Ο Ρίτσαρντ Σόχερ αποτελεί εδώ και καιρό μία από τις σημαντικότερες μορφές στον χώρο της Τεχνητής Νοημοσύνης. Είναι γνωστός κυρίως ως ιδρυτής της πρώιμης startup chatbot You.com και, παλαιότερα, για τη συμβολή του στο ImageNet.
Όπως αναφέρει το TechCrunch, πλέον εντάσσεται στη νέα γενιά ερευνητικά προσανατολισμένων startups Τεχνητής Νοημοσύνης μέσω της Recursive Superintelligence, μιας startup με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, η οποία βγήκε από το λεγόμενο «stealth mode», εξασφαλίζοντας χρηματοδότηση ύψους 650 εκατομμυρίων δολαρίων.
Στο νέο εγχείρημα συμμετέχει μαζί του μια ομάδα γνωστών ερευνητών Τεχνητής Νοημοσύνης, μεταξύ των οποίων ο Πίτερ Νόρβιγκ και ο συνιδρυτής της Cresta, Τιμ Σι. Μαζί εργάζονται πάνω στη δημιουργία ενός αναδρομικά αυτοβελτιούμενου μοντέλου Τεχνητής Νοημοσύνης - ενός συστήματος που θα μπορεί αυτόνομα να εντοπίζει τις αδυναμίες του και να επανασχεδιάζει τον εαυτό του, ώστε να τις διορθώνει χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.
Πρόκειται για έναν στόχο που εδώ και χρόνια θεωρείται το «ιερό δισκοπότηρο» της σύγχρονης έρευνας στην Τεχνητή Νοημοσύνη.
Μιλώντας μαζί του μέσω Zoom, μετά την ανακοίνωση της εταιρείας, συζητήσαμε τη μοναδική τεχνική προσέγγιση της Recursive, καθώς και τους λόγους για τους οποίους ο ίδιος δεν θεωρεί το νέο αυτό εγχείρημα «neolab» - έναν ανεπίσημο όρο που χρησιμοποιείται για τη νέα γενιά startups Τεχνητής Νοημοσύνης οι οποίες δίνουν προτεραιότητα στην έρευνα αντί στην ανάπτυξη προϊόντων.
Ο Σόχερ υποστηρίζει ότι η Recursive Superintelligence ακολουθεί μια διαφορετική προσέγγιση στην αναδρομική αυτοβελτίωση της Τεχνητής Νοημοσύνης, αξιοποιώντας την έννοια της «ανοιχτής εξέλιξης» (open-endedness).
Όπως εξηγεί, η απλή χρήση AI για τη βελτίωση ενός συστήματος δεν συνιστά πραγματική αναδρομική αυτοβελτίωση. Στόχος της εταιρείας είναι η δημιουργία μιας υπερνοημοσύνης που θα μπορεί αυτόνομα να παράγει, να υλοποιεί και να επαληθεύει νέες ερευνητικές ιδέες χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.
Ο Σόχερ φέρνει ως παράδειγμα τη βιολογική εξέλιξη, όπου οι οργανισμοί προσαρμόζονται διαρκώς, δημιουργώντας νέες δυνατότητες επί δισεκατομμύρια χρόνια.
Παράλληλα, περιγράφει συστήματα στα οποία δύο μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης «ανταγωνίζονται» μεταξύ τους, βελτιώνοντας συνεχώς την ασφάλεια και τις δυνατότητές τους.
Εκτιμά ότι η υπολογιστική ισχύς θα αποτελέσει στο μέλλον τον βασικότερο πόρο, καθώς οι κοινωνίες θα καλούνται να αποφασίσουν πού θα κατευθύνουν τη διαθέσιμη υπολογιστική δύναμη - από την αντιμετώπιση ασθενειών έως άλλες μεγάλες επιστημονικές προκλήσεις.
