Το θέατρο. Μία τέχνη, ένας θεσμός. Ένα μέσο που φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Είναι κάτι το αρχαίο. Κάτι ελληνικό, το οποίο έπειτα διασκορπίστηκε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης και υιοθετήθηκε από κάθε λαό.
Μέχρι σήμερα, συνεχίζει να εμπνέει και να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ποιοτικούς κλάδους ψυχαγωγίας. Χιλιάδες θεατρικές παραστάσεις λαμβάνουν χώρα κάθε μέρα. Άλλες πρωτότυπες και άλλες βασισμένες σε αυτές που έχουν αφήσει ιστορία.
Η αρχαία Ελλάδα, αποτελεί την ρίζα από την οποία γεννήθηκε η τέχνη του θεάτρου. Το αρχαίο ελληνικό θέατρο ξεκίνησε από την λατρεία και τις τελετές του θεού του κρασιού και της διασκέδασης, του Διονύσου, και έπειτα εξελίχθηκε και πήρε την μορφή την οποία γνωρίζουμε σήμερα.
Μένοντας πιστοί στις καλλιτεχνικές αρχές των προγόνων μας, συνεχίζουμε να διοργανώνουμε καλλιτεχνικά δρώμενα. Θεατρικά και όχι μόνο. Η σύγχρονη, σύνθετη, εποχή στην οποία ζούμε, καλεί πλέον τους διοργανωτές να προσφέρουν στο κοινό μια εμπειρία πολλαπλών θεματικών και παραστάσεων. Κάτι που επιτυγχάνεται κάθε χρόνο.
Τοποθεσία κλειδί: το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.
Εν έτει 2026, Έλληνες, αλλά και ξένοι, καλλιτέχνες έρχονται να «συνθέσουν» όλοι μαζί ένα πολυδιάστατο σύνολο καλλιτεχνικής έκφρασης για άλλη μια χρονιά. Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια πρώτη ματιά στο φετινό πρόγραμμα.
Τον Αύγουστο του 1961, η Μαρία Κάλλας πραγματοποίησε μια θριαμβευτική εμφάνιση, ερμηνεύοντας την Μήδεια στην πρεμιέρα της ομώνυμης όπερας του Λουίτζι Κερουμπίνι. Στις 20 Ιουνίου 2026, εξήντα πέντε χρόνια μετά την πρεμιέρα, η όπερα «Μήδεια» του Κερουμπίνι, επιστρέφει και πάλι στην Ελλάδα. Στην ίδια τοποθεσία που έλαβε χώρα και τότε. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου.
Στο πλαίσιο του θεματικού της άξονα για την καλλιτεχνική περίοδο 2025-26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961 με τα υλικά του σήμερα. Η Εθνική Λυρική Σκηνή συνεχίζει τη μεγάλη παράδοση των καλοκαιρινών παραγωγών όπερας, αυτήν τη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σχεδόν επτά δεκαετίες μετά την τελευταία φορά που παρουσίασε παραγωγή όπερας εκεί και για πρώτη φορά στον 21ο αιώνα.
Επόμενο δρώμενο, μία από τις τραγωδίες του Αισχύλου. Στις 3 και 4 Ιουλίου, παρουσιάζονται οι «Πέρσες». Τραγωδία γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και, ταυτόχρονα, την παλαιότερη μεταγραφή γεγονότων της Ιστορίας σε θέατρο. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης εργάζεται πάνω στο αντιπολεμικό έργο των Περσών, συνεχίζοντας έτσι τη νοητή πορεία που έχει σχηματίσει τα τελευταία χρόνια με έργα πολιτικά φορτισμένα και ιδιαίτερα επίκαιρα («Σ’ εσάς που με ακούτε»/Λούλα Αναγνωστάκη, «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου»/Εντουάρ Λουί, «Συνέδριο για το Ιράν»/Ιβάν Βιριπάγεφ, κ.ά.).
Περιμένουμε ακόμα για τις ανακοινώσεις για τις 10 και 11 Ιουλίου, αλλά γνωρίζουμε για τις 17 και 18 του ίδιου μήνα. Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, την «Άλκηστη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Η Άλκηστις δέχεται να πεθάνει, παίρνοντας την θέση του συζύγου της. Καμία αντίδραση, καμία ένσταση από τον κόσμο. Ένα έργο για την αμφιταλάντευση ανάμεσα στην ζωή και τον θάνατο, την αυτοθυσία, αλλά και την ανάσταση. Μια παράσταση που παραδίδει στο κοινό τον μύθο, αλλά και τα ερωτήματα που προκύπτουν και τον συνδέουν με το σήμερα.
