Η εισαγγελική διαχείριση της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ φέρνει στην μνήμη μου την εισαγγελική διαχείριση της υπόθεσης ΕΛΣΤΑΤ, με το έλλειμμα της χώρας. Όταν έντιμοι και υπεύθυνοι δημόσιοι λειτουργοί της ΕΛΣΤΑΤ, εκπληρώνοντας την ηθική της ευθύνης, μας είπαν την αλήθεια για το έλλειμμα της χώρας. Οπότε κάποιοι ασυνείδητοι λειτουργοί, με σκοτεινούς σκοπούς, μετέτρεψαν σε ποινική δικογραφία την πιο άτιμη θεωρία συνωμοσίας που εκτυλίχθηκε ποτέ: ότι δηλαδή οι έντιμοι δημόσιοι λειτουργοί της ΕΛΣΤΑΤ που μας είπαν την αλήθεια για το έλλειμμα της χώρας, είπαν ψέματα.
Και το βίωμά μου από την θέση του συνηγόρου υπεράσπισης, ήταν όχι απλώς οδυνηρό αλλά τραυματικό.
Υποχρεώθηκα να παίζω και τον ρόλο του ερασιτέχνη «ψυχοθεραπευτή». Διότι, τα υπηρεσιακά στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ που μου εμπιστεύτηκαν την υπεράσπισή τους, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το αδιανόητο: ότι τους διώκει η πολιτεία, επειδή τήρησαν τον νόμο και έκαναν το καθήκον τους. Οπότε, άρχισαν να νοιώθουν «ένοχοι», για κάτι που δεν διέπραξαν, ώστε να το αντέξουν. Ισχυρίζονταν μάλιστα ότι, δεν μπορεί, κάτι θα έκαναν που όμως δεν το έχουν καταλάβει.
Η ζωή τους είχε διαλυθεί.
Έχοντας μελετήσει το «Εγώ και οι μηχανισμοί άμυνας» της Άννας Φρόιντ, μπόρεσα να τους εξηγήσω ότι είναι υποχρεωμένοι να αισθάνονται ένοχοι, διότι αν δεχθούν ότι η πολιτεία τους διώκει ακριβώς επειδή είναι αθώοι, όπως πράγματι ήταν, τότε θα αυτοκτονήσουν από απελπισία...
Αναδιφώντας λοιπόν σήμερα την δικογραφία τους, έπεσα πάνω στο τελευταίο υπόμνημα που συνέταξα και υπέβαλα πριν την τελική αμετάκλητη δικαίωσή τους.
Από αυτό, απομονώνω το ακόλουθο απόσπασμα, ως χαρακτηριστικό της τρέλας και του ανορθολογισμού που μετουσιώθηκαν, με ευθύνη εισαγγελέων, σε δικογραφία και κατηγορία: (Αναφέρεται στην βασική κατήγορο, την οποία οι εν λόγω εισαγγελείς θεωρούσαν φορέα της δικής τους "αλήθειας". Παραλείπω βεβαίως τα ονόματα όλων):
{.....Έτσι, στις .... 2012 η κ. ..............., μετά από περαιτέρω μελέτη έξι μηνών, οριστικοποιεί την θέση της για το έλλειμμα της χώρας. Και ως πραγματικός «θεσμός», ανακοινώνει επί τέλους το «πραγματικό» έλλειμμα του 2009. Δημοσιεύει λοιπόν μελέτη σε διάφορες ιστοσελίδες, με τίτλο «Το πραγματικό έλλειμμα του 2009 ήταν...3,9% ένα από τα χαμηλότερα στην ΕΕ ».
Επρόκειτο δηλαδή για «βαρύγδουπο» επιστημονικό και πολιτικό γεγονός. Διότι τότε πληροφορηθήκαμε την εναλλακτική «αλήθεια». Ότι δηλαδή, όχι μόνον ήταν ψέμα ότι είχαμε κρίση, αλλά ότι είμαστε – μετά βεβαίως την Γερμανία – η σοβαρότερη και ασφαλέστερη οικονομία της Ευρώπης! Και για να το εμπεδώσουμε, εξηγεί:
«Μας είπαν ότι το έλλειμμα της χώρας μας το κρίσιμο έτος 2009 ήταν 15,6% της συνολικής εγχώριας παραγωγής μας..........Μας είπαν, δηλαδή, ότι το έλλειμμα της χώρας μας ήταν το μεγαλύτερο στην ΕΕ. Όμως, η αλήθεια είναι ότι η χώρα μας είχε ένα από τα μικρότερα ελλείμματα στην ΕΕ και αυτό ήταν 3,9%. Η Γαλλία είχε 7,5%, η Ολλανδία και το Βέλγιο είχαν 5,6%, και η Γερμανία είχε 3,2%....»}.
Που πάει να πει πως αν μάθαιναν οι Γερμανοί ότι το έλλειμμα της χώρας ήταν 3,9% και όχι 15,6, υπήρχε κίνδυνος να μας ζητήσουν και δάνεια! Ευτυχώς δεν το πληροφορήθηκαν και έτσι σωθήκαμε!
Αν λοιπόν στην απαρχή και των δύο υποθέσεων -ΕΛΣΤΑΤ και ΟΠΕΚΕΠΕ- (κάποιοι μου ψιθυρίζουν και την άκρως περίεργη ποινικοποίηση της γνωστής σύμβασης 717), βρίσκεται το ίδιο άτομο, "το θέμα είναι τότε τι λες", για να παραφράσω τον ποιητή...
* Ο Κώστας Κούρκουλος είναι νομικός
