11ος χρόνος
ημέρα 3872η
ημέρα 3872η
Δευτέρα ,
8 Ιουνίου 2026
8 Ιουνίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Ούτε λόρδοι, ούτε δούκες, ούτε βαρόνοι, ούτε πρίγκιπες
Ψάχνοντας την υπόθεση του Παύλου ο οποίος θέλει να ανακτήσει την ελληνική ιθαγένεια (που η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ είχε αφαιρέσει με τον νόμο Βενιζέλου το 1994 από όλη την οικογένεια του τέως), το μάτι μου έπεσε στην Παράγραφο 7 του Άρθρου 4 του Συντάγματος, που λέει: «Τίτλοι ευγενείας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.» Θα πείτε «σιγά το άρθρο, τα αυτονόητα λέει».
Χάσμα ισοζυγίου, κοινωνικός διχασμός
Το άνοιγμα μεταξύ όσων εισπράττουμε από τους άλλους και όσων πληρώνουμε σε εκείνους, δηλαδή το τρέχον έλλειμμα με τη διεθνή οικονομία, είναι πολύ παλαιό ζήτημα. H επιστροφή αυτού του χρόνιου και διαρθρωτικού προβλήματος πρέπει και σήμερα να μας ανησυχεί και να μας κινητοποιήσει. Οι παλιότερες «καμπάνιες» αγοράς ελληνικών προϊόντων, όσο κι αν ακούγονται με συμπάθεια ήταν πάντοτε ανεδαφικές. Το πρόβλημα δεν λύνεται ούτε με τα πλεονάσματα που εξασφαλίζει ο τουρισμός, όπως δεν λυνόταν στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 με τα μεταναστευτικά εμβάσματα, δηλαδή τα χρήματα...
Μήπως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τον Ερντογάν;
Μέχρις εδώ όλοι είναι ευχαριστημένοι εκτός από τον Πούτιν. Η Τουρκία διότι εκδιώχθηκε με τη δική της συμβολή ο Άσαντ ο οποίος, πέραν όλων των άλλων, εμπόδιζε τον αγωγό που θα μετέφερε καταριανό φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας και οι Ισραηλινοί διότι εξέλιπε ένας ηγέτης που κατέστησε τη χώρα του προπύργιο της Χεζμπολάχ.
Απαράδεκτοι
Ο ξυλοδαρμός του πρώην περιφερειάρχη Θεσσαλίας κ. Αγοραστού προκαλεί θλίψη σε οποιονδήποτε σκεπτόμενο πολίτη. Όπως και οι δηλώσεις δήθεν «προοδευτικών», οι οποίοι εν ολίγοις νομιμοποίησαν την λογική του δημόσιου λιθοβολισμού. Ε λοιπόν, η δική τους στάση είναι χειρότερη από εκείνη των θυτών. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κουνούν και το δάκτυλο απέναντι σε όλους, μοιράζοντας απειλές απέναντι σε όσους διαφωνούν με την αποψάρα τους.
Προεδρικά
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπήρξε εξαιρετική, σοβαρή αλλά όχι σοβαροφανής, θεσμική αλλά ταυτόχρονα και ανθρώπινη, που στάθηκε πέρα και πάνω από κόμματα, τιμώντας τον θεσμό. Αλλά οι πολιτικές συγκυρίες ενδέχεται να την αποκλείσουν από δεύτερη θητεία. Δυνητικός διάδοχός της φαίνεται να είναι ο Λουκάς Παπαδήμος.
Πώς θα έρθουν καλύτεροι μισθοί
Η Ελλάδα παρουσιάζεται συχνά, και όχι άδικα, ως μια «ιστορία επιτυχίας» βάσει μακροοικονομικών δεικτών, όπως η αύξηση του ΑΕΠ και η μείωση της ανεργίας. Ωστόσο, η πραγματικότητα που βιώνουν τα νοικοκυριά είναι διαφορετική. Η ακρίβεια και το χαμηλό διαθέσιμο εισόδημα εξακολουθούν να ασκούν πιέσεις στην πλειοψηφία των Ελλήνων.
