«Ποια είναι η απειλή για την κοινωνική ειρήνη ή για τη ζωή των συμπολιτών του που εκπέμπεται από τον γεννημένο το 1944 Γιωτόπουλο;» διερωτάται ο καθηγητής Πολιτικής Ιστορίας Νικόλαος Σεβαστάκης σε άρθρο του για την υπόθεση της αποφυλάκισης και της επιστροφής του Γιωτόπουλου στη φυλακή.
«Ούτε καν βραχιολάκι σε έναν 82χρονο μέχρι τα 25 χρόνια; Ούτε καν αυτό. Congrats», σχολίασε η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Έλενα Ακρίτα ως απάντηση σε σχόλιο του κ. Άρη Δαβαράκη. Ο οποίος, αναρτώντας μια φωτογραφία του θύματος της 17 Νοέμβρη και φίλου του, Κωστή Περατικού, έγραψε: «Δεκαεπτά ανθρώπους έστειλε στον τάφο, να μην εκτίσει 25 χρόνια ποινή; Όχι, λέει η "Αριστερά". Είναι γέρος άνθρωπος. Είμαστε ακροδεξιοί και φασίστες όσοι θέλουμε να βγει από τη φυλακή την ημέρα που θα συμπληρώσει τα 25 χρόνια που λέει ο νόμος - και όχι νωρίτερα».
Στη δημόσια συζήτηση που ακολούθησε για την εκ νέου επιστροφή στη φυλακή του καταδικασμένου ως ηγέτη της 17 Νοέμβρη, δικαιωματιστές της Αριστεράς, οπαδοί του... αναφαίρετου δικαιώματος στην πολιτική βία και ισαποστάκηδες έναντι των δολοφόνων-τρομοκρατών και των θυμάτων τους, επικαλέστηκαν εντόνως την ηλικία του. Υποστηρίζοντας ότι η σωφρονιστική πολιτική δεν μπορεί να μετατρέπεται σε διά βίου φυσική εξόντωση.
Όπως ο κ. Σεβαστάκης και η κ. Ακρίτα πολλοί ακόμη επιλέγουν να μιλούν για τα χρόνια που βαραίνουν στους ώμους του και όχι για το αίμα των πολλών αθώων που «δίκασε» και «καταδίκασε» ως ο Λάμπρος της 17 Νοέμβρη.
Στην πνευματική και σωματική του ακμή, ο ιθύνων νους της τρομοκρατικής δράκας - σύμφωνα με την απόφαση της Δικαιοσύνης - στρατολόγησε τα παπαδοπαίδια τους Ξηρούς, και με υπαρχηγό τον στυγνό εγκληματία Κουφοντίνα στέρησε από 17 ανθρώπους το δικαίωμα στη ζωή. Το δικαίωμα να γεράσουν, δίπλα σε παιδιά και εγγόνια.
Όσοι λυπούνται τον «γεράκο» αρχηγό της 17 Νοέμβρη ας θυμηθούν όσους δεν πρόλαβαν να γεράσουν, γιατί η «θεϊκή» του υπόσταση το απαγόρευσε.
Ο Κωστής Περατικός, όταν δολοφονήθηκε στις 28 Μαΐου 1997, ήταν μόλις 42 ετών. Σήμερα θα ήταν 71 ετών. Οι γιοι του, Μιχάλης και Πέτρος, θα είχαν σήμερα στη ζωή τους τον πατέρα τους.
Ο Θάνος Αξαρλιάν ήταν μόλις 20 ετών. Σήμερα θα ήταν περίπου 54. Θα είχε φτάσει στην ηλικία του Παύλου Μπακογιάννη όταν έπεφτε νεκρός μετά από «εντολή» του σιωπηλού Λάμπρου και τις σφαίρες του πορωμένου Κουφοντίνα. Τα παιδιά του Μπακογιάννη, άκουσαν στο ραδιόφωνο τη δολοφονία του πατέρα τους, ενώ πήγαιναν με το σχολικό στο σχολείο τους.
Ο 28χρονος αστυφύλακας Χρήστος Μάτης ήταν μόλις 28 ετών όταν τον δολοφόνησαν το 1984 και το υπηρεσιακό του όπλο βρέθηκε 18 χρόνια αργότερα στα χέρια του Σάββα Ξηρού. Για την ιστορία και τη μνήμη, τα «πιστόλια» του Λάμπρου, από το 1980 έως το 1994, δολοφόνησαν πέντε αστυνομικούς εν ώρα καθήκοντος.
Ο Στιβ Σόντερς, ο Βρετανός ταξίαρχος και στρατιωτικός ακόλουθος της πρεσβείας της Μεγάλης Βρετανίας, το τελευταίο θύμα της 17 Νοέμβρη, δολοφονήθηκε ενώ ήταν μόλις 54 ετών. Ο Ρίτσαρντ Γουέλς, το πρώτο θύμα, ήταν μόλις 49 ετών όταν τον σκότωσαν το 1975.
Η δημοκρατία ασφαλώς κρίνεται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ακόμη και τους χειρότερους εχθρούς της. Δεν πρέπει να έχουν παράπονο οι τρομοκράτες της 17 Νοέμβρη. Από τους καταδικασμένους σήμερα στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού παραμένουν τρεις: ο Κουφοντίνας, οι Ξηροί, ενώ επέστρεψε δικαίως και ο Γιωτόπουλος.
Η εφαρμογή του νόμου πρέπει να είναι ίδια για όλους και οι δικαστικές αποφάσεις οφείλουν να γίνονται σεβαστές, είτε αφορούν την αποφυλάκιση είτε την αναίρεσή της από τον Άρειο Πάγο. Όμως η κοινωνική και πολιτική αποτίμηση μιας υπόθεσης είναι διαφορετική από τη στενά νομική της διάσταση.
Το ζήτημα είναι ΚΑΙ η δημόσια μνήμη. Αν θυμόμαστε ως κοινωνία τι ακριβώς υπήρξε η 17 Νοέμβρη και τι σήμαινε για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Η τρομοκρατία δεν ήταν μια «υπερβολική μορφή πολιτικού ακτιβισμού», όπως συχνά επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί από ορισμένους ιδεολογικούς συγγενείς της. Ήταν μια εγκληματική δραστηριότητα που αφαίρεσε ζωές, τραυμάτισε οικογένειες και καλύφθηκε με τον μανδύα της ιδεολογίας.
Ο αριθμός των θυμάτων είναι σημαντικότερος από τον αριθμό της ηλικίας του «θύτη». Και η δημοκρατία μπορεί να έχει υποχρέωση να προστατεύει τα δικαιώματα των κρατουμένων, αλλά οφείλει να μην περιφρονεί τη μνήμη των αθώων νεκρών και την ισόβια καταδίκη των συγγενών τους στην οδύνη και την απώλεια.
Αντί επιλόγου, παραθέτω την τελευταία ανάρτηση - απάντηση του κ. Δαβαράκη στη βουλεύτρια Έλενα Ακρίτα: «Τους δολοφονημένους υπερασπίζεται αυτό το ποστ και τα 25 χρόνια ακατέβατα...»
