Υπάρχει ένας τρόπος να μιλήσει κανείς για το Ισραήλ που μοιάζει ψύχραιμος αλλά είναι βαθιά ανήθικος. Ξεκινά την ανάλυση από τη μεθεπόμενη μέρα. Μετρά βόμβες, σύνορα, δηλώσεις, διπλωματικές ισορροπίες, αλλά σβήνει τη στιγμή που άνοιξε η άβυσσος. Σβήνει την 7η Οκτωβρίου. Σβήνει τους δολοφονημένους, τους βιασμούς, τις απαγωγές, τα καμένα σώματα, τα παιδιά που είδαν τους γονείς τους να σφαγιάζονται. Και ύστερα ζητά από το Ισραήλ να συμπεριφερθεί σαν ένα κανονικό κράτος που αντιμετωπίζει μια κανονική σύγκρουση.
Δεν υπάρχει τίποτα κανονικό εδώ.
Οι μαρτυρίες που δημοσιεύθηκαν τις τελευταίες μέρες από επιζώντες και πρώην ομήρους δεν αφήνουν περιθώριο για το άνετο λεξιλόγιο των σαλονιών. Η Μία Σεμ περιέγραψε την αιχμαλωσία της σαν εγκλεισμό ζώου σε κλουβί. Ο Όμερ Βένκερτ έμεινε 505 ημέρες όμηρος σε υπόγειες σήραγγες. Άλλοι άκουγαν κραυγές γυναικών που βιάζονταν και μύριζαν καμένες σάρκες. Άλλα μικρά παιδιά αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν τις εν ψυχρώ εκτελέσεις των γονιών τους. Η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου άφησε περίπου 1.200 νεκρούς και 250 ομήρους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν αποτελούν «πλαίσιο». Αποτελούν την αφετηρία κάθε έντιμης συζήτησης.
Και πριν από την 7η Οκτωβρίου υπάρχει κάτι ακόμη βαθύτερο. Το Ολοκαύτωμα. Η συστηματική εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς και τους συνεργούς του δεν είναι ιστορική υποσημείωση. Είναι η σκοτεινή απόδειξη του τι συμβαίνει όταν ο εβραϊκός λαός μένει χωρίς κράτος, χωρίς στρατό, χωρίς σύνορα, χωρίς τη δυνατότητα να πει «ως εδώ».
Γι’ αυτό η κριτική στο Ισραήλ δεν μπορεί να γίνεται σαν να κρίνουμε τη Δανία για έναν φορολογικό νόμο ή την Πορτογαλία για μια πολεοδομική ρύθμιση. Το Ισραήλ υπάρχει επειδή η ιστορία απέδειξε ότι η καλή θέληση των άλλων δεν αρκεί για να προστατεύσει τους Εβραίους. Υπάρχει επειδή ο πολιτισμένος κόσμος απέτυχε κάποτε με τρόπο απόλυτο. Και υπάρχει για να μην ξαναζητήσει ποτέ ο εβραϊκός λαός άδεια επιβίωσης από κανέναν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ισραηλινή απόφαση είναι υπεράνω συζήτησης. Σημαίνει όμως ότι η συζήτηση αυτή έχει ορισμένο πλαίσιο. Δεν μπορείς να απαιτείς αυτοσυγκράτηση από ένα κράτος που δέχθηκε πογκρόμ στον 21ο αιώνα χωρίς πρώτα να απαιτείς την πλήρη καταστροφή της Χαμάς ως πολεμικής και πολιτικής μηχανής. Δεν μπορείς να μιλάς για «κύκλο βίας» όταν η μία πλευρά χτίζει τούνελ κάτω από αμάχους και η άλλη πλευρά χτίζει καταφύγια για αμάχους. Δεν μπορείς να ζητάς ειρήνη αγνοώντας ότι η ειρήνη προϋποθέτει την ήττα εκείνων που λατρεύουν τον θάνατο.
Η δυτικού τύπου φιλελεύθερη δημοκρατία, σε πείσμα των εχθρών της, δεν είναι πασιφισμός για ανθρώπους που δεν κινδυνεύουν. Είναι η υπεράσπιση της ζωής, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας απέναντι στον ολοκληρωτισμό. Σήμερα, σε αυτή τη σύγκρουση, το Ισραήλ εκπροσωπεί την πλευρά μιας ατελούς αλλά ελεύθερης κοινωνίας που μάχεται μια φανατική, θεοκρατική βαρβαρότητα.
Όποιος θέλει να ασκήσει κριτική σήμερα στο Ισραήλ ας ξεκινήσει από εκεί που ξεκίνησε και η σημερινή πραγματικότητα: από την 7η Οκτωβρίου. Και ας θυμάται πού οδηγεί ο δρόμος που ζητά από τους Εβραίους να μη χρησιμοποιήσουν δύναμη για να υπερασπιστούν τη ζωή τους.
