Ας ξεκινήσουμε από ένα «καλό νέο» για την σημαντική επιτυχία του αγώνα πολλών προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων στην περίοδο της Μεταπολίτευσης: Η Ελλάδα είναι η μόνη δημοκρατική χώρα με τόσο σαφή συνταγματική πρόβλεψη απαγόρευσης ίδρυσης μη Κρατικών Πανεπιστημίων. Μπράβο, συγχαρητήρια. Κατάφεραν η χώρα να βρίσκεται σε μια ιδιότυπη ομηρεία λόγω αδυναμίας αναθεώρησης του Άρθρου και να φαντάζει μια γραφική χώρα. Συγχαρητήρια, όμως, και για το αποτέλεσμα αυτού του ηρωικού αγώνα: Αυτή την περίοδο και με σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO περίπου 40.000 - 41.000 ελληνόπουλα σπουδάζουν στο εξωτερικό, ενώ τμήμα αυτών θα μπορούσαν να σπουδάζουν στην Ελλάδα με πολύ λιγότερες δαπάνες των οικογενειών τους. Συνολικά στις τελευταίες δεκαετίες εκατοντάδες χιλιάδες ελληνόπουλα σπούδασαν στο εξωτερικό. Δεν φαίνεται όμως αυτό να απασχολεί ιδιαίτερα κανένα. Ούτε αισθάνονται την ανάγκη να εξηγήσουν πως και έχουν αναγάγει σε σημαία προοδευτισμού ένα σύμβολο καθυστέρησης. Μόνο αυτοί ξέρουν και ανάμεσα σ' αυτούς ανήκει και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έχει ιστορία παρεμπόδισης αλλαγής αυτής της μοναδικής κατάστασης.
Τώρα συζητάμε ξανά την Αναθεώρηση του Συντάγματος και πάλι όλα τα κόμματα πλην ΝΔ με πολύ καθαρό τρόπο, αλλά και του ΠΑΣΟΚ τάσσονται εξ αρχής κατά της αναθεώρησης. Ωστόσο, η θέση δεν δείχνει και τόσο καθαρή για το ΠΑΣΟΚ, δείχνει να θολώνει με όσα ειπώθηκαν την εβδομάδα που πέρασε. Πολύ φοβάμαι, ότι όλη αυτή η συζήτηση περί κατάργησης του Νόμου Πιερρακάκη από το ΠΑΣΟΚ δεν συνιστά άλλο ένα θέμα θέλησης αγχώδους διαφοροποίησης από τη ΝΔ και μάλιστα από δήθεν αριστερές θέσεις, αλλά ένα βήμα που προετοιμάζει για να μην ψηφίσει την Αναθεώρηση του Α.16. Δεν δικαιολογείται διαφορετικά την ώρα που συζητιέται το Σύνταγμα και το ΠΑΣΟΚ επισήμως τάσσεται υπέρ της αναθεώρησης του συγκεκριμένου Άρθρου και υπέρ της ίδρυσης μη Κρατικών Μη Κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων να επιλέγει να κυριαρχήσει πολιτικά και επικοινωνιακά η θέση του για κατάργηση του Νόμου Πιερρακάκη. Είναι τουλάχιστον πολιτικά και επικοινωνιακά αυτοκτονικό, πολύ περισσότερο όταν ο Α. Τσίπρας την ίδια ώρα παίρνει για το ίδιο θέμα μια θέση που φαίνεται απόλυτα ορθολογική και λογική κι ας φωνάζουν οι πολύ αριστεροί, αν και βέβαια δεν ψηφίζει την αναθεώρηση του Α. 16, αλλά μ' αυτό δεν ασχολούνται και πολλοί.
Το ΠΑΣΟΚ για άλλη μια φορά κάνει ένα ακόμα λάθος. Πρώτο γιατί η θέση του πως ακόμα και τις δικές του προτάσεις συνολικά να δεχτεί άλλος (προφανώς την ΝΔ εννοεί), δεν πρόκειται να ψηφίσει σ' αυτή τη Βουλή. Η επιχειρηματολογία του για αυτή την τοποθέτηση δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και σε κάθε περίπτωση δεν συνάδει σε θεσμικό κόμμα που έχει κυβερνήσει μόνο του ή με την ΝΔ τη χώρα τα μισά χρόνια της Μεταπολίτευσης. Δεύτερο, γιατί ως κόμμα έχει ιστορικές, σοβαρότατες ευθύνες για τη μη αναθεώρηση του Α 16 εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Χαρακτηριστικότερη η περίπτωση της περιόδου Γ. Παπανδρέου ο οποίος τασσόταν υπέρ της δυνατότητας μη Κρατικών Πανεπιστημίων και λόγω εσωκομματικών πιέσεων το ΠΑΣΟΚ καταψήφιζε την τροποποίηση μίας ρύθμισης που ισοδυναμεί με τον ορισμό της οπισθοδρόμησης και της συντήρησης. Πρωταγωνιστής σ' αυτή τη στάση του ΠΑΣΟΚ ο Ε. Βενιζέλος, ο οποίος κάποια στιγμή μίλησε για mea culpa. Τι να το κάνεις όμως το mea culpa , όταν μια στάση σου καταδικάζει μια χώρα να χάνει τη μια δεκαετία μετά την άλλη. Θα είναι το ίδιο κόμμα το μοιραίο κόμμα για άλλη μια φορά; Πολύ φοβάμαι πως ναι.
