Κύριε πρωθυπουργέ…
Σε ένα βαριά ασθενούν πολιτικό σύστημα…
Στο οποίο, δυστυχώς για τη χώρα, οι εκ των αντιπάλων σας -σε γενικές γραμμές- ορθοφρονούντες ή τουλάχιστον μη πλήρως παραλογιζόμενοι, ευάριθμοι οπωσδήποτε, αποτελούν ενσαρκώσεις του πολιτικού νανισμού, υπερεπενδύουν δε σε έμφαση του οργανωτισμού και προτάσσουν τη λογική του εκτός τόπου και χρόνου απόλυτου απομονωτισμού…
Εκ των λοιπών, δε, οι περισσότεροι λειτουργούν ως…
Απασφαλισμένες κροτίδες -αν όχι ως βιομηχανίες- παραγωγής μίσους…
Ή ως…
Εκφάνσεις του άκρατου πολιτικού αριβισμού…, του χωρίς μέτρο ακτιβισμού, του χωρίς όρια καιροσκοπισμού…
Αν όχι ως…
Έμποροι/μικροπωλητές θείων επιστολών (αλλά και καθαγιασμένου, προσφερόμενου προς πολιτική αξιοποίηση, πένθους…)
Καθώς και ως…
Περίπου θεόκλητοι ή τουλάχιστον κληθέντες από την Ιστορία και την κοινωνία, στην πραγματικότητα όμως αυτόκλητοι, εκ νέου εθνοσωτήρες, απλώς υπαχθέντες δια συγγραφικού πονήματος/γονατογραφήματος σε διαδικασία ηθικοπολιτικής αναπαθένευσης…
Όλοι αυτοί, δε…
(Σε απόλυτη αδυναμία «ενδοσυνεννόησης»…)
Διογκώνουν την ήδη στη διαπασών παραγόμενη κακοφωνία, αντί να προβάλλουν προτάσεις χρήσιμες στην κοινωνία…
Εσείς και το κόμμα σας, κύριε πρωθυπουργέ…
Ασφαλώς κατά τους αντιπάλους σας εν πολλές αμαρτίαις περιπεσόντες…
Οπωσδήποτε, δε, και κατά τους μετριοπαθέστερους εκ των κριτών σας, ουδόλως άμωμοι, άσπιλοι, άσφαλτοι ή αναμάρτητοι, αντιθέτως πολλάκις εις κατάσταση απολογούμενου υπαιτίως περιελθόντες…
Συνιστάτε παρά ταύτα…
Τη μόνη εναπομένουσα, τουλάχιστον στο υγιώς μοχθούν και ορθοφρονούν τμήμα της κοινωνίας, νησίδα -αν όχι, ακριβώς, πολιτικής υγείας, πάντως- ελπίδας…
Ίσως όχι για το καλύτερο δυνατόν εθνικό αύριο…
Τουλάχιστον όμως…
Για ένα εθνικό αύριο κατά το δυνατόν καλύτερο…
Με την έννοια πως…
Δεν πρέπει να προστεθεί και ο εκ της ακυβερνησίας απόλυτος «εκμπαχαλισμός» της εθνικής δημόσιας ζωής…
Στις πολλές πολιτικοκοινωνικές εστίες νοσηρότητας που μας σφραγίζουν ως χώρα… (Πολλές εκ των οποίων -δεν δαιμονοποιώ: όχι όλες, σε κάποιους τομείς και δράσατε αποφασιστικά και είχατε σχετική επιτυχία- αποτύχατε ή δεν επιδιώξατε καν να εκριζώσετε… Με αποτέλεσμα να υπάρχουν θέματα στα οποία, απέναντι στην κακοφωνία και την πολιτική ηχορύπανση που παράγουν οι αντίπαλοί σας, από κυβερνητικούς παράγοντες ή το σύστημα εξουσίας σας γενικότερα να παράγεται ηθική δυσοσμία…)
Για να προστατεύσετε, όμως, κύριε πρωθυπουργέ, το όποιο εναπομένον υμίν πολιτικό κεφάλαιο… Που είναι και εθνικώς πολύτιμο, γιατί δεν υπάρχει προς το παρόν εναλλακτική κυβερνητική λύση…
Δεν μπορείτε…
Στους ανθρώπους του καθημερινού μόχθου…
Αυτούς που, όπως οι πέντε αδικοχαμένες τραγικές μανάδες-βιοπλαίστριες, δουλεύουν για το μεροκάματο συχνά υπό άθλιες συνθήκες και με ελάχιστο κρατικό ενδιαφέρον για την ασφάλειά τους… (Έστω και αν, το συνομολογώ, παιδιά τέτοιων ανθρώπων είναι οι νέοι των καφετεριών, των κινητών και των οπαδικών μετακινήσεων, που συγκροτούν οπαδικούς στρατούς και ενίοτε προσφέρουν στον υπόκοσμο που λυμαίνεται το ποδόσφαιρο και την «οπαδοφροσύνη» τα απαραίτητα για τη δημιουργία «ταυτότητας» μαρτυρολόγια…)
Δεν μπορείτε, λοιπόν, αυτούς τους ανθρώπους να τους αντιμετωπίζετε, λέγοντάς τους να κάνουν τα παιδιά τους καλούς ψυκτικούς… Ούτε όμως να τους προσβάλλετε, διατηρώντας ως υπουργούς κυρίες, οι οποίες -στο όνομα της διεκδίκησης της …ισότητας!- συμβάλλουν οι ίδιες στην παραγωγή νομοθεσίας άμεσης ιδιωτικής αξιοποίησης για επίλυση αστικών διαφορών!
Και δεν μπορείτε ή δεν πρέπει να κάνετε κάτι τέτοιο, κύριε πρωθυπουργέ, επειδή έτσι διασπαθίζετε πολιτικό κεφάλαιο χρήσιμο όχι μόνο σε σας ή την παράταξή σας, αλλά -δεδομένων των συνθηκών και των συσχετισμών- στο όλο πολιτικό σύστημα: κεφάλαιο απαραίτητα για διασφάλιση της λειτουργικότητάς του…
Η προστασία, όμως, ενός τέτοιου πολιτικού κεφαλαίου αποτελεί, όπως θα έλεγαν οι νομικοί, «λειτουργικό δικαίωμα»: ένα δικαίωμα, η ενάσκηση του οποίου συνιστά και καθήκον και υποχρέωση…
ΑΣΧΕΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Μεγάλη απογοήτευση, επίσης, κ. πρωθυπουργέ, οι άξονες και οι προσανατολισμοί της συνταγματικής σας αναθεώρησης. Αλλά σε αυτό θα επανέλθω.
