Το χρονικό μιας καθυστερημένης καρατόμησης έλαβε χώραν χθες. Επί πίνακι τέθηκε το κεφάλι του Μακάριου Λαζαρίδη, που ως… Σαλώμη απαιτούσε η αντιπολίτευση.
Έχουμε επίγνωση ότι η κυνική παρατήρηση των πραγμάτων συχνά εκλαμβάνεται ως φιλοκυβερνητική στάση. Αυτό δεν μας εμπόδισε ευθαρσώς να ισχυριστούμε ότι η απουσία πτυχίου από τον Μακάριο Λαζαρίδη, τυπικώς ήταν παρανομία, αλλά για τα διαχρονικά πολιτικά ήθη της χώρας ήταν μια παρατυπία. Και σίγουρα δεν ήταν το αιχμιακό σκάνδαλο πρώτης γραμμής, όπως το ανέδειξε η αντιπολίτευση.
Η οποία αντιπολίτευση με τον θόρυβο που δημιούργησε, σαφώς πέτυχε μια νίκη. Το μέλλον θα δείξει εάν αυτή θα της προσδώσει πολιτική υπεραξία με διάρκεια στο μέλλον, ή τα αποτελέσματα θα έχουν τη φαντασμαγορική χρονική διάρκεια των νικητήριων πυροτεχνημάτων.
Φυσικά ως ρουσφέτι είναι κολάσιμο. Αλλά διατηρούμε αμφιβολίες, εάν στη χώρα που το ρουσφέτι αποτέλεσε διαχρονικό έθος, θα ανατριχιάσουν οι πολίτες από την έλλειψη τυπικότητας σε ένα κομματικό βόλεμα.
Άλλωστε έγινε σε δύο φάσεις και επί άλλων πρωθυπουργών. Η πρώτη κατά την περίοδο που πρωθυπουργός της ήταν ο προσφιλής στον ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Καραμανλής. Και τη δεύτερη επί θητείας Αντώνη Σαμαρά, κατά την συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ! Χωρίς φυσικά να υπονοούμε κάποια ευθύνη του ΠΑΣΟΚ. Το αναφέρουμε ως υπενθύμιση ότι άλλα ήταν τα σοβαρά διακυβεύματα τότε, όπως και τα προβλήματα διαχείρισης μιας χώρας κρεμάμενης επί ξύλου.
Τεσσεράμισι χρόνια ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Ξεψάχνισε τους πάντες και τα πάντα. Και το κράτησε ως κρυφό άσσο για μικροπολιτικό παιγνίδι.
Τα ανωτέρω φυσικά δεν αθωώνουν τις αστοχίες της κυβέρνησης. Γιατί περί αστοχιών πρόκειται, αφού η ευθύνη της παρανομίας βαραίνει προηγούμενες κυβερνήσεις του ιδίου κόμματος. Επί Πρωθυπουργών που τώρα με άτεγκτο ύφος προτάσσουν το σπαθί της διαφάνειας και της αξιοκρατίας.
Σαφώς οι πολιτικές αστοχίες, στον απόηχο μιας ήδη ευαίσθητης και επιβαρυμένης περιρρέουσας ατμόσφαιρας, πληρώνονται εντόκως. Η υπόθεση λειτούργησε προσθετικά στο σκάνδαλο του pretador και του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε επίπεδο εντυπώσεων όμως λειτούργησε πολλαπλασιαστικά.
Να σημειωθεί ότι αναφερόμαστε στο pretador, η πηγή του οποίου ακόμη είναι αφανής αν και οι υποψίες στέφονται στην κυβέρνηση. Δεν αναφέρεται ο γράφων γενικώς στις «υποκλοπές» στις οποίες τεχνιέντως επισυνάπτονται και οι νόμιμες επισυνδέσεις, για να διογκωθεί η χροιά σκανδάλου. Άλλωστε μέσω αυτών αποκαλύφθηκε και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά αυτή τη φορά ήταν καλές.
Όπως καλές ήταν και επί ΣΥΡΙΖΑ, όπου μεταξύ των 54.000 παρακολουθήσεων συνολικά στη θητεία του, υπήρχαν πολιτικοί και άλλοι αξιωματούχοι.