Το Φαρμακονήσι και η άμυνά του
Επειδή οι λογής-λογής υπερπατριώτες επιμένουν ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να παραδώσει γη και ύδωρ στον Ερντογάν, σας αναφέρω σήμερα κάποιες εξελίξεις που αφορούν το Φαρμακονήσι. Ως γνωστόν, η Τουρκία θεωρεί ότι το Φαρμακονήσι είναι τουρκικό νησί υπό ελληνική κατοχή και είναι δεδομένο ότι σε περίπτωση σύρραξης, θα είναι από τους πρώτους στόχους της τουρκικής στρατιάς του Αιγαίου. Κι επειδή οι Ελληνάρες μας διατείνονται ότι ο Μητσοτάκης είναι έτοιμος να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά μας, σας παραθέτω αποσπάσματα από ένα πολύ σεμνό δελτίο Τύπου...
Πώς (δεν) πέφτουν οι τιμές
Ακούς συνεχώς ότι κάτι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση για να πέσουν οι τιμές. Δικαιολογημένα σε μια χώρα που ακόμη πιστεύουν οι περισσότεροι ότι όλα περνούν από το χέρι της εξουσίας. Όταν ρωτήσεις «τι πρέπει να κάνει», οι απαντήσεις είναι: «να πατάξει όσους αισχροκερδούν», όσους «κλέβουν τον καταναλωτή-εργαζόμενο», «να διαλύσει τα μονοπώλια» και όσους «μεγαλώνουν τα κέρδη τους» και, μη το ξεχνούμε, «να μειώσει τον ΦΠΑ». Αν δεν το κάνει, είναι γιατί η κυβέρνηση τάσσεται με τα συμφέροντα των μεγάλων και κακών. Ενώ οι επικριτές μιλούν με την άνεση εκείνου που δεν πρόκειται να κληθεί...
Οι «τουρκοφάγοι» με τις εμμονές τους
Εκτός από τους υπέρμαχους του κατευνασμού και της λογικής «να τα βρούμε πάση θυσία με την Τουρκία», έχουμε και τους κατ΄ επάγγελμα «τουρκοφάγους». Όλους αυτούς που όχι μόνον απορρίπτουν κάθε συζήτηση με τους γείτονες - στη λογική ότι δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε - αλλά πιστεύουν ότι οι διαφορές μας θα λυθούν στα πεδία των μαχών. Συνεπώς, απαιτούν ή ονειρεύονται μια ελληνική κοινωνία εν πολέμω. Να βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση για τη μεγάλη αναμέτρηση. Έτσι, μοιραία θέλουν η εξωτερική μας πολιτική να είναι τουρκοκεντρική.
Οι πέντε επιλογές συν μία του Κυριάκου για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Το πρόσωπο που θα προτείνει ο κ. Μητσοτάκης για Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα σηματοδοτήσει τις εξελίξεις της επόμενης ημέρας των εθνικών εκλογών. Ο κ. Μητσοτάκης έχει πέντε επιλογές συν μία. Η κάθε μία έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Στο τέλος, όμως, θα μας δείξει τις προθέσεις του για το μέλλον. Αν θέλει να κτίσει γέφυρες προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά του. Αλλά και πώς θα αντιμετωπίσει τα εσωκομματικά του προβλήματα, όπως προέκυψαν μετά το «κίνημα των πρώην».
Θεσμοί, κήρυκες και λαγοί
Το 2016 επί κυβέρνησης Τσίπρα, το ΚΚΕ κατήγγειλε παράνομες συνακροάσεις στα γραφεία του. Ακολούθησε υποτίθεται έρευνα αλλά δεν κατέληξε πουθενά και το θέμα μπήκε στο αρχείο αν και οι κακές γλώσσες θα έλεγαν ότι κουκουλώθηκε. Λίγο αργότερα οι τροϊκανοί κατήγγειλαν ότι ανακάλυψαν κοριούς στα δωμάτιά τους στο Χίλτον και απείλησαν να διακόψουν τις διαπραγματεύσεις με την τότε κυβέρνηση. Ούτε εκεί βγήκε συμπέρασμα ποιος και γιατί προέβη σε τέτοια ενέργεια. Μερικούς μήνες μετά, αποκαλύφθηκε επίσης ότι κάποιοι παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα των υπουργών Καμμένου και Κοτζιά.
