Περισσότερα από δύο χρόνια μετά την πολύνεκρη επίθεση της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, που πυροδότησε τον πόλεμο στη Γάζα, οι επιζώντες της τραγωδίας επιχειρούν να επουλώσουν τα ψυχικά τους τραύματα, σπάζοντας τη σιωπή τους.
Σε μια σειρά από συγκλονιστικές καταθέσεις ψυχής, πρώην όμηροι και επιζώντες του μουσικού φεστιβάλ Nova περιγράφουν τις απάνθρωπες συνθήκες που βίωσαν, φτάνοντας στο σημείο να «προσεύχονται για τον θάνατο».
Η 24χρονη Μία Σεμ, η οποία απήχθη σοβαρά τραυματισμένη από σφαίρα στο χέρι, περιέγραψε σε εκδήλωση στο Λονδίνο την αιχμαλωσία της ως μια εμπειρία εγκλεισμού «σαν ζώο σε κλουβί».
Για 55 ημέρες παρέμεινε χωρίς ιατρική φροντίδα, στερούμενη ακόμη και το νερό, ενώ οι απαγωγείς της την τρομοκρατούσαν λέγοντάς της ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ και ότι θα παντρευόταν στη Γάζα.
Στην ίδια εκδήλωση, η Χαντάρ Σαρβίτ, καθηγήτρια μαθηματικών, περιέγραψε τις εφιαλτικές ώρες που πέρασε κρυμμένη σε παρακείμενο περιβόλι, ακούγοντας τις κραυγές γυναικών που έπεφταν θύματα βιασμού και μυρίζοντας τις καμένες σάρκες εκατοντάδων θυμάτων. Πριν καταφέρει να διασωθεί, είχε ήδη αποχαιρετήσει τηλεφωνικά τον πατέρα της, βέβαιη για τον επικείμενο θάνατό της.
Παράλληλα, ο 25χρονος Όμερ Βένκερτ, ο οποίος απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 2025 έπειτα από 505 ημέρες ομηρείας σε υπόγειες σήραγγες, αποκάλυψε τα συστηματικά βασανιστήρια που υπέστη. Οι δεσμοφύλακές του τον ξυλοκόπησαν με σιδηρολοστό και τον ψέκαζαν με εντομοκτόνα, με αποτέλεσμα να χάσει πάνω από 36 κιλά.
Ο Βένκερτ πέρασε 197 ημέρες σε πλήρη απομόνωση, φτάνοντας τον Ιούνιο του 2024 να πραγματοποιήσει μια ιδιότυπη «τελετή αποχαιρετισμού» προς την οικογένειά του, έχοντας αποδεχθεί τη μοίρα του. Η μεταφορά τριών ακόμη Ισραηλινών ομήρων στο ίδιο τούνελ ήταν εκείνη που του έδωσε τη δύναμη να κρατηθεί στη ζωή, δημιουργώντας μια «ανθρώπινη κοινότητα στις πιο απάνθρωπες συνθήκες».
Οι μαρτυρίες αυτές αποτυπώνουν το βαθύ συλλογικό τραύμα μιας τραγωδίας που άφησε πίσω της 1.200 νεκρούς και 250 ομήρους, με τους επιζώντες να δίνουν πλέον καθημερινή μάχη με το μετατραυματικό στρες και τις ενοχές του επιζώντος.
