Ένα απολίτικο επιχείρημα λογικής καφενείου, έχει αρχίσει να εκφράζεται δημοσίως από αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς.
Το «επιχείρημα» λέει ότι το 63 - 65% του λαού απαιτεί να φύγει η κυβέρνηση. Σκοπίμως συγχέουν τις εκλογές με το δημοψήφισμα, κατά το οποίο υπερισχύει εκείνη η άποψη που υπερβαίνει έστω και με μία ψήφο το 50% (εκτός αν το προκηρύσσει ο Τσίπρας και γράφει το αποτέλεσμα στα παλαιά του sneakers).
Είναι εντυπωσιακό ότι τη συγκεκριμένη φρασεολογία μετέρχονται στελέχη που είναι άκρως πολιτικοποιημένα και λογικά έχουν γνώση των εκλογικών αναμετρήσεων του νυν και του προηγούμενου αιώνα.
Μόνο δύο Πρωθυπουργοί κατόρθωσαν να κατακτήσουν την πλειοψηφία, και αυτό επιτεύχθηκε μέσα σε ιστορικά φορτισμένες συνθήκες. Ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964 κατέκτησε το 52,7% ως αποτέλεσμα του «Ανένδοτου» που είχε κηρύξει το 1961 μετά τις εκλογές που καταγγέλθηκαν ως «βίας και νοθείας».
Ο δεύτερος είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974, ο οποίος εξελέγη με ποσοστό 54,7%. Ήταν ιδιαίτερη στιγμή, αμέσως μετά την κατάρρευση της χούντας, και ο κόσμος ήθελε σιγουριά και δημοκρατική ομαλότητα. Συνέβαλε φυσικά και το σύνθημα «Καραμανλής ή τανκς».
Υπήρξαν και δύο άλλες, ιδιόμορφες περιπτώσεις. Το 1946 η συμμαχία της Δεξιάς Ηνωμένη Παράταξις Εθνικοφρόνων με 55,12%. Αλλά επρόκειτο για συνασπισμό κομμάτων. Και βεβαίως η τραγελαφική θα λέγαμε, ήττα του Ελευθερίου Βενιζέλου. Το 1920 έλαβε το 50,31% των ψήφων, αλλά λόγω πολιτικού συστήματος δεν έχασε μόνο τις εκλογές μη λαμβάνοντας την πλειοψηφία των εδρών, αλλά και ο ίδιος δεν εξελέγη καν βουλευτής!
Ακόμη και ο Αντρέας στην «ένδοξη» νίκη του 1981 έλαβε το… μειοψηφικό 48,07%. Αυτό δικαιολογούσε την αντιπολίτευση να επιστρατεύσει το επιχείρημα ότι δεν τον θέλει το 52% του λαού; Ο δε ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμμένο, στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2015 πήραν αντίστοιχα 41,09 και 40,17.
Χρησιμοποίησε ποτέ η αντιπολίτευση ως επιχείρημα ότι το 60% του λαού δεν τους θέλει και πρέπει να φύγουν; Είχε τόσα άλλα τρωτά η θητεία τους, που ο λαός τους έδιωξε στις εκλογές του 2019. Ως τότε ήταν νομιμοποιημένοι στην λαϊκή συνείδηση, και ουδείς αντιπολιτευόμενος επικαλέστηκε ως επιχείρημα το 60% της λαϊκής αντίθεσης.
Δεν κατανοούν ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν αποτελεί επιχείρημα, και αντιθέτως δείχνει αδυναμία και αποθάρρυνση. Και αυτό γιατί λείπει το κεντρικό αφήγημα, που ναι μεν δεν θα συνεγείρει (η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλε στο να χαθούν οι ψευδαισθήσεις), αλλά θα έπειθε ότι προοιωνίζεται μια θετικότερη πορεία για τη χώρα.
Κυρίως δεν υπάρχει η «μαγική» λέξη ή φράση που θα συμπυκνώνει και θα εκφράζει μια συλλογική λαϊκή ανάγκη. Ο Αντρέας είχε την «αλλαγή». Ο Σημίτης τον «εκσυγχρονισμό», ο Κώστας Καραμανλής (ο ανιψιός) την «επανίδρυση του κράτους», και ο Τσίπρας το «σκίσιμο των μνημονίων».
Το σύνθημα του Κυριάκου Μητσοτάκη «ισχυρή ανάπτυξη, αυτοδύναμη Ελλάδα» δεν θα λέγαμε ότι συνεπήρε. Αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας. Ο λαός απλώς έδιωξε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Αυτή τη φορά ο κεντρικός στόχος δεν εκφράζεται από θετικό αφήγημα υπέρβασης της νυν κατάστασης. «Θετικό» αφήγημα αποτελεί η εκδίωξη της κυβέρνησης. Και με αυτό το «αφήγημα» εισπράττουν τα δημοσκοπικά επίχειρα.
Ο Τσίπρας παρότι έχει το βίωμα του εκλογικά κερδοφόρου αποτελέσματος του θετικού αφηγήματος για το σκίσιμο των μνημονίων, τώρα το αφήγημά του έγινε το ότι η ΝΔ βρήκε αντίπαλο… στο πρόσωπό του! Του πρωθυπουργού δηλαδή που λάκισε όταν κατέρρευσε με 17,83%.
Ο ίδιος, ανοίγοντας ρήγματα προκειμένου να υπερισχύσει του ΠΑΣΟΚ στον διαγκωνισμό για την ηγεσία της κεντροαριστεράς, επιδίδεται και σε ανόητη προβοκάτσια.
Την ώρα που η πολιτική απόφαση συνεδρίου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε ενσωματώσει τη δέσμευση περί μη συνεργασίας με τη ΝΔ υπό οποιαδήποτε συνθήκη, ο Τσίπρας με επιθετικό σαρκασμό κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ ότι «κάνουν ολόκληρα συνέδρια για να πουν αν θα συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη».
Είναι στοιχειώδες να κατανοήσουν τη βασική αναγκαιότητα μιας αντιπολίτευσης: Ότι δεν αρκεί μια κυβέρνηση να είναι κακή. Πρέπει και η αντιπολίτευση να πείσει πως αποτελεί εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Εκτός αν δεν έχουν κάτι να πουν…