Τραμπ για μείωση της εταιρικής φορολογίας στο 15%: Ένα αναγκαίο μήνυμα στην Ευρώπη
Ο Ντόναλντ Τραμπ επανέρχεται στο προσκήνιο με μία πρόταση που αναμένεται να αλλάξει τις ισορροπίες της διεθνούς οικονομίας: τη μείωση της εταιρικής φορολογίας από το 21% στο 15%. Αν και αυτή η πολιτική αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό από προοδευτικούς κύκλους, δεν είναι απλώς μια «φιλοεπιχειρηματική» κίνηση. Αντανακλά την επιτακτική ανάγκη για ανταγωνιστικότητα σε έναν κόσμο όπου οι κυβερνήσεις επιβαρύνουν τις οικονομίες τους με φορολογικές πολιτικές που περιορίζουν την ανάπτυξη.
Το τελεσίγραφο της Τουρκίας στο Ισραήλ για το Γκολάν
Δε θέλω να αμφισβητήσω την αξιοπιστία της είδησης, όσο παράλογη και αν ακούγεται. Γιατί μέσα στη μεγαλομανία του Ερντογάν τίποτα δεν αποκλείεται. Άλλωστε, αυτή τη στιγμή, η μόνη σταθερά στο ρευστό τοπίο της Συρίας είναι το μίσος του Τούρκου σουλτάνου για το Ισραήλ και προσωπικά για τον Νετανιάχου. Φυσικά, δεν υπάρχει απάντηση στο εύλογο ερώτημα: «και τι θα κάνει ο Ερντογάν; Πόλεμο με το Ισραήλ;».
Η Τουρκία, o Ερντογάν και το Ισραήλ
Μας το είπε ο πρόεδρος Τραμπ, ότι η Τουρκία πήρε αυτό που ήθελε εδώ και 100 χρόνια στη Συρία. Η προεδρική αυτή διαπίστωση έχει πολλές αναγνώσεις. Υποκρύπτει έναν θαυμασμό προς τον Ερντογάν και ταυτόχρονα μια προειδοποίηση. Είναι κάτι σαν χρησμός της Πυθίας. Οι πολύτιμοι σύμμαχοί μας ασφαλώς και συνεχίζουν να υπολογίζουν την Τουρκία. Αλλά ταυτόχρονα έχουν το νου τους μην τυχόν και τα πράγματα ξεφύγουν.
Πατριώτες και Τουρκοφάγοι
Το 2003 είχαμε φτάσει πολύ κοντά σε ένα συνυποσχετικό με την Τουρκία για προσφυγή στη Χάγη, το οποίο θα αφορούσε μόνο στις διαφορές που αναγνωρίζει η Ελλάδα. Ήτοι οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Η συμφωνία θα προέβλεπε μάλιστα και αμοιβαία επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Ακολούθησαν δυστυχώς οι εκλογές του 2004, η κυβέρνηση άλλαξε και η προσέγγιση αυτή εγκαταλείφθηκε.
Κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων
Η πρόσφατη ψήφιση της τροπολογίας για την αναστολή της κρατικής χρηματοδότησης στους «Σπαρτιάτες» είναι μια απόφαση που αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: τον αναχρονιστικό και άδικο θεσμό της κρατικής χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων. Εδώ και δεκαετίες, οι Έλληνες φορολογούμενοι χρηματοδοτούν με εκατομμύρια ευρώ κόμματα...