Δεν εξηγούνται διαφορετικά οι τοποθετήσεις περί κατάργησης του Νόμου Πιερρακάκη ώστε να υπάρχουν δήθεν σοβαρά κριτήρια και να διασφαλίζεται η καλύτερη ποιότητα, παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν ότι ο Νόμος αυτός προβλέπει πολύ σοβαρά, πολύ αυστηρά κριτήρια αδειοδότησης και ελέγχου. Δεν εξηγείται διαφορετικά η «αριστερίστικη» ρητορική περί «κολεγίων ενάμιση ορόφου», δήθεν εμπορευματοποίησης της γνώσης, ελ ντοράντο και άλλων φράσεων που θυμίζουν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όχι πάντως ΠΑΣΟΚ. Συγγνώμη αλλά έχουμε να κάνουμε με ολοκληρωτική υποκρισία που διαρκεί πάνω από τριάντα χρόνια σ' αυτή τη χώρα από όλο σχεδόν το κομματικό σύστημα πλην ΝΔ και θα περίμενε κανείς και του ΠΑΣΟΚ. Όμως το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει να ξεφύγει από την πεπατημένη των υπόλοιπων κομμάτων.
Είναι υποκρισία να πρωτοστατούν ενάντια στα μη Κρατικά Πανεπιστήμια στελέχη που έχουν περάσει από τα καλύτερα Κολλέγια, από τα καλύτερα Ιδιωτικά ή μη Κρατικά Πανεπιστήμια και στην Ελλάδα να παίρνουν αυτή τη θέση, σαν να θεωρούν το προνόμιο αυτό, τη διευκόλυνση αυτή δικαίωμά τους και όχι των Ελληνόπουλων που αφού δεν βρίσκουν λύση εδώ, ψάχνουν στην Κύπρο, στην Ολλανδία, στη Μ. Βρετανία, τη Γερμανία, την Τουρκία, οπουδήποτε. Είναι υποκρισία καθηγητές που κρατάνε ψηλά τη σημαία της μη ίδρυσης μη Κρατικών Πανεπιστημίων, να παίρνουν άδεια για να διδάσκουν σε ιδιωτικά Πανεπιστήμια του εξωτερικού ή να μη μιλάει κανείς για τη μετατροπή των Τ.Ε.Ι σε Α.Ε.Ι μέσα σε ένα βράδυ χωρίς κανένα διάλογο, καμία αξιολόγηση, χωρίς έλεγχο προαπαιτούμενων. Είναι υποκρισία όταν σ' αυτή την χώρα υπάρχουν χιλιάδες δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, φροντιστήρια ξένων γλωσσών και ενώ χιλιάδες νέοι έχουν πάρει πτυχίο από απλά κολέγια λόγω ευρωπαϊκών κανονισμών, κάποιοι να έχουν σηκώσει την ιδεολογική σημαία του πολέμου κατά των μη Κρατικών Πανεπιστημίων και μόνο, χωρίς να εξηγούν το γιατί, πέρα από αοριστολογίες και ευφυολογήματα. Ίσως για να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα συντεχνιών ή για σωθούν Σχολές που απλά δεν δηλώνουν πια οι υποψήφιοι. Η αίσθηση είναι ότι αυτοί που κατηγορούν την εμπορευματοποίηση και καλά της γνώσης από επενδυτές, ικανοποιούν συμφέροντα και συγκεκριμένων συντεχνιών, αλλά και ιδιοτελή προσωπικά και κομματικά συμφέροντα. Ειδικά δε για το ΠΑΣΟΚ, μια μελέτη ανακοινώσεων αυτής της εβδομάδας ανέδειξαν και μια πλήρη σύγχυση για το τι είναι και τι δεν είναι μη Κρατικό, μη Κερδοσκοπικό, Ιδιωτικό.
Η συζήτηση για αλλαγές στο Σύνταγμα συνεχίζεται και καλό είναι το ΠΑΣΟΚ να ξανασκεφτεί τι κάνει. Ιδιαίτερα να ξανασκεφτεί τι κάνει, τι θα κάνει για το Άρθρο 16, γιατί κινδυνεύει να περάσει στην ιστορία ως μοιραίο κόμμα για το μέλλον, αλλά και την αξιολόγησή του από την κοινωνία. Γιατί είναι άσχημο ένα πάλαι ποτέ βασικό κόμμα εξουσίας στη μεταπολιτευτική ιστορία να τρέχει να συνωστιστεί με όλους τους αριστερίζοντες, αλλά και γιατί ούτε το ίδιο, ούτε κανένας δεν πρέπει να ξεχνάει ότι δεκάδες έρευνες των τελευταίων δεκαετιών αναδεικνύουν ότι η πλειοψηφία της κοινής γνώμης δεν βασανίζεται με ιδεολογήματα και ψευδή επιχειρήματα. Θέλει, είναι υπέρ του αυτονόητου. Να μπορούν να ιδρύονται μη Κρατικά Πανεπιστήμια και στην Ελλάδα, όπως σ' όλο τον πλανήτη.
* Ο Zαχαρίας Ζούπης, στέλεχος εταιριών έρευνας αγοράς, δημοσκοπήσεων και επικοινωνίας από την δεκαετία του ‘90, είναι σήμερα Διευθυντής Ερευνών και Στρατηγικής Επικοινωνίας της OPINION POLL. Είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, της υλοποίησης και της επιστημονικής επιμέλειας ερευνητικών προγραμμάτων και στρατηγικής επικοινωνίας. Έχει διεξάγει πολυάριθμες πολιτικές, αυτοδιοικητικές, κοινωνικές, εμπορικές έρευνες και focus groups. Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα και δύο βιβλία («Εκεί γύρω στα τριάντα», «40+1 άρθρα για την Κεντροαριστερά»).
