Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη λέξη σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου, που να έχει υποστεί τέτοια κακοποίηση και τέτοιον ευτελισμό, όσο στην Ελλάδα η λέξη «προοδευτικός».
Τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια η κατάχρηση του όρου έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο κατά τρόπο που να οδηγεί στην αυτοακύρωσή του.
Διότι τί ακριβώς σημαίνει «προοδευτικός» κατά την τρέχουσα αντίληψη: Σύμφωνα με την Αριστερά, και στη βασική εκδοχή, «προοδευτικός» είναι αυτός που είναι γενικώς «με τον άνθρωπο». Εξαιρούνται, φυσικά, οι Ουκρανοί που «είναι ναζί» και είχαν το θράσος να υπερασπιστούν την πατρίδα τους απέναντι στον Πούτιν, οι Εβραίοι που είναι γενοκτόνοι εξ ορισμού και τα θύματα της αριστερής τρομοκρατίας, που όσο να’ναι όλο και κάτι θα’ καναν αναγκάζοντας τους αυτόκλητους «λαϊκούς αγωνιστές» να αναλάβουν «επαναστατική δράση».
Ένας σωστός «προοδευτικός», εξάλλου, υπερασπίζεται το λεγόμενο «άσυλο» στα πανεπιστήμια, επειδή αυτά είναι «χώροι ελεύθερης διακίνησης ιδεών».
Το δοκιμάσαμε κι αυτό 52 ολόκληρα χρόνια και καταφέραμε να κάνουμε τα πανεπιστήμιά μας αχούρια και άντρα συμμοριών που τα λυμαίνονταν. Ώσπου η παράνοια αυτή καταργήθηκε πριν μερικά χρόνια και πάρα τις λυσσώδεις αντιδράσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μη κρατικά ΑΕΙ. Οι «προοδευτικοί» δεν θέλουν ούτε να τα βλέπουν και υποπτευόμαστε βάσιμα ότι ο λόγος δεν είναι ότι υπερασπίζονται το δημόσιο πανεπιστήμιο. Δεν τα θέλουν γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούν να τα ελέγχουν.
Ένας επίσης “προοδευτικός” που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να δείχνει πάντα μια φυσική απέχθεια απέναντι σε οτιδήποτε παραπέμπει σε νόμο και τάξη και που εξ ορισμού σηματοδοτεί κάτι το απεχθές, ύποπτο και σκοτεινό.
Κάπως έτσι και με τα χρόνια, καταλήψεις και βανδαλισμοί άρχισαν να θεωρούνται «ακτιβισμός», η ανυπακοή απέναντι στο κράτος να θεωρείται “πράξη αντίστασης απέναντι στο σύστημα”, η αυτονόητη εφαρμογή των νόμων “αυταρχισμός” και “καταστολή”. Ενώ σε μια μεγάλη μερίδα των λεγόμενων «προοδευτικών» υπάρχει ταυτόχρονα και ένας υπόρρητος θαυμασμός για τους τρομοκράτες τους οποίους και σπανίως καταδικάζουν. Κι όταν το κάνουν με μισή καρδιά, φροντίζουν πάντα να σχετικοποιούν τις απεχθείς πράξεις με τα γνωστά «ναι μεν αλλά…».
Άλλα γνωρίσματα ενός “προοδευτικού” είναι η παθολογική αγάπη προς το Δημόσιο και τους διορισμούς που όσοι κι αν γίνουν πάλι δεν θα φτάνουν, η κατηγορηματική άρνηση απέναντι σε οποιαδήποτε υποψία αξιολόγησης οπουδήποτε, το άσβεστο μίσος για τον ιδιωτικό τομέα και το καλώς εννοούμενο θεμιτό κέρδος το οποίο θεωρείται περίπου κάτι σαν ποινικό αδίκημα, η εναντίωση απέναντι σε οποιονδήποτε περιορισμό της παράνομης μετανάστευσης, η αντίθεση απέναντι στους εξοπλισμούς καθώς θεωρεί το «βούτυρο ή κανόνια» ένα ξεπερασμένο αστικό ψευτοδίλημμα, η καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε παραπέμπει σε εξέλιξη, από τις εξορύξεις μέχρι και την ψηφιοποίηση που πολλοί του χώρου αποκαλούν «τεχνοφασισμό» και ούτω καθεξής. Άλλωστε εδώ μέχρι και την τηλεκπαίδευση σαμποτάρισαν κάποτε με το «όχι κάμερες στις τάξεις» και τις άλλες ανοησίες. Ενώ ισχυρίζονταν ότι η ψηφιακή κάρτα εργασίας που κατάφερε καίριο χτύπημα στη μαύρη εργασία, θα έφερνε «εργασιακό μεσαίωνα».
Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου ανθρώπινα ναυάγια χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας εκλιπαρούν για μια θέση στο κόμμα Τσίπρα, να θεωρούνται επίσης κι αυτοί «προοδευτικοί»που έχουν τάχα όραμα για τη χώρα. Ενώ στην πραγματικότητα είναι αξιοθρήνητοι επαίτες και ελεεινοί καιροσκόποι που εκτός πολιτικής δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.
Σ' αυτή λοιπόν τη χώρα, θα' πρεπε κάποτε να ξεκινήσουμε απ’ τα βασικά και ίσως να επανεφεύρουμε τον τροχό και την αλφάβητο.
Και κάπως έτσι να ξαναγνωριστούμε.