Κάτι ξέρουν επ’ αυτού ο παλιός φίλος του Τσίπρα Στέργιος Πιτσιόρλας (με συνέντευξη στα Νέα τον Σεπτέμβριο του 2022 δήλωσε σοκαρισμένος από την αποκάλυψη ότι τον παρακολουθούσαν «Δικοί του άνθρωποι», και ρώτησε χαρακτηριστικά: «Αλέξη γιατί με παρακολουθούσες;». Κάτι ξέρουν επίσης ο Πάνος Καμμένος, ο Νίκος Κοτζιάς, κ.α.
Την στιγμή που διεθνείς οίκοι σε επίπεδο οικονομίας και κράτους Δικαίου εξέδιδαν θετικές εκθέσεις (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Morgan Stanley, Moody’s κ.α.), η κυβέρνηση επαναπαυμένη, δεν υπολόγισε την διαβρωτική επίδρασή της υπόθεσης Λαζαρίδη.
Η οποία επίδραση μεγιστοποιήθηκε από την ακατανόητη υπερασπιστική γραμμή που άρθρωσε ο ίδιος. Αντί να επιδοθεί σε αιδήμονα σιωπή, με προκλητική γλώσσα θαμώνα γαλάζιου καφενείου της δεκαετίας του 1970 (την οποία γνωρίσαμε και στην Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ), μας είπε ότι οι αριστεροί είναι τεμπέληδες (γενικώς όλοι οι αριστεροί), ενώ ο ίδιος προφανώς έχει λιώσει στη δουλειά από τα μικράτα του.
Και επίσης ότι τον προσέλαβαν επειδή είναι ωραίος (ε ναι, δύο υπήρχαν. Ο Αλαίν Ντελόν και αυτός. Έφυγε ο Ντελόν και έμεινε μόνος του). Εντάξει, ειρωνικά το είπε, σε μια προσπάθεια εξυπναδίστικου φτηνού χιούμορ. Όταν όμως είσαι απολογούμενος με την κατηγορία της παρανομίας, όσο ήσσων και χρονικά «παραγεγραμμένη» να είναι αυτή, δεν χαριεντίζεσαι. Μένεις στη γωνιά σου ταπεινός, ζητάς συγγνώμη χωρίς να ζητάς και τα ρέστα.
Η ηγεσία της κυβέρνησης αντί από την πρώτη στιγμή να του επιβάλει «σιγή ασυρμάτου», τον άφησε να δημοσιοποιεί τις «υπερασπιστικές» απόψεις του, να βγαίνει στα κανάλια, να επιτίθεται, να χρησιμοποιεί έωλα επιχειρήματα, να εκτίθεται, και να εκθέτει την ίδια.
Και μόνο όταν η πολύπειρη Ντόρα Μπακογιάννη - που οσμίστηκε την ατμόσφαιρα - δήλωσε ότι θα έπρεπε « να διευκολύνει τον Πρωθυπουργό και το κόμμα του» παραιτούμενος, λειτούργησε το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Έτσι παραίτησαν τον μακαρίως αυτοχειριαζόμενο Μακάριο.
Ως επίλογο του κειμένου επιλέγω τμήμα δημόσιας ανάρτησης στο Facebook, του ημετέρου (γραφιά στο liberal.gr) Κυριάκου Μπερμπερίδη:
«Πριν επιλεγώ στην τελική λίστα του Μητρώου Στελεχών της ΝΔ, πέρασα από δεκάδες συνεντεύξεις. Μας έψαξαν μέχρι τρίτης γενεάς και εκτός από βιογραφικά, μας ζητήθηκαν ποινικά μητρώα, βεβαιώσεις από εργοδότες για προηγούμενες δουλειές μας, υπεύθυνες δηλώσεις, τα πάντα όλα»...
«Οι αξιολογητές ήταν βλέπετε σοβαροί επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα, ειδικοί στο selection, που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους (…) αλλά το εγχείρημα πήγε δυστυχώς άκλαυτο (…) το βαθύ κομματικό κράτος και η μετριοκρατία στέφτηκαν στο τέλος νικητές».
