Όταν έσβησε η λάμψη και άρχισε η εκλογική κατηφόρα, οι πρόεδροι του ΣΥΡΙΖΑ έγιναν αναλώσιμοι στο γκρίζο περιβάλλον που κατέκλυσε την Κουμουνδούρου.
Πρώτος λιποτάχτησε αποθαρρυμένος ο λαοπρόβλητος δημιουργός του Αλέξης, καθώς είδε πως η προηγούμενη ορμητική ανοδική πορεία είχε αντιστραφεί σε φθοροποιό κατρακύλα δίχως φρένα, και τον παρέσερνε μαζί του. Και «παραμέρισε» αφού φρόντισε να τους πασάρει έναν απολίτικο γιάπη που τον νόμισε του χεριού του.
Ο εξ Αμερικής γιάπης Στέφανος, παρ όλη την πολιτική ασχετοσύνη του, την άγνοιά του για καντρίλιες, υπόγειους διαδρόμους και συντροφικά μαχαιρώματα, ύψωσε ανάστημα, και διεκδίκησε να είναι πραγματικός Πρόεδρος και όχι εντεταλμένος του Αλέξη.
Τότε ανέλαβαν οι μυημένοι στις κομματικές καμαρίλες με την κληρονομημένη σταλινική νοοτροπία, να τον ‘ξωπετάξουν, οργανώνοντας ένα ντροπιαστικό συνέδριο σε ένα μπουζουξίδικο. Το πρόβλημα δεν ήταν η λειτουργία του χώρου αλλά η λειτουργικότητά του. Η διαρρύθμιση που επέτρεψε να αφήσουν εκτός διαδικασιών τους οπαδούς του ουρανοκατέβατου αρχηγού, ο οποίος όμως είχε τη νομιμοποίηση από τον Συριζαϊκό κόσμο διά της ψήφου του.
Και ύστερα ήρθε ο Σωκράτης Φάμελλος. Το 2023 εκπροσώπησε επαξίως τον ΣΥΡΙΖΑ στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ως πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, καθώς το κόμμα βρισκόταν σε μεταβατική περίοδο. Ο Τσίπρας είχε παραιτηθεί και ήταν σε εξέλιξη η διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου.
Κατά την καθιερωμένη θεσμική συνέντευξη τύπου στη ΔΕΘ, παρουσιάστηκε ενημερωμένος και επαρκής στις απαντήσεις του, σε σημείο που αρκετοί αναρωτηθήκαμε γιατί έψαχναν για αρχηγό, αφού τον είχαν μπροστά τους έτοιμο.
Ωστόσο, η ιδιότητα του αρχηγού, η ευθύνη που ενέχει, απαιτεί ιδιαίτερα προσόντα που του έλειπαν. Η ιδιότητα του αρχηγού τσαλάκωσε την εικόνα του Σ. Φάμελλου. Ενδεικτική ήταν η άνευ λογικής υποτακτική πρόθεση παράδοσης του κόμματος στον Αλέξη άμα τη εμφανίσει του. Προσπάθησε να του το παραδώσει πριν καν του ζητηθεί, και χωρίς στοιχειώδη διαπραγμάτευση.
Χθες ακολούθησε και αυτός τον ατιμωτικό χορό των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που ανεξαρτητοποιούνται, δηλώνοντας έτσι διαθεσιμότητα για το κόμμα Τσίπρα, χωρίς ωστόσο να παραιτούνται του βουλευτικού αξιώματος (πέραν των Αχτσιόγλου, Καραμέρου, Νοτοπούλου, και Κόκκαλη που παρέδωσαν την έδρα).
Το πιο ωραίο είναι ότι στις ανεξαρτητοποιήσεις τους επικαλούνται «τις αξίες της Αριστεράς». Προφανώς, αξίες της Αριστεράς είναι στην περίπτωσή τους, το βόλεμα, η διατήρηση της έδρας και των ηγεμονικών προνομίων που προσφέρει, έναντι κάθε άλλου Έλληνα εργαζόμενου, και οι σπονδές στον Αλέξη, μήπως και τους αποδεχθεί «εν τη βασιλεία του».
Στις «αξίες της Αριστεράς» δήλωσε ότι «παραμένει πιστός» και ο Φάμελλος. Διαβεβαιώνει ότι θα τιμήσει την εντολή των πολιτών (οι οποίοι όμως του έδωσαν εντολή να είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, όχι ανεξάρτητος), και πως θα κάνει ό,τι μπορεί για να υπάρξει μια προοδευτική σύγκλιση και συνεργασία (την οποία ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Ανδρουλάκης ζήτησαν). Και φυσικά λυπάται για το αδιέξοδο και την περιχαράκωση, η οποία δεν βοηθά να φύγει η Δεξιά.
Οι παραμένοντες στην Κουμουνδούρου (εξ ανάγκης αφού δεν έχουν ελπίδα υποδοχής στην ΕΛΑΣ), απαντούν σχολιαστικά λέγοντας ότι επιλέγει να μιλάει για «αδιέξοδο», ενώ αποδείχθηκε ότι ο ίδιος, ως πρόεδρος, έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ σε αδιέξοδο. Και καταλήγουν με την κορώνα «Ο ίδιος ήταν το αδιέξοδο».
Και φυσικά επισημαίνουν ότι επικαλείται την Αριστερά και τις αξίες της ενώ αριστερή ηθική σημαίνει ότι η βουλευτική έδρα ανήκει στο πολιτικό σχέδιο, στο πρόγραμμα και στους ανθρώπους που εμπιστεύθηκαν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Σαρκαστικά τονίζουν ότι οι έννοιες της Αριστεράς, της συλλογικότητας και της ενότητας είναι ασύμβατες με τη διακράτηση της έδρας.
Η εθελόδουλη στάση των βουλευτών, και πολύ περισσότερο του έως χθες Προέδρου του κόμματος, έχει ευτελίσει κάθε αξία και έχει εξανεμίσει κάθε ηθικό πλεονέκτημά τους, Η αξιοπρέπεια δεν είναι ούτε αριστερή ούτε αστική αξία. Είναι παντοτινή ανθρώπινη και άσχετη με πολιτική τοποθέτηση που επικαλείται ο καθένας.
