Ο Ντόναλντ Τραμπ αναγνώρισε πως ο Λίβανος είναι μια χώρα περιορισμένης κυριαρχίας της οποίας την τύχη καθορίζει το Ιράν. Αυτό ακριβώς σημαίνει η υπαγωγή και του Λιβάνου στη Συμφωνία Κατανόησης που υπογράφηκε ψηφιακά μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Η σωτηρία της Χεζμπολάχ, μιας σιιτικής οργάνωσης που στηρίζεται οικονομικά και εξοπλίζεται από το θεοκρατικό καθεστώς, έναν σκοπό έχει: να υπάρχει μια μόνιμη απειλή στις βόρειες περιοχές του Ισραήλ.
Ο πρόεδρος του Λιβάνου Μισέλ Αούν θεώρησε τη συγκεκριμένη συμφωνία επέμβαση στα εσωτερικά του Λιβάνου τη στιγμή που εκκρεμεί απόφαση για διάλυση της οργάνωσης που θεωρείται τρομοκρατική από Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ. Μάλιστα εδώ ακριβώς φαίνεται η αντίφαση στην πολιτική του Αμερικανού πρόεδρου. Ενώ θεωρεί τη Χεζμπολάχ τρομοκρατική οργάνωση, βάζει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του για τη σωτηρία της. Στη δε συμφωνία κατανόησης δεν υπάρχει καμιά πρόνοια για τον αφοπλισμό της.
Αλλά και να υπήρχε θα ήταν άνευ ουσίας. Και στη Γάζα συμφωνήθηκε ο αφοπλισμός της Χαμάς και οι Ισραηλινοί ακόμα βρίσκουν στοές και τις ανατινάζουν, ενώ η τρομοκρατική οργάνωση αντί να αφοπλίζεται, επανεξοπλίζεται. Και αυτό έργο Τραμπ.
Τελικά, ο Λίβανος, μετά από απαίτηση της Τεχεράνης, αποτελεί μέρος του προβλήματος αν και το πρόβλημα βρίσκεται στην παρουσία μιας ένοπλης οργάνωσης στην επικράτεια μιας ανεξάρτητης χώρας. Και οι ΗΠΑ του Τραμπ και του Βανς αποδέχτηκαν αυτή την κατάσταση. Αρχίζω να πιστεύω πως ο Χαμενεΐ έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο Αμερικανός πρόεδρος εκλιπαρούσε για εκεχειρία. Δεν εξηγείται διαφορετικά αυτή η παράδοση του στις απαιτήσεις των Ιρανών. Οι ΗΠΑ πούλησαν επί πιστώσει, ενώ αγόρασαν μετρητοίς. Ο ορισμός της αποτυχίας.
Ήδη μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα ακούγονται οι πρώτες φωνές διαμαρτυρίας για τη συγκεκριμένη συμφωνία, ενώ δύο σημαντικοί χρηματοδότες του Τραμπ, με δημόσιες δηλώσεις τους, χθες, αποδοκίμασαν τον πρόεδρο. Ενώ εύλογη είναι η εκκωφαντική σιωπή του Μάρκο Ρούμπιο. Την ίδια ώρα διακινείτο η φήμη πως ο Νετανιάχου θα κάνει τα πάντα για να υπονομεύσει τη συμφωνία. Το Ισραήλ θα κάνει τα πάντα για την εθνική του ασφάλεια, κάτι που κάνει αδιαλείπτως και αδιαπραγμάτευτα από το 1948. Στο κάτω - κάτω δε συνυπέγραψε καμιά συμφωνία, άρα δεν υπάρχει και καμιά δέσμευση.
Το παιχνίδι θα παιχθεί στο εσωτερικό των ΗΠΑ αν το δίδυμο Τραμπ - Βανς θελήσει να αναδιατάξει τις συμμαχίες στη Μέση Ανατολή περιθωριοποιώντας το Ισραήλ. Φυσικά, ουδείς γνωρίζει τους σχεδιασμούς αυτών των ανθρώπων, αν υπάρχουν σχεδιασμοί, διότι είναι πολύ πιθανόν να κινούνται με το «βλέποντας και κάνοντας». Επειδή όμως το αποκλειστικό κριτήριο με το οποίο λαμβάνει τις αποφάσεις του ο Τραμπ είναι το οικονομικό ντιλ και τα λεφτά βρίσκονται στον Κόλπο, να μην αποκλείουμε τίποτα.
Την ώρα που γράφεται το άρθρο, η Ανωτάτη Στρατιωτική Διοίκηση του Ιράν ανακοίνωσε πως έκλεισε και πάλι τα Στενά του Ορμούζ διότι ΗΠΑ και Ισραήλ παραβίασαν τη συμφωνία. Ο Βανς τρέχει και δε φτάνει και περιμένω από τον πρόεδρο νέο κύμα δηλώσεων πως θα ισοπεδώσει το Ιράν.
