό που παρατηρούμε σήμερα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με το τσουνάμι των παραιτήσεων. Το κόμμα μπήκε στη Βουλή με 47 βουλευτές τον Ιούνιο του 2023. Χθες βρέθηκε να διαθέτει 13, καθώς ανεξαρτητοποιήθηκαν άλλοι τρεις, ο Κώστας Μπάρκας, η Καλλιόπη Βέτα και η Πόπη Τσαπανίδου.
Και μάλλον δεν είναι οι τελευταίοι, αφού κατά την προχθεσινή συνεδρία της Κ.Ο. προκειμένου να εκλέξει γραμματέα, παραβρέθηκαν μόλις εφτά!
Θα μπορούσαν να επικαλεσθούν ως ηθικό τους έρεισμα την ιδεολογική τους συνέπεια αυτοί που ανεξαρτητοποιηθηκαν εάν πίστευαν - και αποδείκνυαν με επιχειρήματα - ότι το κόμμα έχει απομακρυνθεί από τις αξίες του. Ότι έχει αλλοιωθεί η αριστερή του ταυτότητα, ότι διαβρώθηκε το πολιτικό του προφίλ και αναδιατάχθηκε η ταξική του απεύθυνση.
Εν προκειμένω τίποτα από τα ανωτέρω δεν συνέβη, ή έστω δεν καταγγέλθηκε. Το μόνο που συνέβη είναι ότι ο λαοπρόβλητος (στον δικό τους χώρο) αρχηγός, θέλησε να ελαφρύνει εαυτόν από τα λεγόμενα «βαρίδια» εντός του κόμματος, προκειμένου να χαράξει ανεξέλεγκτος νέα πορεία.
Μόνο που τα βαρίδια δεν ήταν αυτά που καταγγέλλει στο βιβλίο του προκειμένου να αποφύγει την ανάληψη ευθύνης της δικής του πρωθυπουργικής αποτυχίας. Δεν ήταν π.χ. πρόσωπα σαν τον Πολάκη, τον οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να έχει διαγράψει, αλλά δεν είχε την πυγμή ή το συμφέρον να το κάνει.
Τα βαρίδια ήταν οι καταστατικές διαδικασίες, κάτι που είναι ταυτοτικό στοιχείο για την Αριστερά, και τις οποίες ήταν υποχρεωμένος να ακολουθεί ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Και για ένα αρχηγό που κάποτε έβαλε ολόκληρο συνέδριο να ξαναψηφίσει υπέρ της δικής του άποψης, αντί να αποδεχθεί την αρχική απόφαση των συνέδρων, οι καταστατικές διαδικασίες ήταν «θεσμικά εμπόδια». Έτσι είχε χαρακτηρίσει άλλωστε ο ίδιος και τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.
Και για να ξεπεράσει αυτά τα «θεσμικά εμπόδια» αποφάσισε να ιδρύσει ένα ιδιωτικό κόμμα όπου αρχή και τέλος θα είναι ο ίδιος, και ηχεία των αποφάσεών του τα διορισμένα από τον ίδιο κομματικά Όργανα. Στήνει μια επίφαση εσωκομματικής δημοκρατίας.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ο Τσίπρας. Ετσι γουστάρει έτσι κάνει. Δικαίωμά του. Δεν απαξιώνει ο Τσίπρας την πολιτική ζωή, αλλά το λεφούσι των βουλευτών που παρατούν το κόμμα τους για να τρέξουν πίσω του, με την κρυφή λαχτάρα να τους κάνει ένα νεύμα και να τους τοποθετήσει στη λίστα των υποψηφίων.
Πρόκειται για τον απόλυτο ευτελισμό της πολιτικής ζωής και του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Αυτοί οι βουλευτές, και όποιοι άλλοι όποιων κομμάτων που ανεξαρτητοποιήθηκαν, έχουν εκλεγεί υπό την σημαία ενός κόμματος, επικαλούμενοι τις αρχές του. Αυτή ήταν η αξιολογική επιλογή και εντολή των εκλογέων τους. Και έχουν ηθική δέσμευση απέναντί τους.
Η μοναδική αξιοπρεπής, ηθική και δεοντολογική πράξη, εφόσον υπάρχει διαφωνία με το κόμμα, είναι η παράδοση της έδρας. Οι ψήφοι δεν είναι προσωπική περιουσία να τις ιδιοποιούνται οι βουλευτές και να τις μεταφέρουν όπου δει, υπό το ψευδεπίγραφο πρόσχημα της ανεξαρτησίας. Η διακράτηση της έδρας είναι υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου.
Και εδώ αξίζει εύφημος μνεία στον βουλευτή Δράμας του ΣΥΡΙΖΑ Θεόφιλο Ξανθόπουλο, που πρώτος δήλωσε: «θα τιμήσω την εντολή των συμπατριωτών μου και θα μείνω στον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου». Στη συνέχεια παρόμοια δήλωση έκανε και ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Χρήστος Γιαννούλης: « Εχω θεσμική και ηθική υποχρέωση να τιμήσω την εντολή που μου έδωσαν οι πολίτες το 2023 και να την ολοκληρώσω».
Οι βουλευτές που έφυγαν προκειμένου να πάνε στο κόμμα Τσίπρα (πλην Έφης Αχτσιόγλου) και δεν παραιτήθηκαν από το βουλευτιλίκι, παρότι και ο Τσίπρας το έχει θέσει ως όρο, αποδεικνύουν κατά πόσο η πολιτική έχει φτηνύνει αξιακά, κατά πόσο έχει μεταπέσει από λειτούργημα υπηρεσίας του λαού, σε προσοδοφόρο επάγγελμα.
Γιατί πρόσοδος δεν είναι μόνο οι καθόλου ευκαταφρόνητες βουλευτικές αποδοχές και πρόνοιες. Είναι και η εξουσία να ψηφίζεις ή να καταψηφίζεις νόμους, οι εξυπηρετήσεις που κάνεις, η αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνεις, οι γνωριμίες που διευκολύνονται, και βεβαίως η επαγγελματική προβολή και η εξ αυτής επαγγελματική αναβάθμιση.
Η Αριστερά επί δεκαετίες αυτά τα κατήγγειλε ως χαρακτηριστικά των Δεξιών πολιτικών. Τώρα μιμούνται με εκκωφαντικά αυτοδιασυρόμενο τρόπο, αυτούς που κατήγγειλαν.