Στις 24 και 25 Ιουλίου, ακολουθεί μια κωμωδία. Η «Ειρήνη» του Αριστοφάνη. Ο Νίκος Καραθάνος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Άγγελος Τριανταφύλλου είναι οι βασικοί συνένοχοι μιας νέας παράστασης, μιας νέας διασκευής, μιας απάντησης στην τρέλα με την τρέλα. Ένα έργο, που έρχεται να παραβάλλει τους απλούς ανθρώπους και τον πόλεμο. Την αντίστασή τους στην φρίκη του, μέσα από την υπεράσπιση της απλής, όμορφης καθημερινότητας και πάνω απ’ όλα της ειρήνης. Παρά τη φαινομενικά ουτοπική λύση, η κωμωδία δεν είναι αφελής, καθώς αναγνωρίζει τις αντιστάσεις, τα συμφέροντα και την αδράνεια που εμποδίζουν την αποκατάστασή της. Μια παράσταση, που έχει τις βάσεις της στην αρχαιότητα, αλλά με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, απαντά καθαρά στην επικαιρότητα.
Οι γυναίκες της Τροίας. Θύματα ενός πολυετούς πολέμου. Σώματα τα οποία πριν είχαν ως ένα βαθμό την ελευθερία τους, καταλήγουν να γίνονται αντικείμενα που δέχονται τις φρικαλεότητες που τον συνοδεύουν. Στις 31 Ιουλίου και την 1η Αυγούστου, οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη, έρχονται στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Μια παρουσίαση του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, όπου το γυναικείο σώμα δρα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας και μπλέκεται και με άλλα σώματα, ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα, τα οποία ρωτούν μέσα από το έργο, αν και με ποιο τρόπο μπορούν να κερδίσουν ξανά το δικαίωμα της επιλογής.
Στις 7 και 8 Αυγούστου, έρχεται η «Αντιγόνη». Η βάση της στον Σοφοκλή και η σύγχρονη απόδοση της από τον Άλαν Λουσιέν Όγεν, σύγχρονο χορογράφο, συγγραφέα και σκηνοθέτη από την Νορβηγία. Ο Όγεν, σε συνεργασία με την παγκοσμίου φήμης γερμανική ομάδα Tanztheater Wuppertal, επαναφέρουν στην σκηνή την Αντιγόνη, μέσα από μια παράσταση χοροθεάτρου. Μέσα από την κίνηση, τον θεατρικό – ποιητικό λόγο και τον χορό, αποδίδονται οι αρχές του καθήκοντος, της αξιοπρέπειας και τέλος, το κύριο ερώτημα που θέτει η αρχαία ηρωίδα στον σύγχρονο κόσμο: Τι σημαίνει να ενεργείς όταν ο νόμος και η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζουν;
Στις 21 και 22 Αυγούστου, παίρνει σειρά μια από τις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Στην «Λυσιστράτη», πόλεμος και έρωτας αντιπαρατίθενται. Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, που με όχημα το γέλιο, μας απευθύνεται με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα για την εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία. Η Λυσιστράτη εισάγει κάτι ριζικά διαφορετικό: την επανεμφάνιση του σώματος, της επιθυμίας, της φροντίδας και της συλλογικής ευθύνης ως πολιτικής πράξης. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, εκεί όπου η κοινότητα συναντιέται εδώ και αιώνες για να αναμετρηθεί με τα όριά της, η Λυσιστράτη φιλοδοξεί να επιστρέψει όχι ως μνημείο της αρχαίας δραματουργίας και ανάμνηση μιας έκφρασης του αρχαίου κόσμου, αλλά ως ζωντανό πολιτικό γεγονός. Μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη φθορά, η επανεκκίνηση είναι δυνατή – αρκεί να τολμήσουμε να φανταστούμε αλλιώς την ύπαρξη και, κυρίως, τη συνύπαρξή μας.
Στις 28 και 29 Αυγούστου, θα πραγματοποιηθεί μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, ο «Ίων», ένα από τα πιο αινιγματικά αρχαία θεατρικά έργα, «παιδί» του Ευριπίδη, επιστρέφει στην Επίδαυρο. Ο Ίων δεν είναι μια «καθαρή» τραγωδία: κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν. Είναι ένα έργο που δείχνει να συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη εμπειρία, σε μια εποχή όπου όλα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση. Αναστοχασμός, αλήθεια, ψέματα, κρίσεις και επιφοιτήσεις ταυτότητας, μπλέκονται μεταξύ τους και συνθέτουν ένα πολυπρισματικό έργο που θα σας συνεπάρει.
Πηγή: Athens Epidaurus Festival
