Οι επιτυχημένες παρελάσεις και περιπολίες του Ρουβίκωνα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ήταν μόνο η αρχή. Ο πολύπλευρος, πολυμέτωπος και πολυδιάστατος κοινωνικός πόλεμος, τον οποίο διεξάγει σύμφωνα με τις εξαγγελίες του ο «σχηματισμός μάχης», αποκτά νέες προοπτικές. Με την γεωγραφική εξάπλωση να αποτελεί τον επόμενο στόχο, έτσι ώστε να δημιουργηθούν πυρήνες παντού. Και με την ανοχή των μηχανισμών του κράτους που επιτρέπουν τόσο τη λειτουργία, όσο και την επέκταση αυτού του επικίνδυνου μηχανισμού.
Ουσιαστικά ο Ρουβίκωνας είναι ένας μηχανισμός επιβολής των «ιδεολογικών αποφάσεων της Αναρχικής Ομοσπονδίας». Με αναφορές στον αναρχισμό που εκδηλώθηκε «στα οδοφράγματα της Παρισινής κομμούνας και τις εξεγέρσεις που κάποτε συντάραξαν την Ευρώπη, σε εργοστάσια, πόλεις και ύπαιθρο, στα θωρακισμένα τραίνα του Μαχνοβίτικου στρατού, στις ένοπλες αγροτικές μάζες της Άπω Ανατολής, στην πλατιά κολεκτιβοποίηση της Ισπανίας, στα μητροπολιτικά νεολαιίστικα κινήματα, στις σύγχρονες αστικές εξεγέρσεις, στους αγώνες για βασικά ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα».
Φυσικά και δεν ενδιαφέρει κανένας να εστιάσει στο ιδεολογικό χάος, στις ιδεοληπτικές εμμονές, στις επαναστατικές αναφορές σε μαρξιστικές και λενινιστικές ομάδες ανά τον κόσμο, αλλά ούτε και στο αντιιμπεριαλιστικό θεωρητικό απόθεμα που διατηρεί ένα διαρκή αγωνιστικό οίστρο.
Δεν ενδιαφέρει άλλωστε ούτε τα υποψήφια μέλη του, τα οποία προσπαθεί να στρατολογήσει στα πλαίσια της επέκτασης των δραστηριοτήτων του. Λες και μπορεί να υπάρχουν νέοι άνθρωποι που το 2026 να σκέφτονται την Α’ Διεθνή, την Παρισινή Κομμούνα, την ΕΣΣΔ, τις Λαϊκές Δημοκρατίες, τους Τροτσκιστές και τους Σταλινικούς, τους προπολεμικούς εργατικούς αγώνες, του Μαοϊκους στα Ιουλιανά, τους σοσιαλιστές του ΠΑΚ στη δικτατορία, τους επαναστάτες κομμουνιστές και την εργατική αυτονομία στον εργοστασιακό συνδικαλισμό της δεκαετίας του ‘70, καθώς και το πρώτο κύμα ένοπλης πάλης στη μεταπολίτευση. Διότι αυτά τα απαρχαιωμένα και γλαφυρά συνθέτουν το μανιφέστο του Ρουβίκωνα.
Λες και μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που το 2026, να επιδιώκουν μαζί τον Ρουβίκωνα «την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και τη λειτουργία τους από τους εργαζόμενους στα πλαίσια μιας τόσο συλλογικά, όσο και αποκεντρωμένα, σχεδιασμένης παραγωγής και κατανάλωσης». Που να μην ζητούν «τίποτα άλλο από αυτό που ζητάει το ιστορικό αναρχικό κίνημα, ό,τι μαχητικότερο, ό, τι πιο αφοσιωμένο, ό,τι πιο εφευρετικό, πρωτοποριακό, βέβηλο όσο και ευγενές, ανέδειξε η ιστορία του κοινωνικού πολέμου από την αυγή της εξουσιαστικής στρέβλωσης».
Ενδιαφέρει όμως πολύ, η περιγραφή του ίδιου του Ρουβίκωνα για τη δράση του. Με «150 χρόνια μάχης για τον αναρχισμό, με ότι απαιτεί η κάθε ιστορική περίοδος: με την πένα, το περίστροφο, τον υπολογιστή, την αφίσα, τον δυναμίτη, την προκήρυξη, την μολότοφ, τη βαριοπούλα,... ότι ταιριάζει στις ανάγκες και τις δυνατότητες, ότι καταφέρνει να πάει μπροστά τον αγώνα ότι ανοίγει αυτιά, συγκινεί καρδιές, απεγκλωβίζει μυαλά, ότι συσπειρώνει δυνάμεις το χρησιμοποιεί χωρίς δισταγμό.»
Μάλιστα. Με «τον δυναμίτη, την προκήρυξη, τη μολότοφ, τη βαριοπούλα,... ότι ταιριάζει στις ανάγκες και τις δυνατότητες». Και ό, τι «ανοίγει αυτιά, συγκινεί καρδιές, απεγκλωβίζει μυαλά, ότι συσπειρώνει δυνάμεις το χρησιμοποιεί χωρίς δισταγμό».
Ε αυτά είναι που μπορεί να προσελκύσουν σήμερα τα νέα μέλη. Ποιος αναρχισμός; Ποιος αντιιμπεριαλισμός; Ποιοι κοινωνικοί αγώνες; Αφού οι ίδιοι παραδέχονται ότι «δεν έχουν καταφέρει επί 40 χρόνια να ανέβουν καν το σκαλί που θα τους έκανε από μια ισχυρή αιρετική φωνή ένα κίνημα ικανό να δει την πιθανότητα οι καταπιεσμένοι να λυγίσουν το σύστημα».
Όμως η προκήρυξη και το «τρικάκι», που γίνεται εύκολα, βαριοπούλα, μολότοφ και δυναμίτης είναι ασφαλώς πιο δελεαστική. Μαζί με τις ομοιόμορφες στολές αγωνιστικών παρελάσεων, ιδιωτικών περιπολιών, ελέγχων και παρεμβάσεων. Που έχουν σαν σκοπό την «οργάνωση και περιφρούρηση των γειτονιών».
Έχουμε μπροστά μας ένα πραγματικό αυγό του φιδιού. Το οποίο επειδή εκκολάπτεται στον χώρο πέραν της κοινοβουλευτικής αριστεράς, της οποίας το ηθικό, αγωνιστικό και ιδεολογικό πλεονέκτημα ουδείς τολμάει να αμφισβητήσει. Εδώ όμως δεν μιλάμε πια μόνο για αμφισβήτηση. Διότι ο χώρος που είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει «ό, τι ταιριάζει στις ανάγκες και τις δυνατότητες» και μάλιστα «χωρίς δισταγμό», δεν είναι πλέον ιδεολογικός ή πολιτικός αντίπαλος. Είναι ένας χώρος που είναι έτοιμος για όλα και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται από τις αρχές. Κάτι που αποδείχθηκε και με την κατάληξη της πρόσφατης δολοφονικής επίθεσης κατά στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.