Νέος, όμορφος, πλούσιος κι αθάνατος
Δυο μέρες τώρα, μετά την ψήφιση του προϋπολογισμού, μεμψιμοιρούν δυστυχέστατοι. Μπουρδολογούν ακατάπαυστα. Αερολογούν γεμάτοι χολή. Δεν τους αρέσει τίποτα απ’ όσα έδωσε η κυβέρνηση. Τα θεωρούν όλα «ψίχουλα» και «κοροϊδία» και «υποκρισία». Ουρλιάζουν λες και ο Κυριάκος ή ο Χατζηδάκης έβαλαν το χέρι τους στην τσέπη του κοσμάκη κι άρχισαν να τον κατακλέβουν. Τα πάντα πλέον είναι too little, too late.
Για μια κουλτούρα καλοπληρωτή
Υπάρχει παντού. Στην Ελλάδα. Αλλά και στα άλλα κράτη. Κάποιοι, όταν βρίσκουν το παράθυρο ανοικτό, δεν πληρώνουν. Η ευγενική απεύθυνση είναι πως πρόκειται για «κακοπληρωτές». Δεν έχουν «κακή πρόθεση», απλώς περνούν μια δυσκολία. Σε όλους μπορεί να συμβεί. Σε κάθε περίπτωση οφείλουν κοινωνία, κράτος, εταιρείες να δείχνουν ανοχή. Άλλο όμως αυτό και άλλο η είδηση-αφορμή, για τους ανεξόφλητους λογαριασμούς ύψους 1,4 δισ. ευρώ.
Tι έγινε; Έπεσε ο Μητσοτάκης; Ή αντέχει ακόμα;
Δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσδοκούσαν ένα χριστουγεννιάτικο «θαύμα» κατά την ψήφιση του Προϋπολογισμού. Ποιο ήταν αυτό; Κάποιοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας να ρίξουν τον Μητσοτάκη. Γνωρίζω ανθρώπους που τρελαίνονται με την ιδέα ότι τους κυβερνά ο Κυριάκος και άλλους που μόνον η προοπτική μιας 3ης συνεχόμενης τετραετίας τους έχει στείλει στα αντικαταθλιπτικά. Όλοι αυτοί κάτι περίμεναν να συμβεί το Σάββατο το βράδυ, που δυστυχώς για αυτούς και ευτυχώς για την πατρίδα μας δε συνέβη. Και πώς να συμβεί άλλωστε;
Restart
Μετά το αρχικό μουδιασμένο ξεκίνημα, απότοκο κυρίως – και παραδόξως – του 41%, το οποίο φαίνεται ότι μάλλον αιφνιδίασε και την ίδια, αλλά κι ενός αχρείαστα εκτεταμένου rotation, η κυβέρνηση εδώ και μερικούς μήνες επανάκτησε την ικανότητα να διαμορφώνει την ατζέντα, πατάει γκάζι, προωθεί μεταρρυθμίσεις, παίρνει μέτρα που βελτιώνουν την καθημερινότητα του πολίτη και η κυβερνητική απόδοση αρχίζει πλέον και θυμίζει αυτήν της πρώτης τετραετίας. Τα καλά νέα πληθαίνουν σε όλα τα μέτωπα, τα εγκώμια του διεθνούς Τύπου είναι συνεχή.
Ας τελειώνουμε με την παράνοια του «Fat-Shaming»
Η woke αριστερά, με τον φανατισμό που τη χαρακτηρίζει, βιάστηκε να «υπερασπιστεί» τα παχύσαρκα άτομα, παρουσιάζοντάς τα ως θύματα του καπιταλισμού και των μηδενιστικών του τάσεων, αλλά και των στερεοτύπων που προωθήθηκαν από το Χόλιγουντ και τη βιομηχανία της μόδας τις προηγούμενες δεκαετίες. Το επιχείρημά τους ξεκινούσε από έναν φαινομενικά ευγενή στόχο: Την άρση της κοινωνικής πίεσης που υφίστανται οι παχύσαρκοι άνθρωποι λόγω των προτύπων ομορφιάς που κυριαρχούν στις δυτικές κοινωνίες.
