Η Νέα Αριστερά φυτοζωεί στο δημοσκοπικό τοπίο από 1% ως 1,5%, και με αναγωγή άντε 2%. Είναι τα στελέχη που αποσκίρτησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκλογή Κασσελάκη. Δεσπόζουσες δυνάμεις είναι η «Ομπρέλα» και οι «6+6». Μεταξύ των προβεβλημένων στελεχών της ο Αλέξης Χαρίτσης (Πρόεδρος), ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης (Γραμματέας), και το ζεύγος Έφης Αχτσιόγλου και Δημήτρη Τζανακόπουλου.
Κατηγορούσαν την ηγεσία Κασσελάκη για ιδεολογική απόκλιση - χωρίς να έχουν άδικο (Αμερικανάκι, καπιταλιστής, φαν κάποτε και αρθρογράφος υπέρ του Μητσοτάκη, ψηφοφόρος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, ύφος ηγεσίας και στυλ ζωής που δεν προσιδίαζε στην Αριστερά).
Παράλληλα του καταλόγιζαν προσωποκεντρική διοίκηση που ματαίωνε τις συλλογικές κομματικές διαδικασίες και συμπεριφορές σελέμπριτι (ποιος π.χ. δεν θυμάται τα γενέθλια της Φάρλι, ή την συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στο σπίτι του στις Σπέτσες; Λες και ήταν «τσέο» πολυεθνικής, που θα έλεγε και η συντρόφισσα Νοτοπούλου, και καλούσε τα στελέχη της εταιρίας για brainstorming). Παράλληλα είχαν στρατηγικές διαφορές επί θεμάτων ιδεολογίας.
Όμως κάποια στιγμή ο Κασσελάκης εκπαραθυρώθηκε με τη γνωστή σταλινική διαδικασία του «μπουζουξίδικου» - ονομασία από τον χώρο όπου έγινε το συνέδριο της αντιδημοκρατικής καρατόμησης. Ίδρυσε νέο κόμμα αλλά τα στελέχη της Νέας Αριστεράς που είχαν φύγει εξαιτίας του δεν επέστρεψαν.
Προφανώς είχαν βαθύτερες διαφορές που ξεπερνούσαν την παρουσία Κασσελάκη, η οποία ήταν απλώς η αφορμή για να πουν το «μη παρέκει». Θεωρούσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μεταλλαχθεί και μετακινηθεί από την ριζοσπαστική Αριστερά στην Κεντροαριστερά.
Η διαφωνία τους με το πατρώο κόμμα ήταν συνολική. Απέρριπταν στη σύγκλιση με τις άλλες «προοδευτικές» δυνάμεις, στην κατεύθυνση μιας λαϊκής συμμαχίας, την οποία καλοβλέπει ο αρχηγός Αλ. Χαρίτσης και την βαπτίζει «Λαϊκό Μέτωπο» (Όρος που είναι μόνιμη πολιτική ονείρωξη της Αριστεράς).
Αντιθέτως, η πλειοψηφία της ΝεΑρ, ως πούροι Αριστεροί, με πρωτοστάτη τον Γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη, θεωρεί ως δεξιό συμβιβασμό το Λαϊκό Μέτωπο και επιδιώκει συμμαχίες με σχήματα της «αντισυστημικής Αριστεράς», όπως τα κόμματα Βαρουφάκη, Λαφαζάνη, Ανταρσυα, και διάφορες «κινηματικές ομάδες».
Παράλληλα αποδοκιμάζουν τον πρώην πρόεδρό τους και όψιμο θιασώτη του «Δημοκρατικού καπιταλισμού», Αλέξη Τσίπρα (που η αλήθεια είναι ότι τους έκανε «νοματαίους»).
Αυτό δεν άντεξε ο Νίκος Μπίστης και άλλα εννιά στελέχη, και αποχώρησαν. Κατήγγειλαν ότι η απόφαση του πρόσφατου συνεδρίου της ΝεΑρ αποδοκιμάζει τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ διαπιστώνουν εγκλωβισμό σε ομφαλοσκόπηση για την ταυτότητα της Αριστεράς και παραλυτική ισορροπία.
Δεν κάνουν κουβέντα βεβαίως για τον αντιδημοκρατικό τρόπο αποκλεισμού του εκλεγμένου από τη βάση, προέδρου Κασσελάκη. Αντιθέτως την χαρακτηρίζουν ως «αποφασιστική στάση».
Δηλώνουν ότι θα συμβάλουν στην ανασύνθεση του συνόλου της Αριστεράς και την συγκρότηση μετώπου προοδευτικών δυνάμεων «με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία» (δηλ. θεωρούν αξιόπιστο τον Αλέξη).
Η κίνηση έγινε είδηση και ενέπνευσε σχόλια, κυρίως λόγω της πολυπραγμοσύνης του Νίκου Μπίστη.
Ο κ. Μπίστης υπήρξε σε νεαρή ηλικία στέλεχος του «ΚΚΕ» και με αντιδικτατορική δράση (η υπόμνηση αυτή του ανήκει για τους εκ των υστέρων «ανυπότακτους» αριστερούς επικριτές του). Στη συνέχεια έγινε μέλος του «ΚΚΕ Εσωτερικού». Από εκεί βρέθηκε στη μετεξέλιξη του στον «Συνασπισμό». Και μετά στην «Α.Ε.Κ.Α. (Ανανεωτική Εκσυγχρονιστική Κίνηση της Αριστεράς).
Στο «ΠΑΣΟΚ» υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη. Αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε στη «ΔΗΜΑΡ». Και από εκεί στην «ΕΛΙΑ- Δημοκρατική Παράταξη» που ήταν συμμαχία του ΠΑΣΟΚ με άλλους κεντροαριστερούς. Ξαναγύρισε στην εξέλιξη του Συνασπισμού τον «ΣΥΡΙΖΑ», από όπου αποχώρησε για να στρατευτεί με τη «Νέα Αριστερά». Και χθες αποχώρησε από τη Νέα Αριστερά με τα άλλα εννιά στελέχη για να στηρίξει Τσίπρα.
Ιδεολογικά οι σταθμοί ήταν η πορεία από τον ορθόδοξο κομμουνισμό (ΚΚΕ) στον ευρωκομουνισμό (ΚΚΕ εσ), στην ανανεωτική Αριστερά (ΣΥΝ), στη σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ), στην κεντροαριστερά (ΔΗΜΑΡ), στην ριζοσπαστική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ), και τώρα θα καταλήξει (δεν ξέρουμε αν θα κατασταλάξει!) στον «δημοκρατικό καπιταλισμό» του Αλέξη Τσίπρα.
Ο ίδιος λέει ότι δεν άλλαξαν οι ιδέες του. Άλλαζαν πολιτικά και ιδεολογικά τα κόμματα όπου βρέθηκε. Και γι’ αυτό, παραμένοντας ο ίδιος πιστός στις ιδέες του, άλλαζε τα κόμματα!
Ο κ. Μπίστης είναι γεννηθείς το 1951. Αξιοθαύμαστη η ζωτικότητά του. Αλλά μήπως πρέπει να δώσει τόπο στα νιάτα;
