Υπάρχουν στελέχη στα κόμματα που έχουν γράψει ιστορία, που φέρουν ειδικό βάρος, επεξεργασμένη πολιτική φιλοσοφία, και συγκεκριμένο έργο. Και υπάρχουν και οι δοκησίσοφοι που από παραξενιά της τύχης ευνοήθηκαν, μπήκαν τυχαία στο ασανσέρ, και βρέθηκαν στην κορυφή.
Ο Χάρης Δούκας έγινε κατά τύχη δήμαρχος της Αθήνας επειδή οι ΝΔτες επαναπαύτηκαν με τη θηριώδη διαφορά του 41,35% του Κώστα Μπακογιάννη στον πρώτο γύρο, έναντι του 14,20% του Χάρη Δούκα, και δεν προσήλθαν στις κάλπες στον 2ο γύρο, με αποτέλεσμα τη νίκη του Δούκα, υπέρ του οποίου συνασπίστηκε το σύμπαν.
Σε αυτούς, χάρις στην συμπαράταξη των οποίων εστέφθη, όχι απλώς πρώτος πολίτης του πρώτου Δήμου της χώρας αλλά και περσόνα πανελλήνιας - μιντιακής – απήχησης, ανταποδίδει τη χάρη που του έκαναν ο Χάρης.
Με συμπεριφορά προπετή και σκέψη συνθηματολογική, στέρησε από το κόμμα του τη διαπραγματευτική δυνατότητα την επομένη των ερχόμενων εκλογών, αναγκάζοντας την ηγεσία να εντάξει στα συνεδριακά κείμενα (που εκ φύσεως είναι ιδεολογικής φυσιογνωμίας και στρατηγικής στόχευσης), διαδικασίες τακτικής όπως είναι οι ενδεχόμενες πρόσκαιρες συνεργασίες.
Και δεν αρκέστηκε σε αυτό. Με συνεχείς άστοχες έως ύποπτες δηλώσεις, προορίζει το κόμμα του με την δεδομένη ιστορικότητά του, να γίνει υποπόδιο επί του οποίου θα πατήσει ο Αλέξης Τσίπρας για να εγκαθιδρυθεί στην εξουσία. Και το προσπαθεί με εμμονή ζηλωτή, σε προεκλογική περίοδο όπου κάθε κόμμα πρέπει να δείχνει συσπείρωση και ομόνοια.
Είχε δίκιο η Άννα Διαμαντοπούλου όταν δήλωσε «Αυτό το θέμα, το να συζητούμε από τώρα με τους μεν ή τους δε, είναι η συνταγή για ένα κόμμα να ανοίξει πόρτες και παράθυρα και να χάνει ψηφοφόρους. Πιο γελοία προσέγγιση δεν μπορώ να φανταστώ!
Και συνέχισε λέγοντας τα αυτονόητα: «Το ΠΑΣΟΚ αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να δώσει εναλλακτική που αφορά τους πολλούς. Γιατί η ΝΔ έχει ένα σταθερό ποσοστό 20%, αλλά έχει κάνει μια πολιτική όλα αυτά τα χρόνια που, ναι, είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό είναι πολύ καλή η υποδοχή της χώρας - αυτό πρέπει να το παραδεχθώ – αλλά όταν ερχόμαστε στο εσωτερικό, αυτή η οικονομική πολιτική αφορά ένα 20%. Και το υπόλοιπο 80% δεν συμμετέχει ούτε σε αναδιανομή ούτε σε πλούτο».
Σημειωτέον ότι η πιο επιτυχής προπαγάνδα για να δείξει αξιοπιστία ένα κόμμα ώστε να πιάνει τόπο η κριτική του, είναι η παραδοχή των θετικών του αντιπάλου, ειδικά αυτών που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού. Έτσι γίνεται πρόσβαρη η κριτική του και αποκτά απήχηση η επίκρισή του για τα κακώς κείμενα.
Αυτά όμως αποτελούν έγκλημα καθοσιώσεως για την ισοπεδωτική συριζαϊκή αντίληψη του νεοπροσήλυτου στα υψηλά κλιμάκια της πολιτικής, δημάρχου Αθηναίων.
Θα μπορούσε, και θα είχε δίκιο, να απαντήσει για την άκομψη φράση «Γελοία προσέγγιση». Όμως δεν στάθηκε εκεί. Με αρχηγικό τουπέ εκπροσώπησης του όλου ΠΑΣΟΚ, δήλωσε πως οι θέσεις της Διαμαντοπούλου, με τις οποίες δίνει εύσημα στην κυβέρνηση της ΝΔ για επιτυχίες στα δημοσιονομικά και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, δεν εκφράζουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ»!
Πού το ξέρει και ποιους εκπροσωπεί; Γιατί σίγουρα λανθάνει. Στα social media, όσο μπορεί να είναι ενδεικτικό, τον επιδοκίμαζαν «λογαριασμοί» που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σήκωσε μέγα θυμό στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ.
Μια από τις πιο ήπιες κριτικές ήταν του γιατρού Γιώργου Σακελλίων, μέλους της Κ.Ε. και παλιού γραμματέα της νεολαίας του κόμματος στις «ηρωικές» εποχές της μαζικής απήχησής της.
Έγραψε: «Μέχρι τώρα έλεγα πως αν πέντε ακόμα από τα κορυφαία στελέχη έκαναν το ένα τρίτο της δουλειάς και της αντιπολίτευσης που κάνει η Άννα, η βελόνα θα ξεκολλούσε σημαντικά. Τελικά ίσως να ξεκολλούσε η βελόνα απλά και μόνο αν ο δήμαρχος Αθηναίων έκανε τις μισές από τις δηλώσεις που κάνει».
Ήταν το πιο ήπιο. Τα περισσότερα σχόλια, ούτε λίγο ούτε πολύ, τον περιέγραφαν ως... εφιάλτη και σαμποτέρ του κόμματος.
Και ανεξαρτήτως των προθέσεών του, με τη δοκησισοφία του, την εμμονική του προσήλωση σε όσους τον βοήθησαν να φορέσει την τήβεννο του δημάρχου, και την καλλιεργούμενη αυτοεικόνα του ως ηγέτη της «αριστερής» (λέμε) πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ, λειτουργεί ως Πέμπτη φάλαγγα στο κόμμα του.
Και εάν οι εκλογές γίνουν όντως την Άνοιξη του 2027, θα δοκιμαστεί αρκετά η υπομονή του Ανδρουλάκη να τον διατηρήσει στο κόμμα.
